Β, Κορκίδης: «Οι αποφάσεις του Eurogroup απαιτούν συνέπεια και αξιοπιστία από εποπτευόμενους και εποπτεύοντες»

Στο Eurogroup της 21ης Ιουνίου 2018 επι­βε­βαιώ­θηκε η ολο­κλή­ρωση της τέταρ­της αξιο­λό­γη­σης του τρίτου μνη­μο­νίου και ανα­κοι­νώ­θηκε επι­σή­μως ότι η Χώρα μας περνά στη μετα­μνη­μο­νιακή περίοδο, που όμως, επίσης, θα «επο­πτεύ­ε­ται» από την ΕΕ, το ΔΝΤ, τον ESM και την ECB/ΕΚΤ έως και το 2022. Επι­πλέον, προ­βλέ­πο­νται τρι­μη­νιαίες επι­θε­ω­ρή­σεις για τους δημο­σιο­νο­μι­κούς στόχους, επο­πτεία για την προ­ώ­θηση των μεταρ­ρυθ­μί­σεων και δεσμεύ­σεις επί­τευ­ξης θετικών ρυθμών ανά­πτυ­ξης, υψηλών πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των και μείωσης της ανερ­γίας.

Το κείμενο συμ­μόρ­φω­σης (EU compliance report) που επι­βε­βαί­ωσε την υλο­ποί­ηση όλων των προ­α­παι­του­μέ­νων, ενσω­μα­τώ­νει προ­βλέ­ψεις για ανά­πτυξη 1,9% του ΑΕΠ το 2018, αύξηση 2,3% το 2019 και το 2020, μείωση του ρυθμού 2,1% το 2021 και 1,8% το 2022. Οι προ­βλέ­ψεις για τα πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα είναι 3,5% το 2018, 3,8% το 2019 και 2020, 4,1% το 2021 και 4,3% το 2022, ενώ για την περίοδο 2023 – 2060 η Ελλάδα θα πρέπει να παράγει ετήσια πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα 2,2% του ΑΕΠ της. Τέλος, για την ανεργία προ­βλέ­πε­ται μείωση στο 20,1% το 2018, 18,4% το 2019, 17,0% το 2020, 15,8% το 2021 και 14,9% το 2022.

Στο κρίσιμο Eurogroup ορι­στι­κο­ποι­ή­θη­καν οι λεπτο­μέ­ρειες της αυξη­μέ­νης επο­πτείας και της τεχνι­κής βοή­θειας (Cooperation and Support Plan) από την ΕΕ που θα έχει άλλωστε τον κεντρικό ρόλο, με το ΔΝΤ να ακο­λου­θεί μία στάση «μετα­μνη­μο­νια­κής παρα­κο­λού­θη­σης». Ορί­στηκε η τελευ­ταία δόση των 15 δις ευρώ, εκ των οποίων τα 3,3 δισ. ευρώ θα χρη­σι­μο­ποι­η­θούν για την πρόωρη απο­πλη­ρωμή των δανείων του ΔΝΤ και η οποία  πρό­κει­ται να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως δημο­σιο­νο­μικό μαξι­λάρι ρευ­στό­τη­τας περίπου  24,1 δισ. ευρώ που θα καλύψει τις χρη­μα­το­δο­τι­κές ανάγκες του δημο­σίου για 22 μήνες μετά το τέλος του προ­γράμ­μα­τος για την ασφαλή έξοδό μας στις αγορές, με την εν γένει  συμ­φω­νία για το χρέος να μην μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί ούτε άμεσα εφαρ­μό­σιμη, ούτε δίκαιη. Οι προ­τά­σεις που αφορούν στη ρύθμιση του δημό­σιου χρέους σε μεσο­πρό­θε­σμο και μακρο­πρό­θε­σμο χρόνο και τα επίμαχα σημεία ανα­φο­ρικά με τον τύπο, το μέγεθος και τους όρους της ελά­φρυν­σης, προσ­διο­ρί­ζο­ντας στην ουσία την επέ­κταση των ωρι­μάν­σεων, τη διάθεση των κερδών των Κεντρι­κών Τρα­πε­ζών, την επα­να­γορά χρέους και τέλος τη δια­σύν­δεση του μηχα­νι­σμού απο­πλη­ρω­μής του χρέους με την οικο­νο­μική ανά­πτυξη, δεν ξεκα­θα­ρί­στη­καν πλήρως στη μεγάλη δια­πραγ­μά­τευση που έλαβε χώρα.

Η επι­τυ­χής ολο­κλή­ρωση της 4ης αξιο­λό­γη­σης, η συμ­φω­νία για το μηχα­νι­σμό μετα­μνη­μο­νια­κής επο­πτείας και τα όποια μέτρα ελά­φρυν­σης του χρέους σίγουρα στέλ­νουν θετικά μηνύ­ματα για τη χώρα μας σε όλο τον κόσμο και κυρίως στις Αγορές. Όμως, όλα τα παρα­πάνω για να επι­τευ­χθούν, απαι­τεί­ται συνέ­πεια και αξιο­πι­στία από τους επο­πτευό­με­νους και τους επο­πτεύ­ο­ντες. Μόνο τότε, οι θετικές προ­βλέ­ψεις για τη μετα­μνη­μο­νιακή περίοδο θα θεω­ρη­θούν μία νέα αρχή και θα μπο­ρέ­σουν επι­τέ­λους να γίνουν αισθη­τές στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία και την ελλη­νική κοι­νω­νία.