Τρία χρόνια μετά

Τρία χρόνια μετά τα πρώτα μέτρα για τον κορω­νοϊό, προ­χω­ρούμε στην άρση και των τελευ­ταίων που, μεταξύ μας, δεν τηρού­νταν με συνέ­πεια . Μέσα σ’ αυτά τα τρία χρόνια πέθαναν έξι εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι. Στην πατρίδα μας χάσαμε περίπου 40.000 ανθρώ­πους -μία πόλη σβή­στηκε από τον χάρτη. Από ένα σημείο και μετά οι νεκροί ήταν μία καθη­με­ρινή στα­τι­στική στην οποία κανένας δεν έδινε σημασία. Σήμερα πεθαί­νουν περίπου εκατό άνθρω­ποι την εβδο­μάδα και μας περνάει απα­ρα­τή­ρητο. Τρία χρόνια μετά, δεν μας απα­σχο­λεί η παν­δη­μία, η οποία σύμφωνα με τους ειδι­κούς, φτάνει στη λήξη της ως έκτακτη κατά­σταση για τη δημόσια υγεία, ούτε όμως μας απα­σχο­λεί  η ανα­διάρ­θρωση του συστή­μα­τος Υγείας προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει μελ­λο­ντι­κές προ­κλή­σεις, σύμφωνα και με τις συμ­βου­λές του Παγκό­σμιου Οργα­νι­σμού Υγείας. Ξεχά­στηκε εκείνο που ακού­γαμε από τους πολι­τι­κούς: πως με την παν­δη­μία φάνηκε η ανάγκη στή­ρι­ξης του δημό­σιου συστή­μα­τος Υγείας.  Αλλωστε αν οι παν­δη­μίες εμφα­νί­ζο­νται μια φορά στα εκατό χρόνια, τότε και εμείς αφή­νουμε τη δουλειά για τους αγέν­νη­τους. Είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι δεν θα ξανα­συμ­βεί, του­λά­χι­στον σε μας.