ΕΙΔΗΣΕΙΣ

«…Σε μία μέρα θα έχω ξεχαστεί» -Όταν ο Κωστής Στεφανόπουλος μιλούσε στους «Schooligans» για το θάνατο του

news room 5 λεπτά ανάγνωση
100

«…Σε μία μέρα θα έχω ξεχα­στεί», έλεγε σε συνέ­ντευξη του στους «Schooligans» το 2004, λίγο πριν φύγει από την προ­ε­δρία ο Κωστής Στε­φα­νό­που­λος. Ο Στε­φα­νό­που­λος έχει δώσει ελά­χι­στες συνε­ντεύ­ξεις, όμως δύο συνε­ντεύ­ξεις που έδωσε όσο βρι­σκό­ταν στο Ανώτατο Αξίωμα επέλεξε να τις παρα­χω­ρή­σει σε μία ομάδα μαθητών στην αρχή της δεύ­τε­ρης θητείας του και στην ίδια ομάδα (φοι­τη­τών πλέον) όταν απο­χαι­ρε­τούσε ορι­στικά το Προ­ε­δρικό Μέγαρο

«Πώς μπορείς να συνα­ντή­σεις τον πρώτο πολίτη της χώρας; Στέλ­νο­ντάς του ένα φαξ! Εμείς του­λά­χι­στον αυτό κάναμε. Λίγες μέρες μετά μας έπαιρνε τηλέ­φωνο ο υπεύ­θυ­νος του Γρα­φείου Τύπου: “Στις 28 Νοεμ­βρίου, στις εφτά το από­γευμα ακριβώς, ο Πρό­ε­δρος θα σας περι­μέ­νει”. Στις 28 Νοεμ­βρίου, εφτά ακριβώς, οι φρουροί στην είσοδο του Μεγάρου ρωτού­σαν τα ονόματά μας. Το περί­εργο είναι ότι ούτε ταυ­τό­τη­τες ζήτησαν, ούτε μας ψάξανε. Στο σακίδιό μας είχαμε χαρτιά, κασε­το­φω­νάκι, φωτο­γρα­φική μηχανή. Αν είχαμε όπλο; Αν ήμασταν η 17 Νοέμβρη (η… εφηβική ομάδα); Ένας ευγε­νέ­στα­τος κύριος ανέλαβε να μας οδη­γή­σει στο ανα­και­νι­σμένο γραφείο του Προ­έ­δρου. Εκεί όπου κάθε μέρα μπαι­νο­βγαί­νουν πρέ­σβεις, αρχηγοί κρατών, μέχρι και πλα­νη­τάρ­χες. Μπήκαμε αμή­χα­νοι και νευ­ρι­κοί. Μετά από μία ώρα βγαί­ναμε ήρεμοι και χαμο­γε­λα­στοί» έγραφε τότε η συντα­κτική ομάδα της μαθη­τι­κής εφη­με­ρί­δας «ΤΟ SCHOOLΗΚΙ» που εκδίδει το Γυμνάσιο-Λύκειο Αυγουλέα-Λιναρδάτου στο Περι­στέρι.

Λίγα χρόνια αργό­τερα ο Κωστής Στε­φα­νό­που­λος έδινε συνέ­ντευξη στους ίδιους φοι­τη­τές. 

«Ο φρουρός του Προ­ε­δρι­κού Μεγάρου κοι­τά­ζει καχύ­πο­πτα πέντε άτομα με τζιν και αθλη­τικά. “Τι θέλετε;” “Έχουμε ραντε­βού με τον Πρόεδρο”.

Ένας άντρας της ασφα­λείας μας οδηγεί στην αίθουσα ανα­μο­νής.  Πριν τέσσερα χρόνια είχαμε ξανα­βρε­θεί εδώ – με πολύ τρακ τότε – για μια συνέ­ντευξη που, καθώς ο Πρό­ε­δρος δεν δίνει συνε­ντεύ­ξεις, είχε χαρα­κτη­ρι­στεί “απο­κα­λυ­πτική”, “εξο­μο­λο­γη­τική” κλπ. Η αλήθεια είναι ότι ήταν απλώς χαρι­τω­μένη: “Κάνατε κοπάνες στο σχολείο;” (“Ποτέ!”), “Έχετε σπάσει κανένα βάζο στο Προ­ε­δρικό Μέγαρο;” (“Όχι και ενο­χλού­μαι πολύ όταν κάνουν οι άλλοι ζημιές. Διότι δεν είναι δικό μας, είναι του κράτους”), “Δεν βαριέ­στε ποτέ στις κοι­νω­νι­κές εκδη­λώ­σεις;” (“Καμιά φορά, ναι, βαριέ­μαι. Αλλά -τι να κάνω; – κάθομαι!”)

Η πιο ουσια­στική κου­βέ­ντα που είχαμε κάνει τότε ήταν αυτή για τον Οδυσσέα Τσενάι, τον Αλβανό σημαιο­φόρο: “Eτούτο το παιδί μάς πείραξε μόνο και μόνο επειδή είναι Αλβανός. Εάν στη θέση του ήταν ο γιος του Αμε­ρι­κα­νού πρέσβη, θα ενο­χλείτο άραγε ο κόσμος; Δεν νομίζω!”

Το ρολόι του τοίχου χτυπάει 7» έγραφαν τότε στο περιο­δικό οι «Schooligans».

3_25
Πηγή φωτο­γρα­φίας: theschooligans.gr

Δια­βά­στε ορι­σμένα απο­σπά­σματα

Για τον Μπους τι άποψη έχετε;

Δεν καλού­μαι, παιδιά, να εκφρα­στώ για τον Μπους και δεν πρέπει να εκφρα­στώ για τον Μπους. Όταν είσαι σε μια θέση επίσημη δεν είναι σωστό να τα βάζεις με τον αρχηγό ενός άλλου κράτους, διότι δεσμεύ­εις το κράτος σου ή το βάζεις υπό κατη­γο­ρίαν. Δεν μου επι­τρέ­πε­ται να εκφράζω τα εσω­τε­ρικά μου αισθή­ματα, όταν η χώρα μας έχει τόσες ανάγκες και τόσες δεσμεύ­σεις με την Αμερική. Πώς θα βγω εγώ λοιπόν να κάνω τον έξυπνο; Μήπως γιατί έτσι θα γίνω πιο δημο­φι­λής;

Στον Κλίντον όμως τα είχατε πει χύμα.

Σ’ εκείνη την ομιλία απλώς προ­έ­βαλα τα δίκαια του τόπου μας. Δεν τον έβρισα τον άνθρωπο.

Βγάλατε ένα παρά­πονο.

Ένα παρά­πονο, ναι, το οποίο έβγαινε από μέσα μας.

Νιώθατε άγχος εκείνη τη στιγμή;

Καθόλου. Θεώρησα ότι είχαμε τόσο δίκιο, που δεν είχα καμία αμφι­βο­λία για την ορθό­τητα όσων έλεγα.

Δε σας παρα­πο­νέ­θηκε ποτέ κανείς Αμε­ρι­κα­νός γι’ αυτό;

Το μόνο που μας είπανε μετά είναι ότι δεν τους είχαμε ενη­με­ρώ­σει ότι πρό­κει­ται να κάνουμε μια τέτοιου είδους ομιλία και βρέθηκε ο Κλίντον απρο­ε­τοί­μα­στος.

Θα θέλατε να έχει ο Πρό­ε­δρος περισ­σό­τε­ρες αρμο­διό­τη­τες;

Ασφαλώς! Ή του­λά­χι­στον να μπορεί να μιλήσει περισ­σό­τερο και κατ’ ιδίαν και δημοσία. Βέβαια δεν ξέρουμε ότι ο οιοσ­δή­ποτε Πρό­ε­δρος θα κάμει σωστή χρήση αυτού του δικαιώ­μα­τος, αν του ανα­γνω­ρι­στεί. Δεν είναι σωστό να συγκρού­ε­ται ο Πρό­ε­δρος με την κυβέρ­νηση. Ο Πρό­ε­δρος πρέπει να διευ­κο­λύ­νει την κυβέρ­νηση και όχι να κάνει αντι­πο­λί­τευση.

Έτσι όμως κατα­λή­γει ο ρόλος να είναι δια­κο­σμη­τι­κός.

Ναι, είναι δια­κο­σμη­τι­κός ο ρόλος σε πάρα πολλά. Αλλά έστω και δια­κο­σμη­τι­κός, δεν παύει να είναι ρόλος. Εξαρ­τά­ται πώς θα τον παίξει κανείς. Είναι σαν τον οργα­νο­παί­χτη του ακορ­ντεόν που τεντώ­νει ή κλείνει το ακορ­ντεόν κατά βούληση, αρκεί να απο­δώ­σει σωστά τους ήχους.

Είστε σχεδόν 80 χρονών… Φοβάστε τον θάνατο;

Έχω συμ­βι­βα­στεί μαζί του.

Ήταν εύκολο;

Καθόλου. Άλλοτε τον σκε­φτό­μουνα πολύ περισ­σό­τερο. Τώρα τον σκέ­φτο­μαι τόσο όσο να τον συνη­θίζω. Όσο προ­χω­ρούν οι μέρες μου, τόσο πλη­σιέ­στερα είμαι στον θάνατο. Εσείς δεν τον βλέπετε τον θάνατο, γιατί είναι πολύ μακριά από σας. Όταν ήμουνα μικρός, δεν πίστευα ότι θα πεθάνω. Έλεγα «Ο θάνατος δεν είναι δυνατόν να με αγγίξει εμένα, είμαι αθά­να­τος!». Σιγά-σιγά όσο περνάνε τα χρόνια -σε μένα συνέβη γύρω στα 50- αρχίζει να σε απα­σχο­λεί η ιδέα του θανάτου και αν είσαι σωστός με τον εαυτό σου, το παρα­δέ­χε­σαι, συμ­βι­βά­ζε­σαι μαζί του και δε σ’ ενοχλεί πια. Ειλι­κρι­νώς δεν μ’ ενοχλεί πια.

Το νόημα της ζωής το ψάχνετε ακόμα;

Αχ, παιδιά, να μην μπούμε σ’ αυτή τη συζή­τηση, γιατί θα με κατη­γο­ρή­σουν για αυτά που θα πω.

Γιατί; Την προ­σω­πική σας άποψη ζητάμε.

Δεν ξέρω αν υπάρχει νόημα της ζωής. Τι είναι η ζωή; Η ζωή είναι η εξέλιξη των ειδών. Άλλο αν πρέπει να της δώσουμε εμείς ένα νόημα. Όχι όμως ότι υπάρχει ένα νόημα το οποίο πρέπει να ανα­κα­λύ­ψουμε.

Δε σας απελ­πί­ζει αυτή η σκέψη;

Καθόλου. Αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα κατά την αντί­ληψή μου.

Ούτε προς στιγμήν δε νιώσατε μια απελ­πι­σία, μια ματαιό­τητα;

Γιατί να νιώσω απελ­πι­σία; Το ότι είναι ματαιό­της τα ανθρώ­πινα, είναι βέβαιον. Τώρα όμως, επειδή αυτά ομοιά­ζουν και προς τις θρη­σκευ­τι­κές πεποι­θή­σεις, καλύ­τερα να μην επε­κτα­θούμε.

Τη φθορά, τα γηρα­τειά τα φοβάστε;

Ασφαλώς τα φοβάμαι, γιατί δεν ξέρει κανείς πώς θα κατα­λή­ξει. Το να πεθάνει είναι το λιγό­τερο. Προτού πεθάνει όμως, να μη χάσει το μυαλό του, τα μάτια του και τα πόδια του. Μ’ αυτή τη σειρά που σας τα είπα.

newsbeast.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Greg Kv

    Ασχέτως πολιτικών φρονημάτων, από τα ωραιότερα και σωστότερα λόγια που έχουν ακουστεί από πολιτικό.

    “Όταν είσαι σε μια θέση επίσημη δεν είναι σωστό να τα βάζεις με τον αρχηγό ενός άλλου κράτους, διότι δεσμεύεις το κράτος σου ή το βάζεις υπό κατηγορίαν. Δεν μου επιτρέπεται να εκφράζω τα εσωτερικά μου αισθήματα, όταν η χώρα μας έχει τόσες ανάγκες και τόσες δεσμεύσεις με την Αμερική. Πώς θα βγω εγώ λοιπόν να κάνω τον έξυπνο; Μήπως γιατί έτσι θα γίνω πιο δημοφιλής;”

    Λυπάμαι που έφυγε αν και δεν τον γνώρισα ποτέ προσωπικά. Ίσως έκανε για κάποιους, κάποια λάθη αλλά το αποτέλεσμα είναι οτι υπήρξε από τους καλύτερους προέδρους της δημοκρατίας που πέρασαν από την Ελλάδα.

    Καλό παράδεισο.