Στροφή στη λογική

Όχι μόνον ο Πρό­ε­δρος της Βουλής αλλά και ο κ. Μητσο­τά­κης στην ομιλία του προς την Κοι­νο­βου­λευ­τική του ομάδα, μίλησαν για το άλλο ύφος που πρέπει να επι­κρα­τή­σει. Κάνει εντύ­πωση ότι ιδίως ο κ Μητσο­τά­κης επα­νέ­λαβε πολλές φορές τις λέξεις «ήπιους τόνους» «σοβα­ρό­τητα» «συμπε­ρι­φο­ρές» «επι­χει­ρή­ματα» «λίγα λόγια». Πιθα­νο­λογώ αυτά δεν αφορούν το κλίμα που πρέπει να επι­κρα­τεί μέσα στο Κοι­νο­βού­λιο και επε­κτεί­νε­ται και στην υπό­λοιπη δημόσια παρου­σία.Τα χρόνια της κρίσης, Υπουρ­γοί, υφυ­πουρ­γοί, βου­λευ­τές και λοιπά στελέχη, παρή­λαυ­ναν καθη­με­ρι­νώς από τηλε­ο­πτι­κές και ραδιο­φω­νι­κές συχνό­τη­τες. Εδιναν συνε­ντεύ­ξεις, έκαναν δηλώ­σεις, δια­πλη­κτί­ζο­νταν με δημο­σιο­γρά­φους και πολι­τι­κούς αντι­πά­λους. Σπα­τα­λού­σαν ώρες και ενέρ­γεια στο πεδίο της δημο­σιό­τη­τας, πολλοί δε από αυτούς το έκαναν προ­φα­νώς όχι για λόγους ενη­μέ­ρω­σης της κοινής γνώμης, αλλά για λόγους προ­σω­πι­κής προ­βο­λής.Κάποτε πρέπει να λήξει αυτό.Η  παρου­σία τους στα μέσα μαζικής ενη­μέ­ρω­σης πρέπει να είναι περιο­ρι­σμένη, οι κου­βέ­ντες τους μετρη­μέ­νες, ο λόγος τους συγκρο­τη­μέ­νος, η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία τους ήπια. δε χρειά­ζε­ται να μιλούν συνεχώς, να σχο­λιά­ζουν ακα­τά­παυ­στα, να παίρ­νουν θέση και να εκφρά­ζουν άποψη επί παντός του επι­στη­τού κι έπειτα να ξεκινά μία δια­δι­κα­σία για το τι δήλωσε, τι εννο­ούσε, να ξεκινά ένα γαϊ­τα­νάκι διευ­κρι­νί­σεων, ερμη­νειών, παρερ­μη­νειών και παρε­ξη­γή­σεων. Κάτι που τελικά δεν συμ­φέ­ρει κανέναν. η εποχή έχει αλλάξει. Οι ανάγκες της χώρας είναι δια­φο­ρε­τι­κές, το θέμα είναι η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα, η νηφα­λιό­τητα, η εγκα­τά­λειψη των ανα­χρο­νι­στι­κών πολι­τι­κών παθών και των αδιέ­ξο­δων συζη­τή­σεων, που δεν προ­σφέ­ρουν πλέον τίποτε, ούτε καν στα καφε­νεία. Είναι καιρός να επι­κρα­τή­σει ένα άλλο πνεύμα σύγκρου­σης και αντι­πα­ρά­θε­σης, με επι­χει­ρή­ματα και διάλογο ουσίας, αντί για κραυγές, εμπα­θείς επι­θέ­σεις και προ­σπά­θειες ηθικής και πολι­τι­κής εξό­ντω­σης. Ας ελπί­σουμε ότι η στροφή στη λογική θα έχει συνέ­χεια και εφαρ­μογή από συμπο­λι­τευό­με­νους και αντι­πο­λι­τευό­με­νους.