Η συμφωνία επηρεάζει τις εξελίξεις και στη Ν.Δ.

Η συμ­φω­νία Ελλάδας – Eurogroup την Παρα­σκευή, εφόσον βέβαια επι­βε­βαιω­θεί και στις δια­βου­λεύ­σεις που έπονται, επη­ρε­ά­ζει άμεσα και τις εξε­λί­ξεις στη Ν.Δ., καθώς το μείζον εθνικό δια­κύ­βευμα λει­τουρ­γούσε για την εκτό­νωση της εσω­κομ­μα­τι­κής έντασης. Τα προ­χθε­σινά γεγο­νότα αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως δικαί­ωση από τους συνερ­γά­τες του κ. Α. Σαμαρά. Για τη Συγγρού, η συμ­φω­νία της Παρα­σκευής συνιστά επι­στροφή στο σημείο που είχε αφήσει τη δια­πραγ­μά­τευση η κυβέρ­νηση Σαμαρά, όμως με πολύ δυσμε­νέ­στε­ρους όρους, καθώς έχει επι­βα­ρυν­θεί η θέση των τρα­πε­ζών, έχουν αυξηθεί τα επι­τό­κια των ομο­λό­γων και έχουν καταρ­ρεύ­σει τα δημόσια έσοδα. Η ανάλυση στο επι­τε­λείο του κ. Σαμαρά δεν περιο­ρί­ζε­ται στην «κωλο­τού­μπα», όπως τη χαρα­κτη­ρί­ζουν, της κυβέρ­νη­σης, αλλά και στους όρους της συμ­φω­νίας, δηλαδή στην εκτα­μί­ευση δόσεων μόνον μετά την αξιο­λό­γηση της «τρόικας», στη δέσμευση των κεφα­λαίων του ΤΧΣ απο­κλει­στικά για τις τρά­πε­ζες (σ.σ. η κυβέρ­νηση Σαμαρά τα ήθελε ως προ­λη­πτική γραμμή πίστω­σης) και στην πρό­βλεψη ενός νέου μνη­μο­νίου, τον Ιούνιο, αντί της εξόδου που σχε­δί­αζε η απελ­θούσα κυβέρ­νηση.

Ο τέως πρω­θυ­πουρ­γός εκτιμά ότι οι εξε­λί­ξεις περιο­ρί­ζουν εκ των πραγ­μά­των το πεδίο κρι­τι­κής που μπορεί να του ασκηθεί εσω­κομ­μα­τικά. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, πιθανή ολο­κλή­ρωση της συμ­φω­νίας, μεθαύ­ριο, έστω κι αν αυτή έχει προ­σω­ρινό χαρα­κτήρα δεν απο­κλεί­ε­ται να επι­τα­χύ­νει τις δια­δι­κα­σίες εσω­στρέ­φειας. Aλλωστε, η γαλάζια επι­και­ρό­τητα το τελευ­ταίο διά­στημα χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από φαι­νο­με­νική ηρεμία. Η προ­γραμ­μα­τι­σμένη για την περα­σμένη Πέμπτη συνε­δρί­αση της Κ.Ο. ανα­βλή­θηκε μέχρι νεω­τέ­ρας, η τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία του κ. Σαμαρά με τον προ­κά­τοχό του κ. Κ. Καρα­μανλή συνέ­τεινε στο να πέσουν οι τόνοι και να συγκρα­τη­θούν οι αντι­δρά­σεις, ενώ η αδυ­να­μία κάποιου εκ των «επι­γό­νων» να ξεχω­ρί­σει ως αυτο­νό­ητη λύση επι­βρα­δύ­νει, από μόνη της, τις εξε­λί­ξεις. Αυτό, όμως, δεν σημαί­νει ότι οι ημέρες που μεσο­λά­βη­σαν από το πιο πρό­σφατο περι­στα­τικό «εσω­κομ­μα­τι­κής κινη­τι­κό­τη­τας», το δείπνο των «14» που απο­κά­λυψε η «Κ», ήταν ημέρες αδρά­νειας.

Το παρα­σκή­νιο είναι γεμάτο δια­βου­λεύ­σεις και συνα­ντή­σεις. Από αυτήν της κ. Μαριέτ­τας Γιαν­νά­κου με τον κ. Καρα­μανλή, που τελικά πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε μακριά από τις κάμερες, μέχρι το δείπνο Μητα­ράκη προς «νέους» και «νεο­ε­κλε­γέ­ντες» βου­λευ­τές, που ερμη­νεύ­θηκε ως «φιλο­σα­μα­ρικό» και από τις αιχμές μεταξύ «γαλά­ζιων» δελ­φί­νων έως την ανταλ­λαγή δια­δι­κτυα­κών αιχμών μεταξύ βου­λευ­τών και ηγεσίας. Δύο περι­στα­τικά ήταν, ωστόσο, αυτά που σημά­δε­ψαν τη «γαλάζια» επι­και­ρό­τητα. Το πρώτο αφορά την επιλογή του κ. Πρ. Παυ­λό­που­λου για την Προ­ε­δρία της Δημο­κρα­τίας, μία κίνηση που ήρθε να σημα­το­δο­τή­σει αφενός τις «γέφυρες» που υπήρχαν αλλά ισχυ­ρο­ποιού­νται μεταξύ της πλευράς του κ. Τσίπρα και της «μετριο­πα­θούς» καρα­μαν­λι­κής πτέ­ρυ­γας, και αφε­τέ­ρου την ισχύ –όπως έλεγαν καρα­μαν­λικά στελέχη– που δια­τη­ρεί ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός εντός και εκτός Ν.Δ.

Το δεύτερο είναι η επιλογή του κ. Κυρ. Μητσο­τάκη όχι μόνον να μην ψηφίσει τον κ. Πρ. Παυ­λό­πουλο, αλλά να ασκήσει σκληρή κριτική προς τα πεπραγ­μένα της κυβέρ­νη­σης Καρα­μανλή. Η επιλογή του κ. Μητσο­τάκη συνιστά την πρώτη εμφανή κίνηση περι­χα­ρά­κω­σης των στρα­το­πέ­δων στο εσω­τε­ρικό του κόμ­μα­τος. Χωρίς προσ­δο­κία να εξα­σφα­λί­σει τη στήριξη των καρα­μαν­λι­κών («τη Ν.Δ. δεν την παίρνει στέ­λε­χος με DNA Μητσο­τάκη» σημεί­ωνε, προ ημερών, στον γρά­φο­ντα ιστο­ρικό στέ­λε­χος), ο κ. Μητσο­τά­κης –εκ των ελα­χί­στων που δεν έχει επι­σκε­φθεί στο γραφείο του τον κ. Καρα­μανλή– απο­φά­σισε να σχη­μα­το­ποι­ή­σει ένα προφίλ μεταρ­ρυθ­μι­στικό – φιλε­λεύ­θερο ενόψει, αλλά όχι περιο­ρι­στικά, της «επό­με­νης ημέρας» στη Ν.Δ. Σε αυτήν την κούρσα, που θα ανοίξει κατά τον κ. Μητσο­τάκη «μόνον εάν το απο­φα­σί­σει ο κ. Σαμαράς», ο πρώην υπουρ­γός φιλο­δο­ξεί να συσπει­ρώ­σει και δυνά­μεις από τη σημε­ρινή προ­ε­δρική ομάδα. Στην καρα­μαν­λική όχθη, πάλι, ο κ. Ευρ. Στυ­λια­νί­δης, ο κ. Ν. Δένδιας δια­τη­ρούν, στενούς ή πιο χαλα­ρούς δεσμούς με τον πρώην πρω­θυ­πουργό και τα στελέχη επιρ­ροής του, ενώ στο παρα­σκή­νιο προ­χω­ρούν σε προ­πα­ρα­σκευα­στι­κές κινή­σεις. Μέχρις εκεί, όμως, καθώς το «κόκκινο» εκ μέρους του κ. Καρα­μανλή δεν τους βοηθάει. Εν αναμονή τελεί και ο πρώην πρό­ε­δρος της Βουλής κ. Ευ. Μεϊ­μα­ρά­κης, που υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις θα παίξει το χαρτί του ως γεφυ­ρο­ποιός σε πιθανή ενδο­κομ­μα­τική κρίση.

Τα άμεσα σχέδια του Αντ. Σαμαρά

Ο κ. Α. Σαμαράς πηγαί­νει καθη­με­ρινά και για πολλές ώρες στο γραφείο του στη Συγγρού. Στις δια­δο­χι­κές συσκέ­ψεις με τους συνερ­γά­τες του που τον ακο­λού­θη­σαν από το Μαξίμου αλλά και με το παλαιό οικο­νο­μικό επι­τε­λείο (Χαρ­δού­βε­λης, Σταϊ­κού­ρας, Ανα­στα­σά­τος) μοιάζει να επι­κε­ντρώ­νε­ται μάλλον στη δια­πραγ­μά­τευση με το Eurogroup παρά στα εσω­κομ­μα­τικά. Eχοντας δια­σφα­λί­σει τη διάθεση Καρα­μανλή για «εκε­χει­ρία», έχει μπροστά του τη συνε­δρί­αση της Κ.Ο. και της Πολι­τι­κής Επι­τρο­πής. Σε αυτές δεν απο­κλεί­ε­ται να προ­τεί­νει πιο συλ­λο­γική λει­τουρ­γία του κόμ­μα­τος, καίτοι γνω­ρί­ζει ότι ήδη κάποιοι ζητούν «επι­τρο­πεία» και τη «θυσία» κάποιων εκ των στενών συνερ­γα­τών του. Στα σχέδια του κ. Σαμαρά περι­λαμ­βά­νε­ται η διε­ξα­γωγή εθνικής συν­διά­σκε­ψης, και όχι συνε­δρίου, με αντι­κεί­μενο την οργα­νω­τική ανα­συ­γκρό­τηση.

Μένει να απο­δει­χθεί αν αυτά αρκούν για να απο­τρα­πεί η κρίση. Το εναρ­κτή­ριο λάκτι­σμα για την εσω­κομ­μα­τική συζή­τηση μπορεί να δοθεί στην K.O. ή στην, θεω­ρη­τι­κώς, προ­γραμ­μα­τι­σμένη για το προ­σε­χές Σαβ­βα­το­κύ­ριακο συνε­δρί­αση της Πολι­τι­κής Επι­τρο­πής. Η κ. Ντόρα Μπα­κο­γιάννη έχει προ­α­ναγ­γεί­λει ότι θα θέσει θέμα ηγεσίας, ωστόσο πολλά θα κριθούν από τη στάση των υπο­λοί­πων στε­λε­χών και τις απα­ντή­σεις του κ. Σαμαρά. Oπως σημειώ­νουν αρκετοί εκ των «γαλά­ζιων», θα απαι­τη­θεί χρόνος για να καθίσει η σκόνη. Σε αρκε­τούς, η κατά­σταση στο κόμμα θυμίζει την περίοδο μετά τις εκλογές του 1996. Φοβού­νται, δε, μήπως οι εξε­λί­ξεις φέρουν τη Ν.Δ. σε μία νέα περίοδο που, όμως, θα προ­σο­μοιά­ζει σε αυτή των ετών 1981-84.

Καθη­με­ρινή