Ρόδος: Πρόσβαση στην παραλία μέσω… των ρεσεψιόν

Εχετε ήδη προ­σπε­ρά­σει την πρώτη εί­σο­δο προς την πα­ρα­λία, στην αρχή ενός υπέ­ρο­χου όρμου και ανα­ζη­τεί­τε ενα­γω­νί­ως την επό­με­νη πρό­σβα­ση στη θά­λασ­σα. Τί­πο­τε.Τα δε­κά­δες πο­λυώ­ρο­φα ξε­νο­δο­χεια­κά συ­γκρο­τή­μα­τα, χτι­σμέ­να μπρο­στά από την πα­ρα­λία, δια­δέ­χο­νται το ένα το άλλο. Οι χώροι είναι πε­ρι­φραγ­μέ­νοι, απο­κλεί­ο­ντας κάθε πρό­σβα­ση.

Απο­φα­σί­ζε­τε να προ­σπα­θή­σε­τε να μπεί­τε σε κά­ποιο από τα ξε­νο­δο­χεία. Μια μπάρα κλεί­νει τον δρόμο. «Σας πα­ρα­κα­λώ, θέλω να πε­ρά­σω προς την πα­ρα­λία», λέτε στον φύ­λα­κα. «Πρέ­πει να αφή­σε­τε το αυ­το­κί­νη­τό σας στο πάρ­κινγκ απέ­να­ντι και να πε­ρά­σε­τε μέσα από τη ρε­σε­ψιόν» είναι η απά­ντη­ση. Μόνο που το πάρ­κινγκ απέ­να­ντι χωρά μετά βίας δέκα αυ­το­κί­νη­τα. Οι δι­πλα­νοί χώροι στάθ­μευ­σης είναι απο­κλει­στι­κά για το προ­σω­πι­κό των ξε­νο­δο­χεί­ων, όπως σας πλη­ρο­φο­ρεί η σχε­τι­κή δί­γλωσ­ση πι­να­κί­δα.

Φρά­κτης 800 μέ­τρων

Βρί­σκε­στε στο Φα­λη­ρά­κι, μια από τις πιο όμορ­φες και πιο του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές της Ρόδου. Οπως σε όλο το νησί, έτσι και στην πε­ριο­χή αυτή κυ­ριαρ­χούν τα ξε­νο­δο­χεια­κά με­γα­θή­ρια. Ενας κενός χώρος στην αρχή της πα­νέ­μορ­φης πα­ρα­λί­ας (μή­κους πε­ρί­που δύο χι­λιο­μέ­τρων) και ένας στο τέλος της, είναι οι μόνες «αξιο­πρε­πείς» δί­ο­δοι προς τη θά­λασ­σα. Σε άλλες δύο-τρεις πε­ρι­πτώ­σεις, η πρό­σβα­ση γί­νε­ται είτε μέσα από πα­ρα­θα­λάσ­σιες τα­βέρ­νες, στις οποί­ες θα πρέ­πει και να σταθ­μεύ­σε­τε, ή από εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­να δρο­μά­κια. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα: στο μέσον του όρμου, οι πε­ρι­φραγ­μέ­νες εγκα­τα­στά­σεις των ξε­νο­δο­χεί­ων Εσπε­ρος, Εσπέ­ρια, Ρόδος Ρό­γιαλ, Ολυ­μπος Μπέι και Εψι­λον, εφά­πτο­νται σε μια από­στα­ση πε­ρί­που 800 μέ­τρων. «Πρό­σβα­ση» μόνον από τις ρε­σε­ψιόν και από κά­ποιο στενό δρο­μά­κι.

Οι Ρο­δί­τες γνω­ρί­ζουν καλά την κα­τά­στα­ση και απο­φεύ­γουν την πε­ριο­χή. Τα ξε­νο­δο­χεία συ­νή­θως δεν απα­γο­ρεύ­ουν τη διέ­λευ­ση μέσα από τις εγκα­τα­στά­σεις τους, αλλά σπά­νια επι­τρέ­πουν χρήση των χώρων στάθ­μευ­σης (εκτός πε­λα­τών και ερ­γα­ζο­μέ­νων), ενώ δεν είναι ασυ­νή­θι­στες και οι πα­ρε­νο­χλή­σεις από τους υπαλ­λή­λους τους, που απο­τρέ­πουν τους «κοι­νούς θνη­τούς» από τη χρήση της πα­ρα­λί­ας στην πρό­σο­ψη των ξε­νο­δο­χεί­ων. «Δεν είναι ιδιω­τι­κή η πα­ρα­λία, αλλά πη­γαί­νε­τε από την άκρη. Γιατί θέ­λε­τε να κά­νε­τε μπά­νιο εδώ; Εδώ είναι για τους πε­λά­τες μας».

Σύμ­φω­να με την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, τα ξε­νο­δο­χεία είναι νο­μό­τυ­πα. «Ολα τα ξε­νο­δο­χεία στο ση­μείο αυτό έχουν χτι­στεί με βάση ένα προ­ε­δρι­κό διά­ταγ­μα, που κα­θο­ρί­ζει ελεύ­θε­ρη δό­μη­ση. Ο αι­για­λός δεν έχει κα­τα­πα­τη­θεί, όλοι έχουν χτί­σει στις κτη­μα­το­με­ρί­δες που ορί­ζο­νται από το κτη­μα­το­λό­γιο», λέει ο κ. Γιάν­νης Ια­τρί­δης, δή­μαρ­χος Καλ­λι­θέ­ας. «Επί­σης, δεν έχουν πε­ρι­φρα­χθεί οι πα­ρα­λί­ες. Νο­μο­θε­τι­κό πλαί­σιο, όμως, που να κα­θο­ρί­ζει απο­στά­σεις, στις οποί­ες θα υπάρ­χουν προ­σβά­σεις στην πα­ρα­λία στις εκτός σχε­δί­ου πε­ριο­χές δεν υπάρ­χει. Ο δήμος δεν μπο­ρεί να κάνει τί­πο­τε»…

Μέχρι το κύμα

Ει­κό­να δεύ­τε­ρη, πε­ριο­χή Ιξιάς. Αν ρω­τή­σε­τε έναν Ρο­δί­τη πώς είναι η πα­ρα­λία μπρο­στά από το ξε­νο­δο­χεια­κό συ­γκρό­τη­μα «Mira Mare Wonderland», κα­νείς δεν θα ξέρει να σας απα­ντή­σει. Ο λόγος είναι απλός: οι υπερ­πο­λυ­τε­λείς εγκα­τα­στά­σεις του φθά­νουν κυ­ριο­λε­κτι­κά στο ενά­μι­σι μέτρο από τη θά­λασ­σα (ούτε λόγος για αι­για­λό), εκεί που κα­τα­λή­γει ένας ωραιό­τα­τος τοί­χος από μπε­τόν. Ολο το οι­κό­πε­δο είναι πε­ρι­φραγ­μέ­νο, ενώ θά­μνοι ύψους δύο μέ­τρων απο­κλεί­ουν ακόμα και την οπτι­κή επαφή με το «προ­νο­μιού­χο» εσω­τε­ρι­κό, για του­λά­χι­στον μισό χι­λιό­με­τρο.

Ακρι­βώς δίπλα βρί­σκε­ται το εμπο­ρι­κό κέ­ντρο «Rhodesland». Το πάρ­κινγκ επι­τρέ­πε­ται μόνο σε πε­λά­τες, όπως πλη­ρο­φο­ρεί η σχε­τι­κή πι­να­κί­δα. Στην από­λη­ξη του κέ­ντρου, μια κα­φε­τέ­ρια, απ’ όπου και η μο­να­δι­κή δί­ο­δος για την πα­ρα­λία. Δίπλα, το ξε­νο­δο­χείο Avra Beach, επί­σης πε­ρι­φραγ­μέ­νο και απρό­σι­το. Η συ­νο­λι­κή από­στα­ση, χωρίς καμία «ανε­νό­χλη­τη» πρό­σβα­ση στη θά­λασ­σα είναι πε­ρί­που 900 μέτρα.

Και οι πε­ρι­πτώ­σεις αυτές δεν είναι οι μόνες στο νησί. Ολα τα με­γά­λα ξε­νο­δο­χεία έχουν πε­ρι­χα­ρα­κώ­σει τα «δί­καιά» τους με πα­νύ­ψη­λες πε­ρι­φρά­ξεις, οι οποί­ες δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη (για πα­ρά­δειγ­μα, ξε­νο­δο­χεία Sunwing και Sungardeστην Καλ­λι­θέα). Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο κό­σμος ωθεί­ται σε πα­ρα­λί­ες μα­κριά από τα ξε­νο­δο­χεια­κά με­γα­θή­ρια.

«Λόγω της οι­κι­στι­κής ανά­πτυ­ξης της Ρόδου, η κα­τά­στα­ση είναι τρα­γι­κή. Οπου υπάρ­χουν ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες, στην ουσία απο­κλεί­ε­ται η πρό­σβα­ση προς την πα­ρα­λία», λέει ο πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου του νη­σιού, κ. Κώ­στας Σαρ­ρής. «Ευ­τυ­χώς, στη δυ­τι­κή πλευ­ρά του νη­σιού οι ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες έχουν χτι­στεί από πάνω από τον δρόμο, ει­δάλ­λως το πρό­βλη­μα θα ήταν οξύ­τε­ρο». Πώς φθά­νεις λοι­πόν στην πα­ρα­λία; «Γε­νι­κά, η δυ­να­τό­τη­τα πρό­σβα­σης στις πα­ρα­λί­ες μπρο­στά από τα ξε­νο­δο­χεία είναι θε­ω­ρη­τι­κή», λέει ο κ. Σαρ­ρής «με τρόπο που κα­ταρ­γεί την έν­νοια του κοι­νό­χρη­στου χώρου. Αλ­λω­στε, τον χει­μώ­να τα ξε­νο­δο­χεία είναι κλει­στά». Και στη Ρόδο, η κα­λο­και­ρία διαρ­κεί πε­ρισ­σό­τε­ρο από την του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο…

Χαλ­κι­δι­κη «Η εί­σο­δος επι­τρέ­πε­ται δω­ρε­άν για… μισή ώρα»

Από τα 570 χι­λιό­με­τρα που κα­λύ­πτουν οι ακτές της Κασ­σάν­δρας και της Σι­θω­νί­ας, πρό­βλη­μα πρό­σβα­σης των πο­λι­τών στις πα­ρα­λί­ες υπάρ­χει σε σύ­νο­λο πε­ρί­που 70 χι­λιο­μέ­τρων! Η εκτί­μη­ση ανή­κει στον νο­μάρ­χη Χαλ­κι­δι­κής κ. Βα­σί­λη Βα­σι­λά­κη, τον οποίο συ­να­ντή­σα­με στο γρα­φείο του στον Πο­λύ­γυ­ρο, και δεν χρειά­στη­κε παρά μία πε­ρι­ή­γη­ση, για να το δια­πι­στώ­σου­με ιδί­οις όμ­μα­σι.

«Ξέ­ρεις ποιος είμαι εγώ;»

Στην πε­ριο­χή ανά­με­σα στον Νέο Μαρ­μα­ρά και το Πόρτο Κουφό, στη Σι­θω­νία οι ιδιο­κτή­τες πα­ρα­θα­λάσ­σιων εκτά­σε­ων «τα έχουν βρει» με­τα­ξύ τους και έχουν δη­μιουρ­γή­σει ένα «μπλοκ» συ­νε­χό­με­νων οι­κο­πέ­δων. Εκεί που τε­λειώ­νει ένας φρά­χτης αρ­χί­ζει ο επό­με­νος. Οι βίλες, δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη και πρό­σβα­ση στη θά­λασ­σα δεν υπάρ­χει. Πρέ­πει να δια­σχί­σεις του­λά­χι­στον ένα χι­λό­με­τρο για να τε­λειώ­σει η συρ­μα­το­πλεγ­μέ­νη έκτα­ση και να μπο­ρέ­σεις επι­τέ­λους να βρεις ένα μο­νο­πά­τι για τη θά­λασ­σα.

Οι πιέ­σεις που ασκούν προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρή­σουν τις πα­ρά­νο­μες «ιδιω­τι­κές τους πλαζ» είναι έντο­νες. Οπως κα­ταγ­γέλ­λει στην «K» ο κ. Βα­σι­λά­κης, το τή­λε­φω­νό του έχει χτυ­πή­σει ουκ ολί­γες φορές για να ακού­σει από την άλλη άκρη του σύρ­μα­τος ιδιο­κτή­τες, κατά κα­νό­να με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τί­ες, να του λένε: «ξέ­ρεις ποιος είμαι εγώ;», ενώ έχει δε­χθεί και πα­ρεμ­βά­σεις γνω­στών τους από τον πο­λι­τι­κό χώρο: «μην τον διώ­κεις αυτόν είναι φίλος μου»… Αλλοι ιδιο­κτή­τες, φθά­νουν στο ση­μείο να πουν στον νο­μάρ­χη «βάλε μου πρό­στι­μο να το πλη­ρώ­σω, εγώ μο­νο­πά­τι δεν ανοί­γω» Το πρό­στι­μο είναι μικρό, κυ­μαί­νε­ται από 200 – 500.000 δρχ. Και φυ­σι­κά δεν λύνει το πρό­βλη­μα.

Η γάτα και το πο­ντί­κι

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή ήταν η πε­ρί­πτω­ση ενός επι­χει­ρη­μα­τία στην Ου­ρα­νού­πο­λη, ο οποί­ος είχε νοι­κιά­σει από τον ΕΟΤ, πε­ρί­που τρία χι­λιό­με­τρα πα­ρα­θα­λάσ­σιας έκτα­σης και ο οποί­ος είχε φρά­ξει όλη την έκτα­ση. «Εκεί ανοί­ξα­με διό­δους» το­νί­ζει ο κ.Βα­σι­λά­κης. Ο έλεγ­χος, ωστό­σο, δεν είναι πάντα εύ­κο­λος, καθώς συχνά οι ιδιο­κτή­τες επι­μέ­νουν στην πα­ρα­νο­μία και ξα­να­βά­ζουν λου­κέ­τα. «Πολ­λές φορές εμείς τα ανοί­γου­με και εκεί­νοι τα ξα­να­φράσ­σουν»…

Το θρά­σος των ιδιο­κτη­τών πα­ρα­θα­λάσ­σιων εκτά­σε­ων το δια­πι­στώ­νεις καθ’ όλο το μήκος της ακτο­γραμ­μής της Χαλ­κι­δι­κής. Το φυ­σι­κό τοπίο, άλ­λω­στε, της Σι­θω­νί­ας και της Κασ­σάν­δρας, με τις πολ­λές από­κρη­μνες πλα­γιές, «προ­σφέ­ρε­ται» για πα­ρα­νο­μί­ες. Ενας κόλ­πος μπο­ρεί πολύ εύ­κο­λα να κλεί­σει με πε­ρί­φρα­ξη και λου­κέ­τα και να με­τα­τρα­πεί σε ιδιω­τι­κή πλαζ. Υπάρ­χουν, έτσι, πε­ρι­πτώ­σεις που ένας και μόνον ιδιο­κτή­της έχει κλεί­σει ολό­κλη­ρο κόλπο.

Ξε­νο­δο­χεία και κά­μπινγκ

Στη Σι­θω­νία, το πρό­βλη­μα εντο­πί­ζε­ται κυ­ρί­ως σε πε­ριο­χές που δεν έχουν αξιο­ποι­η­θεί του­ρι­στι­κά, από τον Μαρ­μα­ρά μέχρι την Το­ρώ­νη, ενώ αντι­θέ­τως, στην Κασ­σάν­δρα οι πα­ρα­νο­μί­ες εμ­φα­νί­ζο­νται σε πε­ριο­χές όπου έχει ανα­πτυ­χθεί η ιδιω­τι­κή δό­μη­ση, κυ­ρί­ως από την Κρυο­πη­γή μέχρι το Πα­λιού­ρι. Το «παι­χνί­δι» στη Χαλ­κι­δι­κή παί­ζε­ται πλέον κυ­ρί­ως από τους ιδιο­κτή­τες που έχουν βίλες, ενώ αντι­θέ­τως, τα ξε­νο­δο­χεία κατά κα­νό­να αφή­νουν ελεύ­θε­ρη την πρό­σβα­ση στους πο­λί­τες. Η πο­λι­τι­κή του «κλει­στού κλαμπ πε­λα­τών», που ακο­λου­θού­σαν, φαί­νε­ται ότι πα­ρήλ­θε. Τώρα, όχι μόνο δεν απο­τρέ­πουν τους πο­λί­τες να πε­ρά­σουν από το ξε­νο­δο­χείο, αλλά τους κα­λω­σο­ρί­ζουν, καθώς δια­πί­στω­σαν ότι οι λουό­με­νοι που πη­γαί­νουν στη θά­λασ­σα μπρο­στά από τις εγκα­τα­στά­σεις τους, δεν θα κά­νουν μόνο μπά­νιο, αλλά θα πιουν ένα ποτό στο μπαρ, ή θα κά­νουν θα­λάσ­σια σπορ. Θα αφή­σουν δη­λα­δή έσοδα στα ξε­νο­δο­χεία.

Δεν ισχύ­ει, ωστό­σο, το ίδιο με τα κά­μπινγκ. Με το αυ­το­κί­νη­το φθά­νου­με σε ένα από αυτά, στην πε­ριο­χή ανά­με­σα στη Σάρτη και τη Βουρ­βου­ρού. Η μπάρα είναι κα­τε­βα­σμέ­νη. – «Γεια σας, θέ­λου­με να πάμε στην πα­ρα­λία». – «Για να πε­ρά­σε­τε θα μας αφή­σε­τε την ταυ­τό­τη­τά σας. Αν μεί­νε­τε στην πα­ρα­λία λι­γό­τε­ρο από μισή ώρα(!) δεν θα πλη­ρώ­σε­τε. Αν μεί­νε­τε πα­ρα­πά­νω, είναι 750 δρχ.». Επι­μέ­νου­με: «Δεν είναι δω­ρε­άν η πρό­σβα­ση στην πα­ρα­λία; Δεν έχετε κά­ποιον δρόμο, έστω δίπλα από το κά­μπινγκ, από τον οποίο να περ­νούν οι πο­λί­τες χωρίς να πλη­ρώ­νουν;».

«Οχι, αν θέ­λε­τε να πε­ρά­σε­τε, πρέ­πει να κρα­τή­σου­με τα στοι­χεία σας και να σας κα­τα­χω­ρί­σου­με σαν πε­λά­τες του κά­μπινγκ. Δεν υπάρ­χει άλλος τρό­πος». Για να απο­λαύ­σεις δη­λα­δή, τη συ­γκε­κρι­μέ­νη πα­ρα­λία πρέ­πει να πλη­ρώ­σεις. Εκτός αν κα­τέ­βεις στην πα­ρα­λία, αλλά φύ­γεις προ­τού πα­ρέλ­θει το… τε­λε­σί­γρα­φο της μισής ώρας που σου αφή­νουν. Ούτε την πε­τσέ­τα σου, δη­λα­δή, δεν προ­λα­βαί­νεις να απλώ­σεις!

Ο νόμος, βε­βαί­ως, δεν απα­γο­ρεύ­ει στους ιδιο­κτή­τες των κά­μπινγκ να βά­λουν ει­σι­τή­ριο στην εί­σο­δο, άλ­λω­στε πρό­κει­ται για ιδιο­κτη­σία τους. Υπο­χρε­ού­νται, ωστό­σο, να αφή­νουν κά­ποια δίοδο στους πο­λί­τες, είτε από τα πλά­για είτε και μέσα από το κά­μπινγκ, από όπου να περ­νούν οι λουό­με­νοι ελεύ­θε­ρα.

Σε άλλο κά­μπινγκ κοντά στη Σάρτη, οι υπάλ­λη­λοι ζη­τούν την ταυ­τό­τη­τα σου και σε αφή­νουν να πε­ρά­σεις για δύο ώρες (είναι πιο… γεν­ναιό­δω­ροι).

Σε ενη­με­ρώ­νουν ότι, αν πα­ρέλ­θει η χρο­νι­κή διο­ρία των δύο ωρών πρέ­πει να πλη­ρώ­σεις 500 δρχ. Και εδώ, δεν υπάρ­χει άλλη πρό­σβα­ση στην πα­ρα­λία, παρά μόνο μέσα από το κά­μπινγκ, όπου πρέ­πει να κα­τα­βά­λεις το αντί­τι­μο που κα­θο­ρί­ζουν. Αλλη πε­ρί­πτω­ση, πάλι στη Σι­θω­νία: Σε «φα­κε­λώ­νουν» (στοι­χεία, ώρα ει­σό­δου, εξό­δου, κ.λπ.) και αν μεί­νεις στην πα­ρα­λία πε­ρισ­σό­τε­ρο από μία ώρα πλη­ρώ­νεις 1.600 δρχ. (με προ­σφο­ρά… ένα ανα­ψυ­κτι­κό). Στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, υπάρ­χει μία δί­ο­δος ακρι­βώς δίπλα από το κά­μπινγκ. Με έκ­πλη­ξη δια­πι­στώ­σα­με ότι η δί­ο­δος οδη­γεί κοντά στην αμ­μου­διά, η οποία όμως είναι… σπαρ­μέ­νη κατά μήκος της με συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα.

Η πε­ρί­φρα­ξη συ­νε­χί­ζε­ται για του­λά­χι­στον 450 μέτρα και τε­λι­κώς, ο δρό­μος σε βγά­ζει μόλις πέντε μέτρα(!) από το τέλος του κόλ­που. Εκεί, όπου είναι το­πο­θε­τη­μέ­νος ο τε­λευ­ταί­ος πά­σα­λος, μέσα στην άμμο…

Ερε­τρια Οι «πα­ρα­βά­τες» τι­μω­ρού­νται από… τους υπαλ­λή­λους

Κα­τε­βαί­νο­ντας από το κα­ρα­βά­κι που σας με­τα­φέ­ρει από τον Ωρωπό στην Ερέ­τρια της Εύ­βοιας και οδη­γώ­ντας νότια στον φι­δω­τό δρόμο που κα­τευ­θύ­νε­ται προς το μικρό χωριό της Αμα­ρύν­θου, μπο­ρεί­τε από ψηλά να δείτε όμορ­φες πα­ρα­λί­ες και κα­τα­γά­λα­να νερά να απλώ­νο­νται από κάτω. Το λάθος που πι­θα­νόν να κά­νε­τε είναι να θε­λή­σε­τε να στα­μα­τή­σε­τε κατά μήκος αυτού του δρό­μου για να κά­νε­τε ένα μπά­νιο. Κι αυτό γιατί το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του -γύρω στα 5 χι­λιό­με­τρα- έχει κα­τα­λη­φθεί από μα­ντρω­μέ­νες με­γα­λο­πρε­πείς βίλες και ξε­νο­δο­χεία που έχουν αφή­σει για τον «κοινό θνητό» μόλις 5 ή 6 προ­σβά­σεις, εκ των οποί­ων οι πε­ρισ­σό­τε­ρες είναι φυ­σι­κά μο­νο­πά­τια -συχνά δύ­σβα­τα. Απο­τέ­λε­σμα είναι να βλέ­πε­τε τη δε­λε­α­στι­κή θά­λασ­σα κάτω, αλλά πολλά και συ­νε­χό­με­να συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα πάνω, ενώ ούτε λόγος για χώ­ρους στάθ­μευ­σης με πρό­σβα­ση για όλους.

Πρό­σβα­ση στα υπο­βαθ­μι­σμέ­να

Ανα­ζη­τώ­ντας κι εμείς… μια θέση στον ήλιο στα­μα­τή­σα­με αρ­κε­τές φορές επί του δρό­μου αυτού και ψά­ξα­με προ­σβά­σεις προς τη θά­λασ­σα. Δύο τρεις από αυτές ήταν «αν­θρώ­πι­νες», δη­λα­δή ασφαλ­το­στρω­μέ­νες και βατές. Το πρό­βλη­μά τους, όμως, είναι ότι οδη­γούν σε μέρη της πα­ρα­λί­ας που δεν μπο­ρούν να θε­ω­ρη­θούν και τα κα­λύ­τε­ρα. Η μία από αυτές βρί­σκε­ται στο πλάι μιας σει­ράς από βίλες που είναι χτι­σμέ­νες τόσο κοντά στη θά­λασ­σα που αν βρί­σκε­ται κα­νείς στις με­γά­λες βε­ρά­ντες τους μπο­ρεί να υπο­κρι­θεί ότι αγνα­ντεύ­ει από το κα­τά­στρω­μα ενός πλοί­ου. Απο­τέ­λε­σμα; Η χρήση της υπο­τι­θέ­με­νης πα­ρα­λί­ας μπρο­στά τους είναι μεν ελεύ­θε­ρη, αλλά το πλά­τος της πε­ριο­ρι­σμέ­νο και αρ­κε­τές φορές τσι­με­ντω­μέ­νο, πράγ­μα που ση­μαί­νει πως αν δεν έχεις την τύχη να μέ­νεις από πάνω και να απο­λαμ­βά­νεις τον ήλιο στον κήπο ή τη βε­ρά­ντα σου, δύ­σκο­λα θα στρώ­σεις ψάθα και θα τον απο­λαύ­σεις εκεί.

Στα υπό­λοι­πα ση­μεία που σου επι­τρέ­πε­ται η πρό­σβα­ση -εύ­κο­λα ή δύ­σκο­λα- το θέαμα που αντι­κρί­ζεις δεν σε προ­δια­θέ­τει για μπά­νιο. Μι­κρές, στε­νές και στην πλειο­ψη­φία τους βρώ­μι­κες και εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νες πα­ρα­λί­ες είναι οι μόνες που έχουν αφε­θεί «ανεκ­με­τάλ­λευ­τες». Μι­κρές ή με­γά­λες ιδιο­κτη­σί­ες, χτι­σμέ­νες ή όχι, καλ­λιερ­γού­με­νες ή απλώς αλά­νες έχουν πε­ρι­φρα­χθεί με συ­νε­χό­με­να συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα αφή­νο­ντας πού και πού κά­ποια υπο­τι­θέ­με­νη πρό­σβα­ση καθώς και ένα μέτρο πε­ρί­που πα­ρα­λί­ας, αφού τα όριά τους εκτεί­νο­νται σχε­δόν μέχρι το κύμα.

Συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα

Δίπλα σε μια από τις λίγες κοι­νό­χρη­στες προ­σβά­σεις που οδη­γούν σε θά­λασ­σα, η με­γά­λη φυ­λασ­σό­με­νη πύλη του το­πι­κού ξε­νο­δο­χεί­ου δεν σου επι­τρέ­πει να πε­ρά­σεις για να βγεις στην «καλή» πλευ­ρά της πα­ρα­λί­ας -την οποία το ξε­νο­δο­χείο έχει φρο­ντί­σει να αξιο­ποι­ή­σει με γή­πε­δο beach volley, μπα­ρά­κι κ.λπ.- χωρίς του­λά­χι­στον να πλη­ρώ­σεις το απα­ραί­τη­το ει­σι­τή­ριο (1.000 δραχ­μές). Αν θε­λή­σεις να πε­ρά­σεις σε αυτήν από την κο­ντι­νό­τε­ρη πρό­σβα­ση, τα πράγ­μα­τα δεν θα είναι τόσο εύ­κο­λα, αφού τα συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα του ξε­νο­δο­χεί­ου κα­τε­βαί­νουν σχε­δόν μέχρι τη θά­λασ­σα, ενώ από εκεί και πέρα τε­ρά­στια κομ­μά­τια μπε­τόν που έχουν το­πο­θε­τη­θεί φτιά­χνουν ένα είδος μά­ντρας. Σε ερώ­τη­σή μας μά­λι­στα στον υπάλ­λη­λο, αν μπο­ρού­με να κά­νου­με ένα μπά­νιο χωρίς να πλη­ρώ­σου­με μας υπέ­δει­ξε την πρό­σβα­ση αυτή, πλη­ρο­φο­ρώ­ντας μας ταυ­τό­χρο­να ότι δεν οδη­γεί στη «δική τους πα­ρα­λία». Πρό­σθε­σε δε πως αν απο­φα­σί­σου­με να πη­δή­ξου­με τα συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα και να πε­ρά­σου­με σε αυτήν, οι υπάλ­λη­λοι του ξε­νο­δο­χεί­ου που θα μας αντι­λη­φθούν, θα ανα­γκα­στούν να μας βγά­λουν έξω.

Και ο κ. Δε­κλε­ρής κα­τα­λή­γει: «Αυτό που ελέ­γε­το από τους οι­κο­λό­γους ότι οι ακτές είναι το πο­λυ­τι­μό­τε­ρο μέρος του ελ­λη­νι­κού φυ­σι­κού κε­φα­λαί­ου, το αντε­λή­φθη­σαν οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες και απο­φά­σι­σαν να το κα­τα­στή­σουν μέρος του οι­κο­νο­μι­κού κε­φα­λαί­ου».

Κα­θη­με­ρι­νή: Γώρ­γος Λιά­λιος