Πέθανε σε ηλικία 89 ετών ο Νίκος Ξανθόπουλος

Πέ­θα­νε σε ηλι­κία 89 ο ηθο­ποιός και τρα­γου­δι­στής Νίκος Ξαν­θό­που­λος, μετά από σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα υγεί­ας για τα οποία και νο­ση­λευό­ταν. Δη­μο­φι­λής κυ­ρί­ως τη δε­κα­ε­τία του ’60, οπότε πρω­τα­γω­νί­στη­σε σε πολ­λές δρα­μα­τι­κές ται­νί­ες, έγινε γνω­στός ως «Παιδί του Λαού» από τους ρό­λους του φτω­χού και κα­τα­τρεγ­μέ­νου λαϊ­κού παι­διού που ζει μέσα στη δυ­στυ­χία αλλά τε­λι­κά λυ­τρώ­νε­ται.

Ο Νίκος Ξαν­θό­που­λος γεν­νή­θη­κε στις 4 Μαρ­τί­ου 1934 στη Νέα Ιωνία, στην προ­σφυ­γι­κή γει­το­νιά της Αθή­νας. Παιδί Πο­ντί­ων προ­σφύ­γων, με­γά­λω­σε φτω­χι­κά μαζί με τη μη­τέ­ρα του, που τον με­γά­λω­σε ου­σια­στι­κά μόνη της, καθώς ο πα­τέ­ρας του απου­σί­α­ζε για με­γά­λα χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα. Ο πα­τέ­ρας του δού­λευε πε­ρι­στα­σια­κά ως τσα­γκά­ρης και ψαράς, ενώ κατά τη διάρ­κεια της Κα­το­χής φυ­λα­κί­στη­κε για τη αντι­στα­σια­κή του δράση. Κατά τα εφη­βι­κά του χρό­νια υπήρ­ξε αθλη­τής της ΑΕΚ. Με­γα­λώ­νο­ντας απο­φά­σι­σε να ασχο­λη­θεί με το θέ­α­τρο, πα­ρό­τι αρ­χι­κά τον γο­ή­τευε η ιδέα να γίνει φι­λό­λο­γος. Ίν­δαλ­μά του υπήρ­ξε ο Μάνος Κα­τρά­κης.

Σπού­δα­σε στη Σχολή του Εθνι­κού Θε­ά­τρου. Έκανε την πρώτη επαγ­γελ­μα­τι­κή του εμ­φά­νι­ση στο θέ­α­τρο το 1957 με τον “Θίασο Κα­τε­ρί­νας” στην κο­με­ντί “Βιρ­γι­νία”. Έως τα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του ’60 είχε παί­ξει διά­φο­ρους ρό­λους, με­τα­ξύ των οποί­ων τον Ορέ­στη στην «Ηλέ­κτρα» του Σο­φο­κλή, σε σκη­νο­θε­σία Δη­μή­τρη Ρο­ντή­ρη, ενώ συ­νερ­γά­στη­κε και με τον θίασο του Μάνου Κα­τρά­κη στο «Τρα­γού­δι του νε­κρού αδελ­φού» του Μίκη Θε­ο­δω­ρά­κη. Επί­σης έπαι­ξε για λίγο στο μου­σι­κό θέ­α­τρο. Συμ­με­τεί­χε σε 24 θε­α­τρι­κές πα­ρα­γω­γές και έπαι­ξε όλα τα είδη του θε­ά­τρου. Το 1970 ίδρυ­σε δικό του θίασο και πε­ριό­δευ­σε στην Ελ­λά­δα.

Από τα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του ’60 τον κέρ­δι­σε ο κι­νη­μα­το­γρά­φος. Η πρώτη του κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή εμ­φά­νι­ση ήταν το 1958 στην κω­μω­δία του Φί­λιπ­πα Φυ­λα­κτού “Το Ει­σπρα­κτο­ρά­κι”, στο πλευ­ρό του Βα­σί­λη Αυ­λω­νί­τη και του Νίκου Ρίζου. Ως κι­νη­μα­το­γρα­φι­κός πρω­τα­γω­νι­στής κα­θιε­ρώ­θη­κε από τον σκη­νο­θέ­τη-πα­ρα­γω­γό Από­στο­λο Τε­γό­που­λο (Κλακ Φιλμ), με τον οποίο είχε απο­κλει­στι­κή συ­νερ­γα­σία από το 1964 έως το 1971, σε μου­σι­κές δρα­μα­τι­κές ται­νί­ες. Στις ται­νί­ες της νε­ο­σύ­στα­της Κλακ Φιλμ συμ­με­τεί­χε πρώτη φορά το 1963 με τις “Πλη­γω­μέ­νες καρ­διές” στον ρόλο του κακού κου­νιά­δου. Η αρχή της τυ­πο­ποί­η­σής του ως παιδί του λαού έγινε έναν χρόνο αρ­γό­τε­ρα στην ται­νία “Αγά­πη­σα και πό­νε­σα”. Σ’ αυτές τις ται­νί­ες ο Νίκος Ξαν­θό­που­λος συ­νή­θι­ζε να τρα­γου­δά, ενώ συν­θέ­τες όπως ο Από­στο­λος Καλ­δά­ρας έγρα­ψαν τρα­γού­δια γι’ αυτόν. Η πα­ρου­σία του στη δι­σκο­γρα­φία πε­ρι­λαμ­βά­νει 9 με­γά­λους δί­σκους και 55 σιν­γκλ. Εμ­φα­νί­στη­κε ως τρα­γου­δι­στής σε με­γά­λα νυ­χτε­ρι­νά κέ­ντρα και πραγ­μα­το­ποί­η­σε πολ­λές πε­ριο­δεί­ες στο εξω­τε­ρι­κό στα κέ­ντρα της ελ­λη­νι­κής δια­σπο­ράς. Τε­λευ­ταία κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή εμ­φά­νι­ση έκανε το 1995 στην ται­νία του Γιώρ­γου Ζερ­βου­λά­κου “Με τον Ορφέα τον Αύ­γου­στο”.

Στα τέλη του 2005 εξέ­δω­σε σε βι­βλίο την αυ­το­βιο­γρα­φία του “Όσα θυ­μά­μαι και όσα αγά­πη­σα”. Πα­ντρεύ­τη­κε δύο φορές και είχε τέσ­σε­ρα παι­διά και πέντε εγ­γό­νια.

Τη­λε­ό­ρα­ση – Εποχή Βι­ντε­ο­κα­σε­τών

Στην τη­λε­ό­ρα­ση πρω­το­εμ­φα­νί­στη­κε το 1973 στη σειρά Αγρί­μια.

Οκτώ χρό­νια μετά τα Αγρί­μια, το 1981, παί­ζει στο σή­ριαλ του Ερ­ρί­κου Θα­λασ­σι­νού “Το ημε­ρο­λό­γιο ενός θυ­ρω­ρού”. Υπο­δύ­ε­ται τον κα­πε­τά­νιο που θέλει να μπαρ­κά­ρει και δεν μπο­ρεί να βρει κάπου να αφή­σει τον γιο του. Ο ρόλος ήταν αφορ­μή να ξα­ναρ­χί­σει το κά­πνι­σμα.

Το 1994 έπαι­ξε στην τη­λε­ο­πτι­κή δρα­μα­τι­κή σειρά “Στην κόψη του ξυ­ρα­φιού”.

Το 1989 συ­νερ­γά­ζε­ται με τον Από­στο­λο Τε­γό­που­λο και τον Πάνο Κο­ντέ­λη στο “Μι­νό­ρε μιας καρ­διάς” που κυ­κλο­φό­ρη­σε σε 3 κα­σέ­τες και κα­τό­πιν παί­χτη­κε στην ΕΡΤ σε 16 επει­σό­δια. Κα­τό­πιν προ­έ­κυ­ψε το “Η αγάπη που δε γνώ­ρι­σε σύ­νο­ρα” της οποί­ας τα γυ­ρί­σμα­τα έγι­ναν στην Αθήνα, την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη και το Πα­ρί­σι. Κυ­κλο­φό­ρη­σε σε δύο κα­σέ­τες. Αρ­γό­τε­ρα προ­βλή­θη­κε σε 8 επει­σό­δια στο MEGA.

Ακο­λού­θη­σαν άλλες δύο βι­ντε­ο­πα­ρα­γω­γές, “Η καρ­διά του πα­τέ­ρα” και “Έρω­τας στο πε­ρι­θώ­ριο” που παί­χτη­κε και στην τη­λε­ό­ρα­ση στο κα­νά­λι ΑΝΤ1, το 1992.

Τρα­γού­δι

Για τις ανά­γκες των ται­νιών έγινε τρα­γου­δι­στής υπό την κα­θο­δή­γη­ση του Από­στο­λου Καλ­δά­ρα και της Ευ­τυ­χί­ας Πα­πα­γιαν­νο­πού­λου.

Μετά το 1971 στα­μά­τη­σε τις εμ­φα­νί­σεις του στον κι­νη­μα­το­γρά­φο και με­τα­πή­δη­σε σε νέα κα­ριέ­ρα στο λαϊκό τρα­γού­δι. Συ­νο­λι­κά έχει κυ­κλο­φο­ρή­σει 9 άλ­μπουμ και 55 σιν­γκλς. Η δι­σκο­γρα­φία του πε­ρι­λαμ­βά­νει γύρω στα 300 τρα­γού­δια. Τα τρα­γού­δια του υπο­γρά­φουν με­τα­ξύ άλλων οι ‘Ακης Πάνου, Χρή­στος Νι­κο­λό­που­λος, Ξαρ­χά­κος και άλλοι.

Στην μακρά αποχή του από κι­νη­μα­το­γρά­φο και τη­λε­ό­ρα­ση είχε την ευ­και­ρία να επι­σκε­φθεί και πε­ριο­δεύ­σει σε ΗΠΑ, Αυ­στρα­λία και σχε­δόν όλη την Ευ­ρώ­πη, γνω­ρί­ζο­ντας πάντα την απο­δο­χή και την απο­θέ­ω­ση από την Ελ­λη­νι­κή ομο­γέ­νεια.