Αθωώθηκε συγγενής του Γ. Διαμαντίδη για υπόθεση της περίφημης διαθήκης

Αθώος απλής δυ­σφή­μι­σης συμ­βο­λαιο­γρά­φου, λόγω δι­καιο­λο­γη­μέ­νου εν­δια­φέ­ρο­ντος, κρί­θη­κε χθες από το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου ο κ. Ιω­άν­νης Κιου­πε­λής, που είχε κα­τα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή φυ­λά­κι­σης ενός έτους, με 3ετή ανα­στο­λή, διότι είχε κα­τα­μη­νύ­σει τον μη­νυ­τή και 3 μάρ­τυ­ρες που ενε­πλά­κη­σαν στη δια­δι­κα­σία σύ­ντα­ξης της δια­θή­κης του απο­θα­νό­ντος σε ηλι­κία 93 ετών, στην Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου ιδιο­κτή­τη της εφη­με­ρί­δας «Πρό­ο­δος» Γε­ωρ­γί­ου Δια­μα­ντί­δη.

Η πρό­ε­δρος της έδρας με την απαγ­γε­λία της ετυ­μη­γο­ρί­ας του δι­κα­στη­ρί­ου, που έκανε δεκτή απαλ­λα­κτι­κή ει­σή­γη­ση της Ει­σαγ­γε­λέ­ως της έδρας, ανέ­φε­ρε ότι η πράξη του κα­τη­γο­ρού­με­νου έχει ηθική διά­στα­ση και δεν μπο­ρεί να αξιο­λο­γη­θεί ποι­νι­κά.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», ο συγ­γε­νής του εκλι­πό­ντος είχε ισχυ­ρι­στεί συ­γκε­κρι­μέ­να ότι ο ιδιο­κτή­της της εφη­με­ρί­δας, που απε­βί­ω­σε την 18η Ια­νουα­ρί­ου 2007 και ώραν 15.00, συ­νε­πεία καρ­δια­κής ασυ­στο­λί­ας, στη Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ως Εμ­φραγ­μά­των (ΜΕΠΕ) του Γε­νι­κού Πε­ρι­φε­ρεια­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, όπου είχε ει­σα­χθεί επει­γό­ντως την 14η Ια­νουα­ρί­ου 2007 και ενο­ση­λεύ­ε­το, δεν είχε τη δυ­να­τό­τη­τα σύ­ντα­ξης της δια­θή­κης του, τρεις ώρες πριν το θά­να­τό του, ενώ­πιον συμ­βο­λαιο­γρά­φου και 3 μαρ­τύ­ρων.

Υπο­στή­ρι­ξε μά­λι­στα ότι στον ασθε­νή είχαν χο­ρη­γη­θεί κα­τα­σταλ­τι­κά και ναρ­κω­τι­κά φάρ­μα­κα και ως εκ τού­του δεν θα μπο­ρού­σε κάτω από την επή­ρειά τους να είχε πλήρη διαύ­γεια και να υπα­γό­ρευ­σε τη δια­θή­κη του 3 ώρες πριν πε­θά­νει.

Επι­πλέ­ον είχε επι­κα­λε­στεί γρα­φο­λο­γι­κή εξέ­τα­ση πραγ­μα­το­γνώ­μο­να υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι υπο­γρα­φές που είχαν τεθεί στην δια­θή­κη δεν ήταν του δια­θέ­τη.

Ζή­τη­σε την άσκη­ση ποι­νι­κών διώ­ξε­ων για πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος, για ψευδή βε­βαί­ω­ση, για πλα­στο­γρα­φία, για ηθική αυ­τουρ­γία στις πρά­ξεις αυτές, αλλά και για το αδί­κη­μα της κα­κουρ­γη­μα­τι­κής απά­της.

Η μή­νυ­σή του στην πο­ρεία τέ­θη­κε στο αρ­χείο με διά­τα­ξη της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ως “ψευ­δής”.

Με την υπ’ αρίθμ. 97/2013 διά­τα­ξη κρί­θη­κε ότι ο θανών είχε διαύ­γεια, δεν ήταν δια­σω­λη­νω­μέ­νος, η δε φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή που ελάμ­βα­νε τον βοη­θού­σε στις πνευ­μα­τι­κές του λει­τουρ­γί­ες και δεν τον κα­τέ­στελ­λε, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ο εγκα­λών.

Αλλη γρα­φο­λο­γι­κή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη κα­τέ­λη­ξε στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι ο γρα­φι­κός χα­ρα­κτή­ρας επί της δια­θή­κης, ανή­κει στον δια­θέ­τη, οι όποιες δε δια­φο­ρές με το συ­νή­θη γρα­φι­κό του χα­ρα­κτή­ρα οφεί­λο­νται στην κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του.

Το πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο θε­ώ­ρη­σε την ως άνω διά­τα­ξη οιο­νεί δε­δι­κα­σμέ­νο και ο κα­τη­γο­ρού­με­νος άσκη­σε έφεση, υπο­στη­ρί­ζο­ντας με­τα­ξύ άλλων ότι υπήρ­ξε κακή εκτί­μη­ση των απο­δεί­ξε­ων, ότι δεν συ­ντρέ­χει αμά­χη­το τεκ­μή­ριο ως προς τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά από την ως άνω διά­τα­ξη σε ό,τι αφορά την συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση και πε­ραι­τέ­ρω ότι η δια­θή­κη δεν φέρει γνή­σια υπο­γρα­φή του δια­θέ­τη.

Χθες ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου ο συμ­βο­λαιο­γρά­φος, κα­τα­θέ­το­ντας ως μάρ­τυ­ρας κα­τη­γο­ρί­ας υπο­στή­ρι­ξε ότι για την σύ­ντα­ξη της δια­θή­κης τον είχε ει­δο­ποι­ή­σει ο τότε αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης κ. Φώτης Χα­τζη­διά­κος. Τό­νι­σε ότι ο ίδιος δεν εγνώ­ρι­ζε τον Δια­μα­ντί­δη, δεν ήταν πε­λά­της του και ότι τους τρείς μάρ­τυ­ρες τους είχε επι­λέ­ξει ο Δια­μα­ντί­δης. Επε­σή­μα­νε μά­λι­στα ότι ο λόγος που επέ­λε­ξαν τον ίδιο και όχι την σύ­ζυ­γο του κ. Χα­τζη­διά­κου ήταν διότι ο τε­λευ­ταί­ος ήταν στο ίδρυ­μα Δια­μα­ντί­δη και επο­μέ­νως ήταν τε­τι­μη­μέ­νος και η σύ­ζυ­γος του είχε εξ’ αυτού του λόγου κώ­λυ­μα.

Όταν με­τέ­βη στο δω­μά­τιο ο δια­θέ­της είχε διαύ­γεια και εκτός των μαρ­τύ­ρων ήταν εκεί και καρ­διο­λό­γος ενώ ετοι­μα­ζό­ταν να γίνει δια­κο­μι­δή του στην Αθήνα με αε­ρο­σκά­φος τύπου C 130.

O συμ­βο­λαιο­γρά­φος ξε­κα­θά­ρι­σε ότι πριν την σύ­ντα­ξη της δια­θή­κης ο κ. Χα­τζη­διά­κος του είχε δώσει ένα φά­κε­λο με συμ­βό­λαια ακι­νή­των του και λο­γα­ρια­σμούς ενώ ο δια­θέ­της του είπε επα­κρι­βώς πού αφή­νει την πε­ριου­σία του ενώ συ­μπλή­ρω­σε ο ίδιος από στοι­χεία του φα­κέ­λου τα κτη­μα­το­λο­γι­κά στοι­χεία των ακι­νή­των.

Τό­νι­σε μά­λι­στα ότι η δια­θή­κη συ­ντά­χθη­κε μέσα σε 45 λεπτά με μια ώρα.

Ο συμ­βο­λαιο­γρά­φος ανέ­φε­ρε στο δι­κα­στή­ριο ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος τον ενέ­πλε­ξε στην υπό­θε­ση προ­κει­μέ­νου να αρ­πά­ξει την πε­ριου­σία του ενώ τον είχε απο­κλεί­σει με την δια­θή­κη του.

Επε­σή­μα­νε μά­λι­στα ότι αν ο δια­θέ­της δεν μπο­ρού­σε να υπο­γρά­ψει δεν ήταν ανα­γκαίο να πλα­στο­γρα­φη­θεί η υπο­γρα­φή του, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, διότι αρκεί στις πε­ρι­πτώ­σεις αυτές να υπο­γρά­ψουν μόνο οι μάρ­τυ­ρες και να κα­τα­γρα­φεί η αδυ­να­μία του δια­θέ­τη σε υπο­γρα­φή.

Στην συ­νέ­χεια κα­τέ­θε­σαν ως μάρ­τυ­ρες κα­τη­γο­ρί­ας δύο εκ των τριών μαρ­τύ­ρων της δια­θή­κης και συ­γκε­κρι­μέ­να ένας πρώην διορ­θω­τής και μια πρώην δη­μο­σιο­γρά­φος της ίδιας εφη­με­ρί­δας που ανα­φέρ­θη­καν στον τρόπο σύ­ντα­ξής της υπε­ρα­μυ­νό­με­νοι της νο­μι­μό­τη­τας της δια­δι­κα­σί­ας που ακο­λου­θή­θη­κε.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος από την άλλη υπο­στή­ρι­ξε ότι είχε εν­δεί­ξεις ότι δεν ακο­λου­θή­θη­κε η νό­μι­μη δια­δι­κα­σία και για τον λόγο αυτό άσκη­σε την μή­νυ­ση το­νί­ζο­ντας ότι ο δια­θέ­της δεν είχε κα­νέ­να λόγο να τον απο­κλεί­σει.

Ως συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρού­με­νου πα­ρέ­στη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Γ. Χα­ρί­τος και Στ. Στε­φα­νί­δης και ως συ­νή­γο­ρος πο­λι­τι­κής αγω­γής η δι­κη­γό­ρος κ. Ελ. Ρο­δί­τη.