Δ. Δελαπόρτα: «Δεν θα στερέψει ποτέ η ανάγκη για αγάπη, αλληλεγγύη και προσφορά»

Κυρία Δελα­πόρτα πώς ξεκί­νησε αυτή η εικο­σα­ε­τής πορεία προ­σφο­ράς στο παράρ­τημα Ρόδου του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού;

Το 1997 μου ζητή­θηκε από την Κεντρική Διοί­κηση του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού να αναλάβω το παράρ­τημα στη Ρόδο το οποίο λει­τουρ­γεί από το 1946. Όταν μου έγινε η πρόταση, δίστασα παρόλο που είχα παιδικά βιώματα… Το θεώρησα μεγάλη τιμή, είχα όμως αμφι­βο­λίες εάν θα μπο­ρούσα να αντε­πε­ξέλθω στις τόσο σημα­ντι­κές υπο­χρε­ώ­σεις. Μετά από κάποιο διά­στημα είπα το «ναι». Ανέλαβα ένα τμήμα που ήταν υπό διάλυση. Την εικο­σα­ε­τία 1977-1997 υπο­λει­τουρ­γούσε. Δεν υπήρχε διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο, δεν υπήρχε καμία δρα­στη­ριό­τητα. Έτσι λοιπόν το 1997 έγινε ένα και­νού­ριο ξεκί­νημα…

Άμεσα προ­χώ­ρησα στην οργά­νωση ενός τμή­μα­τος νοση­λευ­τι­κής. Μόνη μου δεν μπο­ρούσα να κάνω τίποτε, χρεια­ζό­μουν βοηθούς. Τρία χρόνια αργό­τερα συστή­σαμε το πρώτο τμήμα Εθε­λο­ντών Σαμα­ρει­τών και φθάσαμε να έχουμε πέντε τμήματα νοση­λευ­τι­κής και 18 τμήματα Σαμα­ρει­τών. Όλοι αυτοί οι εθε­λο­ντές βοηθούν πάρα πολύ στο έργο μας. Σύντομα θα οργα­νώ­σουμε ένα νέο τμήμα εθε­λο­ντριών νοση­λευ­τριών, χρεια­ζό­μα­στε νέους εθε­λο­ντές.

Τι σημαί­νει ο Ερυθρός Σταυρός για τη Ρόδο;

Η Ρόδος είχε βοη­θη­θεί πολύ από τον Ερυθρό Σταυρό. Έχει βοη­θή­σει πολύ τη Ρόδο. Το 1944-1945 το πλοίο του Ερυθρού Σταυρού έφερνε μεγάλες ποσό­τη­τες τρο­φί­μων στο νησί που παρε­λάμ­βα­ναν οι πολίτες απευ­θείας από το λιμάνι. Θέλω να πω ότι η κοι­νω­νία της Ρόδου ανα­γνω­ρί­ζει το έργο του Ερυθρού Σταυρού και στη­ρί­ζει πάντα με προ­θυ­μία τις προ­σπά­θειές μας. Μπορεί όταν ανέλαβα να βρήκα ένα στεγνό έδαφος, αλλά με τις προ­σπά­θειές μου και τις προ­σπά­θειες των εθε­λο­ντών μας, καρ­πο­φό­ρησε.

Πριν 20 χρόνια βέβαια μόνο ο Ερυθρός Σταυρός συγκέ­ντρωνε τρόφιμα και χρήματα για τις ανάγκες του συναν­θρώ­που. Σήμερα υπάρ­χουν πολλοί και δια­φο­ρε­τι­κοί σύλ­λο­γοι και δομές, όπως το Κοι­νω­νικό Παντο­πω­λείο, που επι­τε­λούν αντί­στοιχο έργο. Οι εποχές ήταν δια­φο­ρε­τι­κές, υπήρχε μία μεγα­λύ­τερη άνεση και μία μεγα­λύ­τερη ευκολία στις προ­σφο­ρές. Βέβαια η εξω­στρέ­φειά μου έπαιξε μεγάλο ρόλο. Δεν έμεινα κλει­σμένη σε ένα γραφείο, βγήκα έξω, χτύπησα πόρτες και βρήκα θετική αντα­πό­κριση. Το παρά­δειγμά μου ακο­λου­θούν σήμερα και άλλοι σύλ­λο­γοι…

Έχουν αυξηθεί οι ανάγκες του κόσμου λόγω της κρίσης σε σύγκριση με το 1997;

Ακόμη και στα χρόνια της ευη­με­ρίας υπήρχαν ανάγκες. Θυμάμαι πάνω στο «Αραπάκι» να μένουν άνθρω­ποι σε παρά­γκες. Αντί­θετα με την επι­κρα­τούσα άποψη, δεν ήταν και δεν είναι όλοι πλού­σιοι στη Ρόδο. Στις μέρες μας βέβαια οι ανάγκες είναι πάρα πολλές. Καθη­με­ρινά 40 οικο­γέ­νειες παίρ­νουν τρόφιμα και ρούχα από εμάς. Συγκε­ντρώ­νουμε ψωμί και αρτο­σκευά­σματα από τους αρτο­ποιούς μας, λαχα­νικά και φρούτα από τη λαϊκή, γλυκά, γάλα, ανα­ψυ­κτικά, μαξι­λά­ρια, κου­βέρ­τες… Ό,τι έχει ανάγκη κανείς, θα το βρει εδώ. Χρι­στού­γεννα και Πάσχα μοι­ρά­ζουμε σε 500 οικο­γέ­νειες κιβώτια με τρόφιμα!

Από τα 100 άτομα που θα έρθουν σε εμάς τα 98 θα φέρουν εκκα­θα­ρι­στικό μηδε­νικό και 1-2 θα έχουν εκκα­θα­ρι­στικό 3.000 με 5000 ευρώ. Πραγ­μα­τικά ανα­ρω­τιέ­μαι πώς μπορούν να συντη­ρη­θούν οι άνθρω­ποι αυτοί… Πώς είναι δυνατό να υπάρ­χουν τόσο πολλοί άνθρω­ποι που ζουν σε συν­θή­κες φτώ­χειας; Πώς μπορείς λοιπόν να μη συνε­χί­ζεις τον αγώνα προ­σφο­ράς στον συνάν­θρωπο; Δεν θα στε­ρέ­ψει ποτέ η ανάγκη για αγάπη, αλλη­λεγ­γύη και προ­σφορά.

Σήμερα έρχεται εύκολα ο Ροδίτης στον Ερυθρό Σταυρό;

Ροδίτες έρχο­νται πολλοί λίγοι σε εμάς. Τους επι­σκε­πτό­μα­στε στο σπίτι τους. Δεχό­μα­στε κάποιους λίγους Ροδίτες στα γραφεία μας, όπως δεχό­μα­στε ΡΟΜΑ κι αλλο­δα­πούς. Δεν απο­κλεί­ουμε κανένα, δεν κλεί­νουμε την πόρτα σε κανένα. Ο Ερυθρός Σταυρός είναι διεθνής οργα­νι­σμός που διέ­πε­ται από τις αρχές του ανθρω­πι­σμού, του εθε­λο­ντι­σμού και της ανι­διο­τε­λούς προ­σφο­ράς.

Κυρία Δελα­πόρτα, πρό­σφατα βρα­βευ­θή­κατε από το Δήμο Ρόδου για την εικο­σα­ετή προ­σφορά σας στην τοπική κοι­νω­νία ως πρό­ε­δρος του τοπικού παραρ­τή­μα­τος του ΕΕΣ. Πώς αισθά­νε­στε για τη διά­κριση αυτή και το αρι­στείο τιμής που σας απο­νε­μή­θηκε;

Δεν περί­μενα αυτή τη βρά­βευση από το Δήμο Ρόδου. Δεν το πίστευα όταν μου ανα­κοι­νώ­θηκε. Μετά τη βρά­βευση και το αρι­στείο τιμής που μου απο­νε­μή­θηκε, πέρασε αρκετή ώρα για να πιστέψω τι είχε προη­γη­θεί. Κινη­τή­ριος δύναμη ήταν για μένα η αγάπη, η αγάπη για τη Ρόδο και τους ανθρώ­πους. Στη βρά­βευση, σαν κινη­μα­το­γρα­φική ταινία περ­νού­σαν από τα μάτια μου τα παιδικά μου βιώματα και σκηνές των δικών μου ανθρώ­πων, που ήταν ταγ­μέ­νοι στην υπη­ρε­σία προ­σφο­ράς στον συνάν­θρωπο.

Έδωσα και πήρα αγάπη και ειδικά από τους εθε­λο­ντές μου. Μεταξύ μας υπάρχει σεβα­σμός, σύμπνοια, κατα­νό­ηση. Οι ίδιες σχέσεις διέπουν όλα τα μέλη του διοι­κη­τι­κού μας συμ­βου­λίου. Συνο­δοι­πό­ροι μου στην πορεία αυτή είναι πέρα από τους εθε­λο­ντές μου, ο Δήμος, η Περι­φέ­ρεια, τα σχολεία, τα ξενο­δο­χεία, οι τοπικές επι­χει­ρή­σεις, φίλοι και γνωστοί, τα τοπικά ΜΜΕ. Τους ευχα­ρι­στώ όλους πάρα πολύ!

Όταν πρω­το­ήρθα στη Ρόδο το ‘60 με ένα μωρό 40 ημερών στην αγκαλιά, μου φάνηκε σαν να βρι­σκό­μουν πάρα πολύ μακριά από τη Θεσ­σα­λο­νίκη. Όταν επέ­στρεφα φιλούσα τα χώματα της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Τώρα γίνεται το αντί­θετο. Πάρα πολύ αγάπησα τη Ρόδο. Εδώ δημιούρ­γησα, εδώ προ­σέ­φερα. Είχα μία πολύ καλή πορεία ως καθη­γή­τρια πιάνου και μία εξίσου καλή πορεία στον Ερυθρό Σταυρό. Ήταν μία καλή συγκυ­ρία το γεγονός ότι βρέθηκα στη Ρόδο. Δεν μπορώ να πω αν ήταν μία καλή συγκυ­ρία για μένα, για τους Ροδίτες, για τον Ερυθρό Σταυρό; Δια­λέξτε εσείς…

Ένιωσα λοιπόν μεγάλη συγκί­νηση με τη βρά­βευση καθώς όλη αυτή η προ­σφορά είναι απόρ­ροια πολλών ωρών αϋπνίας. Πάνω στο κομο­δίνο μου υπήρχε πάντα ένα μπλο­κάκι με ένα στυλό… Με το Δήμο και την Περι­φέ­ρεια είχαμε άριστη συνερ­γα­σία. Κάθε φορά ό,τι μου ζητού­σαν, το κατά­φερνα. Είχαμε και έχουμε παρου­σία στα ιδρύ­ματα, βοη­θούμε όσο μπο­ρούμε. Τα τελευ­ταία χρόνια ασχο­λού­μα­στε με τους πρό­σφυ­γες. Οι Εθε­λο­ντές Σαμα­ρεί­τες είχαν σταντ επί 24ωρου βάσεως στην πρό­χειρη δομή φιλο­ξε­νίας στα παλιά σφαγεία ενώ και οι νοση­λεύ­τριές μας ήταν πάντα εκεί. Εφο­διά­ζουμε ακόμη τον καταυ­λι­σμό με κρε­βά­τια, κου­βέρ­τες, τρόφιμα κλπ. Βέβαια πριν τους πρό­σφυ­γες είχαμε τους λαθρο­με­τα­νά­στες όπου προ­σφέ­ραμε μεγάλη βοήθεια. Προ­σφέ­ρουμε εθε­λο­ντικά και με ανι­διο­τέ­λεια στους συναν­θρώ­πους μας που έχουν ανάγκη.

Ποιο πιστεύ­ετε ότι θα είναι το μέλλον του Ερυθρού Σταυρού στη Ρόδο;

Έχω αφήσει μια καλή υποδομή. Είμαι βέβαιη πώς όποτε απο­συρθώ, θα συνε­χι­στεί το έργο του Ερυθρού Σταυρού. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που μπορούν να ανα­λά­βουν ενεργό ρόλο και να παρά­γουν σημα­ντικό έργο. Προ­σω­πικά, όσο αντέχω και όσο με βαστάνε τα πόδια μου θα είμαι εδώ. Ακόμη και αν τύχει να είμαι καθη­λω­μένη στο κρεβάτι, θα είμαι κοντά στον Ερυθρό Σταυρό. Μου δίνει ζωή και ενέρ­γεια όλη αυτή η προ­σφορά…

Κοι­τάξτε, πιστεύω ότι η ζωή μου ήταν πάντα συνυ­φα­σμένη με τον Ερυθρό Σταυρό. Ορόσημο για μένα ήταν η στολή της αδελφής μου, εθε­λό­ντριας νοση­λευ­τι­κής του Ερυθρού Σταυρού. Οι ανα­ζη­τή­σεις ανθρώ­πων μέσω ραδιο­φώ­νου, το οποίο παρα­κο­λου­θούσα ανελ­λι­πώς, αλλά και η εύρεση του θείου μου από τον Ε.Ε.Σ., που είχε χαθεί στη Μικρα­σια­τική κατα­στροφή, όπως και του πατέρα μου, αιχ­μα­λώ­του 1946-47 στη Θεσ­σα­λο­νίκη, που επίσης βρήκε ο Ε.Σ., ήταν η αρχή της συναι­σθη­μα­τι­κής μου ταύ­τι­σης με τον Ερυθρό Σταυρό.