«Αποκάλυψη» τμημάτων του πλακοσκεπούς ποταμού Ιαλυσού και θωράκιση στο Μόντε Σμιθ και στις Κάτω Πέτρες

«Το πρό­βλημα του πλα­κο­σκε­πούς ποταμού και των πλημ­μυ­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων δεν μπορεί να λυθεί. Θα υπάρχει ο πλημ­μυ­ρι­κός κίν­δυ­νος, γιατί είναι έτσι οι συν­θή­κες που δια­μορ­φώ­θη­καν τα τελευ­ταία 40 χρόνια, που ο κίν­δυ­νος δεν μπορεί να αρθεί. Εκείνο που έχουμε ως πρώτο στόχο, είναι να μειώ­σουμε την δια­κιν­δύ­νευση, να μειώ­σουμε τις επι­δρά­σεις. Μία από τις μεθό­δους αυτές, είναι σε σημεία που βλέ­πουμε ότι υπάρχει θέμα, να απο­κα­λυ­φθεί εν μέρει ο Ιαλυσός ποταμός.

Βεβαίως το καλύ­τερο θα ήταν να μην υπάρχει κάλυψη να υπήρχε ένα ελεύ­θερο ποτάμι που θα είχε αξιο­ποι­η­θεί και ανα­δει­χθεί -όχι με την έννοια των ποτα­μιών που έχουμε στην χώρα μας ως σκουπιδότοπος- γιατί στην Ελλάδα έχει θεμε­λιω­θεί μια κουλ­τούρα ό,τι δεν χρεια­ζό­μα­στε το «ρίχνουμε στο ποτάμι. Ένα ποτάμι με ανά­δειξη, δηλαδή ωραία πρανή, παρεμ­βά­σεις, χώρους ανα­ψυ­χής κ.α. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει τώρα γιατί υπάρ­χουν δρόμοι δεξιά, αρι­στερά, γιατί το ποτάμι πρέπει ν’ ανοίξει στη φυσική του κοίτη και όχι σε αυτή που το ορί­ζουμε εμείς. Συνεπώς γίνο­νται βήματα όμως η δια­κιν­δύ­νευση σε αυτό ποτάμι θα υπάρχει πάντα» δηλώνει στην «δ» ο καθη­γη­τής Γεω­λο­γίας και προ­έ­δρος του ΟΑΣΠ Ευθύ­μιος Λέκκας.

Έργα ανά­σχε­σης στις υπώ­ρειες του Φιλε­ρή­μου

«Μια άλλη άποψη είναι να κάνουμε κάτι στην ανάντι περιοχή, δηλαδή πριν ο Ιαλυσός ποταμός περάσει το πρώτο γεφύρι του πάνω δρόμου, καθώς υπήρξε δρα­στι­κός περιο­ρι­σμός της κοίτης του ποταμού από την οικο­δό­μηση της περιο­χής, εκεί μπορούν να γίνουν παρεμ­βά­σεις για να περιο­ρί­σουμε την δια­κιν­δύ­νευση, όπως για παρά­δειγμα στο Μόντε Σμιθ αλλά και σε άλλες περιο­χές» τονίζει ο προ­έ­δρος του ΟΑΣΠ.

«Έχουμε μία οπτική που είναι λαν­θα­σμένη κι αυτό γιατί δεν μπο­ρούμε να μειώ­σουμε τον κίνδυνο από τα πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα, εδώ και εκα­το­ντά­δες χρόνια στην Ρόδο, που είναι αυτά που δια­μόρ­φω­σαν το κάλλος του νησιού. Αυτά δεν μπο­ρούμε να τα ακυ­ρώ­σουμ, απλά να προ­σαρ­μο­στούμε στις δια­δι­κα­σίες αυτές. Και δε μπο­ρούμε να πούμε ότι δεν υπάρχει κίν­δυ­νος, υπάρχει κίν­δυ­νος αλλά πρέπει να προ­σαρ­μο­στούμε. Να δούμε πώς μπο­ρούμε να συμ­βα­δί­σουμε με την εξέλιξη που έχει η Ρόδος, και όταν εννοώ εξέλιξη, ενώ και τα γεω­γρα­φικά και τα υδρο­λο­γικά φαι­νό­μενα.

Σε διεθνές επίπεδο, είμαι εκείνος που προ­κά­λεσε κάποιες συζη­τή­σεις για ενδε­χο­μένη αλλαγή στην φιλο­σο­φία των παρεμ­βα­τι­κών έργων. Προ ημερών ήμουν πάλι στην Βαλέν­θια, υπάρχει μεγάλος προ­βλη­μα­τι­σμός διότι αυτά που κάνουμε δηλαδή τα μεγάλα έργα, οι κοίτες, οι εγκλει­σμοί ποταμών, οι διευ­θε­τή­σεις κτλ, ξέρουμε ότι είναι σωστά; Δεν ξέρουμε! Είναι το μεγάλο παρά­δειγμα που υπάρχει, το σύγ­χρονο παρά­δειγμα και βέβαια του Δούναβη κτλ., ειδικά η Βαλέν­θια είχε τις τερά­στιες επι­πτώ­σεις, θύματα κυρίως. Υπάρ­χουν διδάγ­ματα και γεγο­νότα τα οποία δυστυ­χώς δεν έχουμε απο­τι­μή­σει ακόμα. Για να δούμε τι κάνουμε σωστά. Δυστυ­χώς εγώ πιστεύω ότι δεν ξέρουμε, διότι η φύση ξέρει περισ­σό­τερα από εμάς, λει­τουρ­γεί εκα­τομ­μύ­ρια χρόνια, ενώ εμείς κάνουμε τους έξυ­πνους τα τελευ­ταία χρόνια, άντε 2000 χρόνια περίπου που υπάρχει η ανθρώ­πινη παρέμ­βαση, η φύση μας δια­ψεύ­δει» υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Λέκκας. «Και δεν είναι μόνο ο εκλεγ­μέ­νος πρό­ε­δρος Ντό­ναλντ Τραμπ που δεν απο­δέ­χε­ται την κλι­μα­τική κρίση είναι και οι τρίτες χώρες. Και η Ινδία και η Κίνα κ.α, εσείς κάνατε την ανά­πτυξη σας, εμείς τώρα γιατί να πλη­ρώ­σουμε το τίμημα της δικής σας ανά­πτυ­ξης; Θέλουμε να ανα­πτυ­χθούμε και εμείς! Οπότε γίνεται μία τέτοια συζή­τηση μετά αμφι­σβή­τη­σης και σκο­πι­μό­τη­τας πια. Το θέμα είναι όμως, ότι δε βλέπω και πολύ μεγάλη πιθα­νό­τητα να βελ­τιω­θούν όλα αυτά τα πράγ­ματα γιατί δεν υπάρχει κοινή πολι­τική. Την πολι­τική πρέπει να την ανα­θέ­σουν όλα τα κράτη, δε μπορεί ένα κράτος, εμείς, να ακο­λου­θούμε την προ­σαρ­μογή και τον μετρια­σμό της κλι­μα­τι­κής κρίσης και ο άλλος στο διπλανό κράτος να έχει εκατό φουγάρα που να καίει και όλα τα συναφή» τονίζει ο κ. Λέκκας.

…Κυλάνε οι Κάτω Πέτρες

Επι­πλέον ανα­φέ­ρει ότι «Η περιοχή του Μόντε Σμιθ και στις Κάτω Πέτρες χρειά­ζε­ται δια­δι­κα­σία, η οποία θα πρέπει ουσια­στικά να επα­να­λαμ­βά­νε­ται συνεχώς. Χρειά­ζε­ται μία συνεχή παρα­κο­λού­θηση και βεβαίως παρεμ­βά­σεις.

Οι όποιες παρεμ­βά­σεις, θα είναι συμ­βα­τές με τις εξε­λισ­σό­με­νες εργα­σίες των πρανών, αλλά παράλ­ληλα να έχουν μικρό οικο­νο­μικό κόστος και να είναι και απο­τε­λε­σμα­τι­κές, γιατί εκεί περνάει ο μισός πλη­θυ­σμός της Ρόδου, του­λά­χι­στον μία-δύο φορές τον χρόνο χιλιά­δες του­ρί­στες. Εγώ όταν περνάω από το σημείο αυτό, κοιτάζω πάνω να δω, πώς έχει η κατά­σταση όχι μόνο στο πάνω δρόμο, αλλά και στον κάτω δρόμο και στον πεζό­δρομο.

Έχουμε συνεν­νοη­θεί με τον δήμαρχο Αλ. Κολιάδη και τους υπευ­θύ­νους φορείς, μέσα στην πρόταση που θα γίνει για την βοήθεια που θα έρθει στη Ρόδο για την απο­κα­τά­σταση των ζημιών, εκεί να εντά­ξουμε βεβαίως κάποιες εργα­σίες και θα προ­τεί­νουμε κάποια έργα, ώστε να μειωθεί ο κίν­δυ­νος. Δε πρό­κει­ται να τον μηδε­νί­σουμε τον κίνδυνο, να εξη­γού­μα­στε. Καλύ­τερα να κιν­δυ­νεύ­ουμε λιγό­τερο, όσο μπο­ρούμε να προ­φυ­λα­χτούμε, πράγ­ματα που μπο­ρούμε να κάνουμε και που είναι συμβατά με τις εργα­σίες να μη τα αμε­λή­σουμε και για να μην έχουμε συνέ­χεια επι­πτώ­σεις. Όντως εκεί μπορεί να πέσει και ένας ογκό­λι­θος ή να γίνει μία μεγάλη κατο­λί­σθηση και με στα­τι­κές συν­θή­κες, όπως λέμε στα «καλά καθού­μενα», και με βροχή αλλά και με σει­σμική φόρτιση. Φοβάμαι πιο πολύ, δηλαδή μη γίνει δυνατός σεισμός όπως έγινε το 1997 με δήμαρχο τον Γιώργο Γιαν­νό­πουλο. Ξέρετε τι γίνεται με βάση όλα αυτά που έγιναν το τελευ­ταίο χρονικό διά­στημα. Ζήτησα από συνερ­γά­τες μου να ψάξουν στο αρχείο και βρήκαν χάρτες για την Ιαλυσό, τα Αφάντου, την Λίνδο και τη Ρόδο, οι οποίοι είχαν ημε­ρο­μη­νία πάνω 1994-1995.

Πέρασαν 30 χρόνια από τότε και στο επίπεδο που ήμασταν τότε (που δεν υπήρχε άλλος χώρος στην Ελλάδα) είμαστε και τώρα. Πρέπει να γίνει επι­τέ­λους μία επι­και­ρο­ποί­ηση αυτών των δεδο­μέ­νων, που λαμ­βά­νουμε στη Ρόδο για να παρα­μεί­νουμε στην πρω­το­πο­ρία» κατα­λή­γει ο κ Λέκκας.