Οι «λεπτές» στιγμές

Κακώς πι­στεύ­ου­με, ότι κάθε άν­θρω­πος στη δύ­σκο­λη (οι­κο­νο­μι­κή) στιγ­μή θα απευ­θυν­θεί στην ενο­ρία του ή σε τρά­πε­ζα τρο­φί­μων ή θα μι­λή­σει στα κο­ντι­νά του πρό­σω­πα. Είναι κι εκεί­νοι που προ­σπα­θούν να ισορ­ρο­πή­σουν ανά­με­σα στην αξιο­πρέ­πεια και την φτώ­χεια, την ντρο­πή μην τους… πάρει κα­νέ­να μάτι, τον φόβο μη βρε­θούν μπρο­στά σε φλύ­α­ρες κά­με­ρες για να τους απα­θα­να­τί­σουν σ’ αυτές τις ιδιαί­τε­ρες και «λε­πτές» στιγ­μές και δεν θα φτά­σουν μέχρι την πόρτα των κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών. Γι΄ αυτό όλοι θα πρέ­πει να έχου­με κατά νου πως καλό θα ήταν η συ­μπα­ρά­στα­σή μας, η βο­ή­θεια μας να γί­νε­ται μα­κριά από τα φώτα της δη­μο­σιό­τη­τας, όσο πιο δια­κρι­τι­κά και σιω­πη­λά γί­νε­ται. Οι δε υπεύ­θυ­νοι, ποια πο­λι­τι­κή θα χα­ρά­ξουν και η οποία θα κρί­νει πολλά. Για το αν θα έχου­με και πάλι νε­ο­α­πό­κλη­ρους σε μια κοι­νω­νία με χά­σμα­τα και ανοιγ­μέ­νες «ψα­λί­δες», ανά­λο­γη των με­γά­λων και κλα­σι­κών μυ­θι­στο­ρη­μα­το­γρά­φων στα βι­βλία.