Γιάννης Παππάς, Υφυπουργός Ναυτιλίας: «Αίρεται η ανισότητα Δωδεκανήσου και λοιπής Ελλάδας στο προς ψήφιση νομοσχέδιο περί αιγιαλού»

-Ευδοκίμησαν οι πρω­το­βου­λίες που ανέλαβε ο Δωδε­κα­νή­σιος Υπουρ­γός

Η απαί­τηση όλων φορέων της Δωδε­κα­νή­σου, είχαν να κάνουν με τον τρόπο προσ­διο­ρι­σμού της κοι­νό­χρη­στης ζώνης του αιγια­λού και της παρα­λίας στο Νομό Δωδε­κα­νή­σου σε σχέση με τις υπό­λοι­πες περιο­χές της Ελλάδος, ο οποίος ίσχυε από την Ιταλική κατοχή έως και σήμερα, ως τοπικό δίκαιο όπως παρα­κάτω:

Στις περιο­χές εκτός των ορίων οικι­σμών – πόλεως και σύμφωνα με το άρθρο 3 του ΚΔ 132/29, ο αιγια­λός είναι η συνήθης ανάβαση του χει­με­ρίου κύματος προ­σαυ­ξη­μένη κατά 12 μέτρα και αν η συνεχής πολυ­γω­νική γραμμή τέμνει τα προς την θάλασσα όρια των ιδιο­κτη­σιών, τότε δεν χαράσ­σε­ται γραμμή παρα­λίας. Στην περί­πτωση κατά την οποίαν η παρα­πάνω πολυ­γω­νική γραμμή του αιγια­λού δεν τέμνει τα προς την θάλασσα όρια των ιδιο­κτη­σιών, τότε χαράσ­σε­ται παραλία επί των ορίων των προς την θάλασσα ιδιο­κτη­σιών. Και σε αυτή την περί­πτωση η γραμμή παρα­λίας ταυ­τί­ζε­ται με τα προς την θάλασσα όρια των ιδιο­κτη­σιών.

Αντι­θέ­τως, στις περιο­χές εκτός Νομού Δωδε­κα­νή­σου, η γραμμή του αιγια­λού χαράσ­σε­ται σύμφωνα με τα άρθρα 4 και 5 του Ν. 2971/2001 όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε και ισχύει σήμερα, όπου ο αιγια­λός είναι η συνήθης ανάβαση του χει­με­ρίου κύματος για τις εντός και εκτός σχεδίου πόλεων περιο­χές.

Αν η αρμόδια επι­τροπή του άρθρου 3 κρίνει ότι ο κοι­νό­χρη­στος χώρος του αιγια­λού που προσ­διο­ρί­στηκε με την ως άνω δια­δι­κα­σία δεν επαρκεί και δεν εξυ­πη­ρε­τεί τις ανάγκες του κοινού, μπορεί να προσ­διο­ρί­σει παραλία (έως 50 μέτρα) η οποία δύναται να συμπε­ρι­λά­βει ακόμα και ιδιω­τική έκταση η όποια απαλ­λο­τριώ­νε­ται λόγω δημό­σιας ωφέ­λειας.

Μετά από πολ­λα­πλές, διά ζώσης και δια­δι­κτυα­κές επαφές του Υφυ­πουρ­γού Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής κ. Γιάννη Παππά, με τον Υπ.Οικο­νο­μι­κών κ. Χατζη­δάκη και την αρμόδια Διεύ­θυνση του Υπουρ­γείου Εθνικής Οικο­νο­μίας, απο­κα­θί­στα­ται η ανι­σό­τητα μεταξύ της Δωδε­κα­νή­σου και της λοιπής Ελλάδας.

Με την επι­κεί­μενη μετά­πτωση των Κτη­μα­το­λο­γι­κών Γρα­φείων Ρόδου και Κω – Λέρου στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο, θα εναρ­μο­νι­σθεί η δια­δι­κα­σία χάραξης ορίων αιγια­λού και παρα­λίας και στα Δωδε­κά­νησα, όπως ισχύει στην υπό­λοιπη Ελλάδα.

Προς απο­κα­τά­σταση της συγκε­κρι­μέ­νης αδικίας, καταρ­γεί­ται άμεσα το άρθρο 26 του Ν. 2971/01 .

Η διάταξη που συμ­φω­νή­θηκε από τον κ. Παππά και τους συνερ­γά­τες του Υπ. Οικο­νο­μι­κών και καλύ­πτει το σύνολο των Δωδε­κα­νη­σίων, έγινε τελικά δεκτή και εντά­χθηκε στο κείμενο του υπό ψήφιση νομο­θε­τή­μα­τος.

«Ήρθε η ώρα, της απο­κα­τά­στα­σης, μιας παρά­λο­γης ανι­σό­τη­τας, εις βάρος των Δωδε­κα­νη­σίων» δήλωσε ο Υφυ­πουρ­γός Ναυ­τι­λίας, Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Γιάννης Παππάς, ο οποίος, ευχα­ρί­στησε τον Υπουργό Εθνικής Οικο­νο­μίας κ. Χατζη­δάκη, για την κατα­νό­ηση του λογικού, τους συνερ­γά­τες του και τον περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργο Χατζη­μάρκο για την επιμονή και την άψογη συνερ­γα­σία με τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες του Υπ. Οικο­νο­μι­κών, που είχαν ως απο­τέ­λε­σμα, το λογικό για τους Δωδε­κα­νή­σιους απο­τέ­λε­σμα.

Το νομο­θέ­τημα αυτού­σιο

Παρά­γρα­φος 9 του άρθρου 23, του νομο­σχε­δίου του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών με τίτλο «Όροι αξιο­ποί­η­σης της δημό­σιας περιου­σίας στις παρα­θα­λάσ­σιες περιο­χές και άλλες δια­τά­ξεις»

9.Ο παρών και οι δια­τά­ξεις του ν. 2971/2001 (Α’ 285) που παρα­μέ­νουν σε ισχύ εφαρ­μό­ζο­νται και στις Περι­φε­ρεια­κές Ενό­τη­τες Ρόδου, Κω, Καρ­πά­θου και Καλύ­μνου της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου.

Οι αιγια­λοί, οι παρα­λίες και οι παλαιοί αιγια­λοί στις Περι­φε­ρεια­κές Ενό­τη­τες Ρόδου, Κω, Καρ­πά­θου και Καλύ­μνου της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου οριο­θε­τού­νται σύμφωνα με το άρθρο 5. Εκτά­σεις που ανήκαν στη δημόσια κτήση του Δημο­σίου, σύμφωνα με την περ. α) του άρθρου 3 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου (Κυβερ­νη­τικό Διά­ταγμα 132/1929 που δια­τη­ρή­θηκε σε ισχύ σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 8 του ν. 510/1947, Α΄ 298), ανήκουν από την έναρξη ισχύος του παρό­ντος στην ιδιω­τική του περιου­σία.

Άρθρο 24 παρ. 1

1. Από την έναρξη ισχύος του νόμου καταρ­γού­νται τα άρθρα 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 7Α, 9, 10, 13, οι παρ. 6, 7, 8, 10 και 11 του άρθρου 15 και τα άρθρα 16Α, 26, 27 και 29 του ν. 2971/2001 (Α΄ 285), περί αιγια­λών και παρα­λιών, υπό την επι­φύ­λαξη της παρ. 2 του παρό­ντος και της παρ. 8 του άρθρου 23

«Συμβολή και στήριξη όλων, για απο­κα­τά­σταση της αδικίας ενα­ντίον της Δωδε­κα­νή­σου»

Ομο­γνω­μία για την απο­κα­τά­σταση της οφθαλ­μο­φα­νούς αδικίας ενός και πλέον αιώνα – ευφυο­λό­γημα του Ιταλού κατα­κτητή ενα­ντίον των Δωδε­κα­νη­σίων – ζήτησε ο Ανα­πλη­ρω­τής Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου κ. Από­στο­λος Ασπρά­κης, από το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο.

Σε εισή­γησή του, στην τελευ­ταία συνε­δρί­αση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου «Περί κατάρ­γη­σης του Άρθρου 26 του Ν_2971_01 με το οποίο, δια­τη­ρεί­ται ο κτη­μα­το­λο­γι­κός κανο­νι­σμός Ρόδου, Κω και Λέρου,

αφού τόνισε ότι, καμία πολι­τική βαθμίδα, δεν κατά­φερε στο παρελ­θόν, να δράσει κατα­λυ­τικά, ώστε, να συμ­βά­λει στην προ­σπά­θεια που γίνεται αυτή τη στιγμή και σε κυβερ­νη­τικό επίπεδο, ο κ. Ασπρά­κης, ζήτησε από τους παρι­στά­με­νους να συμ­βά­λουν στην θετική αντα­πό­κριση επί του θέματος, δηλώ­νο­ντας μεταξύ άλλων: «Καλού­μα­στε σήμερα, εδώ, στο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο Νοτίου Αιγαίου, να συμ­φω­νή­σουμε ενα­ντίον της αδικίας , διάρ­κειας ενός αιώνα, ενα­ντίον των συμπα­τριω­τών μας. Ένα ζήτημα, που ταλαι­πω­ρεί για δεκα­ε­τίες τους Δωδε­κα­νή­σιους. Παρόλα αυτά, καμία πολι­τική βαθμίδα, δεν ανέλαβε στο παρελ­θόν την πρω­το­βου­λία της αλλαγής, παρά τις χιλιά­δες δια­μαρ­τυ­ρίες των συμπα­τριω­τών μας.

Το Κτη­μα­το­λό­γιο για τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου θεσμο­θε­τή­θηκε στις 22.8.1925 με την αρ. 46 Διάταξη του Ιταλού Διοι­κητή. Ο Κανο­νι­σμός αυτός δεν είχε σκοπό την προ­στα­σία της ιδιο­κτη­σίας όπως ανα­φέ­ρε­ται στο άρθρο 18 του Συντάγ­μα­τός μας. Μάρτυς ο ίδιος ο Μου­σο­λίνι, που το 1923 έστειλε ένα γράμμα στον τότε Διοι­κητή Μάριο Λάγκο που τον παρα­κι­νούσε να επι­βά­λει ένα δίκαιο που να του δίνει τη δυνα­τό­τητα να πάρει με διά­φο­ρους τρόπους τη γη από τους κατοί­κους.

Η δυσχε­ρής εξέλιξη των πραγ­μά­των, έφερε το σημε­ρινό απο­τέ­λε­σμα, όπου οι Δωδε­κα­νή­σιοι ταλαι­πω­ρού­νται, έχοντας πολύ­χρονη ανα­σφά­λεια για τις ιδιο­κτη­σίες τους». Επε­ξη­γη­μα­τικά, ο κ. Ασπρά­κης τόνισε: «Μια από τις βασικές ανάγκες της τότε Διοί­κη­σης ήταν η άμυνα του νησιού από την θάλασσα. Ως εκ τούτου προ­σπά­θη­σαν με κάθε τρόπο να απο­σπά­σουν ιδιο­κτη­σίες, που θα μπο­ρού­σαν να τους δημιουρ­γή­σουν προ­βλή­ματα. Ο Κανο­νι­σμός αυτός τρο­πο­ποι­ή­θηκε με την 132/1929 Απόφαση του Ιταλού Διοι­κητή. Ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Κανο­νι­σμός στο άρθρο 3 καθο­ρί­ζει τα κτήματα κοινής χρήσεως. Μεταξύ αυτών είναι και ο αιγια­λός που καθο­ρί­ζε­ται από το όριο των πιο υψηλών ανα­βά­σεων της θάλασ­σας και στις εκτός σχεδίου και οικι­σμών περιο­χές προ­σαυ­ξά­νε­ται κατά 12 μέτρα. Επίσης καθο­ρί­ζει ως παρα­λίες μέχρι το όριο κάθε άλλης ιδιο­κτη­σίας δημό­σιας ή ιδιω­τι­κής. Βλέ­πουμε λοιπόν καθαρά την προ­σπά­θεια να οικειο­ποι­η­θεί η τότε Διοί­κηση όσο μεγα­λύ­τερο μέρος μπο­ρούσε για δικό της λογα­ρια­σμό στο παρα­λιακό μέτωπο. Στην πράξη όμως η Ιταλική Διοί­κηση δεν εφάρ­μοσε αυτήν την διάταξη αλλά καθό­ρισε αυθαί­ρετα τον αιγιαλό. Στην υπό­λοιπη ελλη­νική επι­κρά­τεια ο αιγια­λός είναι η συνήθης ανάβαση του χει­με­ρίου κύματος.

Για τους χει­μάρ­ρους, που το ιταλικό κτη­μα­το­λό­γιο θεώρησε δημόσια κτήματα, το Ελλη­νικό Κράτος έχει απο­δε­χτεί ότι, εφόσον μετα­το­πί­ζο­νται μέσα σε ιδιό­κτητα γήπεδα, οι απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νες λωρίδες που κατά το κτη­μα­το­λό­γιο ανήκουν στο δημόσιο μπορούν να υπα­χθούν στην ιδιω­τική περιου­σία του Δημο­σίου και να εκποι­η­θούν. Επίσης το Ελλη­νικό Κράτος, έχοντας υπόψη αυτό το πνεύμα του Ιτα­λι­κού νόμου, καθιέ­ρωσε και την επι­στροφή στους αρχι­κούς ιδιο­κτή­τες των κτη­μά­των τους. Δεν είδε όμως με το ίδιο πνεύμα και την περί­πτωση στις παρα­λίες. Έτσι επέβαλε με το άρθρο 26 του Ν. 2971/2001 να γίνεται η χάραξη των ορίων του αιγια­λού και της παρα­λίας βάσει του άρθρου 3 του Ιτα­λι­κού Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού. Η άμεση λοιπόν κατάρ­γηση αυτού του άρθρου και η εναρ­μό­νιση του δικαίου στα νησιά με την υπό­λοιπη επι­κρά­τεια είναι ανα­γκαία και δίκαιη, ενώ σε αντί­θετη περί­πτωση δια­τη­ρεί­ται μια αδικία που επέβαλε ο κατα­κτη­τής. Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας, θέλω να τονίσω, πως, η απο­κα­τά­σταση του ζητή­μα­τος, είναι δικαί­ωμα των συμπα­τριω­τών μας. Καλώ όλους, να το στη­ρί­ξουμε με δύναμη και απόλυτη συνεί­δηση».