Πέθανε η μεγάλη ποιήτρια Κική Δημουλά αλλά οι στίχοι της είναι αθάνατοι

Η εί­δη­ση ήρθε σκλη­ρή το Σάβ­βα­το: «Έφυγε σή­με­ρα το από­γευ­μα από τη ζωή η κο­ρυ­φαία Ελ­λη­νί­δα ποι­ή­τρια Κική Δη­μου­λά σε ηλι­κία 89 ετών, ύστε­ρα από σύ­ντο­μη νο­ση­λεία, κατά την οποία είχε υπο­στεί ανα­κο­πή καρ­διάς. Ει­σήλ­θε εν συ­νε­χεία σε μο­νά­δα εντα­τι­κής θε­ρα­πεί­ας από την οποία δεν εξήλ­θε ποτέ. Η ποι­ή­τρια νο­ση­λευό­ταν από τις 2 Φε­βρουα­ρί­ου στη Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας του ”Υγεία”, με χρό­νια ανα­πνευ­στι­κή ανε­πάρ­κεια».

Το βράδυ του πε­ρα­σμέ­νου Σαβ­βά­του η Κική Δη­μου­λά με­τα­φέρ­θη­κε εσπευ­σμέ­να σε ιδιω­τι­κό θε­ρα­πευ­τή­ριο των βο­ρεί­ων προ­α­στί­ων και ει­σή­χθη στη Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας. Η 89χρονη σπου­δαία ποι­ή­τρια πα­ρέ­με­νε σε μη­χα­νι­κή υπο­στή­ρι­ξη της ανα­πνο­ής έπει­τα από σο­βα­ρή λοί­μω­ξη του ανα­πνευ­στι­κού που υπέ­στη. Την ίδια στιγ­μή ένα πάν­δη­μο «ωχ» έβγαι­νε από πολλά στό­μα­τα. Από όσους κα­τα­λα­βαί­να­με πως έφθα­σε η ώρα να αφή­σει πίσω της τη φθαρ­τή ζωή και να πε­ρά­σει, τε­λι­κά, στην αιω­νιό­τη­τα. Όπως και συ­νέ­βη το από­γευ­μα του Σαβ­βά­του 22/2/2020… Η σπου­δαία ποι­ή­τρια έφυγε από τη ζωή αφή­νο­ντας ένα τε­ρά­στιο κενό, μια ανεί­πω­τη απώ­λεια στα ελ­λη­νι­κά γράμ­μα­τα.

Γεν­νή­θη­κε το 1931, στην Αθήνα. Πα­ντρεύ­τη­κε τον μα­θη­μα­τι­κό και ποι­η­τή Άθω Δη­μου­λά, με τον οποίο απέ­κτη­σε δύο παι­διά. Ερ­γά­στη­κε ως υπάλ­λη­λος στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος, επί 25 χρό­νια. Το 2002 εξε­λέ­γη τα­κτι­κό μέλος της Ακα­δη­μί­ας Αθη­νών. Το 1972 τι­μή­θη­κε με το Β’ Κρα­τι­κό Βρα­βείο Ποί­η­σης για τη συλ­λο­γή «Το λίγο του κό­σμου», το 1989 με το Α’ Κρα­τι­κό Βρα­βείο Ποί­η­σης για τη συλ­λο­γή «Χαίρε ποτέ» και το 1995 με το Βρα­βείο Ου­ρά­νη της Ακα­δη­μί­ας Αθη­νών για τη συλ­λο­γή «Η εφη­βεία της λήθης». Η Association Capitale Européenne des Littératures τη βρά­βευ­σε, τον Μάρ­τιο του 2010, με το Ευ­ρω­παϊ­κό Βρα­βείο Λο­γο­τε­χνί­ας στο πλαί­σιο της πέμ­πτης Ευ­ρω­παϊ­κής Συ­νά­ντη­σης Λο­γο­τε­χνί­ας. Ποι­ή­μα­τά της έχουν με­τα­φρα­στεί στα Αγ­γλι­κά, τα Γαλ­λι­κά, τα Ισπα­νι­κά, τα Ιτα­λι­κά, τα Πο­λω­νι­κά, τα Βουλ­γα­ρι­κά, τα Γερ­μα­νι­κά και τα Σου­η­δι­κά.

Σε μία ομι­λία της η Δη­μου­λά είχε πει: «Βα­δί­ζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κε­λαη­δά­ει. Όσο κι αν είναι απί­θα­νο να εκ­κρε­μεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστό­σο εσύ είσαι υπο­χρε­ω­μέ­νος να του φτιά­ξεις ένα δέ­ντρο. Αυτό είναι το ποί­η­μα». Η αγα­πη­μέ­νη ποι­ή­τρια ήταν η όαση με τις δικές της αό­ρα­τες κι ανύ­παρ­κτες ρίμες, τους προ­σω­πι­κούς στο­χα­σμούς, τη βαθιά θε­ώ­ρη­σή της στην έρημο της Λο­γο­τε­χνί­ας. Αυτή ήταν. Ένα ποί­η­μα, χωρίς ομοιο­κα­τα­λη­ξία αλλά με τόση συ­νά­φεια, που ζω­γρά­φι­ζε την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σου, λες και σε ήξερε, ένιω­θε τι περ­νάς, πώς σκέ­φτε­σαι. Εμπο­ρι­κά, ήταν μια μη­χα­νή που, εάν ήθελε, θα μπο­ρού­σε να πα­ρά­γει συ­νε­χώς χρή­μα­τα – αλλά για την ίδια ήταν πολύ πεζά όλα αυτά, εκεί­νη έγρα­ψε ποί­η­ση. Συ­ναι­σθη­μα­τι­κά, έχει σώσει πολ­λές ζωές, τις ζωές μας, τις «φω­το­γρά­φι­σε», τις σκια­γρά­φη­σε, τις έβαψε με χρώ­μα­τα πά­θους και μας άφησε με­γά­λη κλη­ρο­νο­μιά, απο­τυ­πω­μέ­νη σε σε­λί­δες βι­βλί­ων. Έτσι, η Δη­μου­λά δεν πέ­θα­νε, κέρ­δι­σε για πάντα την αιω­νιό­τη­τα, αφού η αθα­να­σία για εκεί­νη ήταν κάτι πολύ σχε­τι­κό.

Σπύ­ρος Σε­ρα­φείμ