«…Σε μία μέρα θα έχω ξεχαστεί» -Όταν ο Κωστής Στεφανόπουλος μιλούσε στους «Schooligans» για το θάνατο του

«…Σε μία μέρα θα έχω ξε­χα­στεί», έλεγε σε συ­νέ­ντευ­ξη του στους «Schooligans» το 2004, λίγο πριν φύγει από την προ­ε­δρία ο Κω­στής Στε­φα­νό­που­λος. Ο Στε­φα­νό­που­λος έχει δώσει ελά­χι­στες συ­νε­ντεύ­ξεις, όμως δύο συ­νε­ντεύ­ξεις που έδωσε όσο βρι­σκό­ταν στο Ανώ­τα­το Αξί­ω­μα επέ­λε­ξε να τις πα­ρα­χω­ρή­σει σε μία ομάδα μα­θη­τών στην αρχή της δεύ­τε­ρης θη­τεί­ας του και στην ίδια ομάδα (φοι­τη­τών πλέον) όταν απο­χαι­ρε­τού­σε ορι­στι­κά το Προ­ε­δρι­κό Μέ­γα­ρο

«Πώς μπο­ρείς να συ­να­ντή­σεις τον πρώτο πο­λί­τη της χώρας; Στέλ­νο­ντάς του ένα φαξ! Εμείς του­λά­χι­στον αυτό κά­να­με. Λίγες μέρες μετά μας έπαιρ­νε τη­λέ­φω­νο ο υπεύ­θυ­νος του Γρα­φεί­ου Τύπου: “Στις 28 Νο­εμ­βρί­ου, στις εφτά το από­γευ­μα ακρι­βώς, ο Πρό­ε­δρος θα σας πε­ρι­μέ­νει”. Στις 28 Νο­εμ­βρί­ου, εφτά ακρι­βώς, οι φρου­ροί στην εί­σο­δο του Με­γά­ρου ρω­τού­σαν τα ονό­μα­τά μας. Το πε­ρί­ερ­γο είναι ότι ούτε ταυ­τό­τη­τες ζή­τη­σαν, ούτε μας ψά­ξα­νε. Στο σα­κί­διό μας εί­χα­με χαρ­τιά, κα­σε­το­φω­νά­κι, φω­το­γρα­φι­κή μη­χα­νή. Αν εί­χα­με όπλο; Αν ήμα­σταν η 17 Νο­έμ­βρη (η… εφη­βι­κή ομάδα); Ένας ευ­γε­νέ­στα­τος κύ­ριος ανέ­λα­βε να μας οδη­γή­σει στο ανα­και­νι­σμέ­νο γρα­φείο του Προ­έ­δρου. Εκεί όπου κάθε μέρα μπαι­νο­βγαί­νουν πρέ­σβεις, αρ­χη­γοί κρα­τών, μέχρι και πλα­νη­τάρ­χες. Μπή­κα­με αμή­χα­νοι και νευ­ρι­κοί. Μετά από μία ώρα βγαί­να­με ήρε­μοι και χα­μο­γε­λα­στοί» έγρα­φε τότε η συ­ντα­κτι­κή ομάδα της μα­θη­τι­κής εφη­με­ρί­δας «ΤΟ SCHOOLΗΚΙ» που εκ­δί­δει το Γυ­μνά­σιο-Λύ­κειο Αυ­γου­λέα-Λι­ναρ­δά­του στο Πε­ρι­στέ­ρι.

Λίγα χρό­νια αρ­γό­τε­ρα ο Κω­στής Στε­φα­νό­που­λος έδινε συ­νέ­ντευ­ξη στους ίδιους φοι­τη­τές. 

«Ο φρου­ρός του Προ­ε­δρι­κού Με­γά­ρου κοι­τά­ζει κα­χύ­πο­πτα πέντε άτομα με τζιν και αθλη­τι­κά. “Τι θέ­λε­τε;” “Έχου­με ρα­ντε­βού με τον Πρό­ε­δρο”.

Ένας άντρας της ασφα­λεί­ας μας οδη­γεί στην αί­θου­σα ανα­μο­νής.  Πριν τέσ­σε­ρα χρό­νια εί­χα­με ξα­να­βρε­θεί εδώ – με πολύ τρακ τότε – για μια συ­νέ­ντευ­ξη που, καθώς ο Πρό­ε­δρος δεν δίνει συ­νε­ντεύ­ξεις, είχε χα­ρα­κτη­ρι­στεί “απο­κα­λυ­πτι­κή”, “εξο­μο­λο­γη­τι­κή” κλπ. Η αλή­θεια είναι ότι ήταν απλώς χα­ρι­τω­μέ­νη: “Κά­να­τε κο­πά­νες στο σχο­λείο;” (“Ποτέ!”), “Έχετε σπά­σει κα­νέ­να βάζο στο Προ­ε­δρι­κό Μέ­γα­ρο;” (“Όχι και ενο­χλού­μαι πολύ όταν κά­νουν οι άλλοι ζη­μιές. Διότι δεν είναι δικό μας, είναι του κρά­τους”), “Δεν βα­ριέ­στε ποτέ στις κοι­νω­νι­κές εκ­δη­λώ­σεις;” (“Καμιά φορά, ναι, βα­ριέ­μαι. Αλλά -τι να κάνω; – κά­θο­μαι!”)

Η πιο ου­σια­στι­κή κου­βέ­ντα που εί­χα­με κάνει τότε ήταν αυτή για τον Οδυσ­σέα Τσε­νάι, τον Αλ­βα­νό ση­μαιο­φό­ρο: “Eτούτο το παιδί μάς πεί­ρα­ξε μόνο και μόνο επει­δή είναι Αλ­βα­νός. Εάν στη θέση του ήταν ο γιος του Αμε­ρι­κα­νού πρέ­σβη, θα ενο­χλεί­το άραγε ο κό­σμος; Δεν νο­μί­ζω!”

Το ρολόι του τοί­χου χτυ­πά­ει 7» έγρα­φαν τότε στο πε­ριο­δι­κό οι «Schooligans».

Δια­βά­στε ορι­σμέ­να απο­σπά­σμα­τα

Για τον Μπους τι άποψη έχετε;

Δεν κα­λού­μαι, παι­διά, να εκ­φρα­στώ για τον Μπους και δεν πρέ­πει να εκ­φρα­στώ για τον Μπους. Όταν είσαι σε μια θέση επί­ση­μη δεν είναι σωστό να τα βά­ζεις με τον αρ­χη­γό ενός άλλου κρά­τους, διότι δε­σμεύ­εις το κρά­τος σου ή το βά­ζεις υπό κα­τη­γο­ρί­αν. Δεν μου επι­τρέ­πε­ται να εκ­φρά­ζω τα εσω­τε­ρι­κά μου αι­σθή­μα­τα, όταν η χώρα μας έχει τόσες ανά­γκες και τόσες δε­σμεύ­σεις με την Αμε­ρι­κή. Πώς θα βγω εγώ λοι­πόν να κάνω τον έξυ­πνο; Μήπως γιατί έτσι θα γίνω πιο δη­μο­φι­λής;

Στον Κλί­ντον όμως τα εί­χα­τε πει χύμα.

Σ’ εκεί­νη την ομι­λία απλώς προ­έ­βα­λα τα δί­καια του τόπου μας. Δεν τον έβρι­σα τον άν­θρω­πο.

Βγά­λα­τε ένα πα­ρά­πο­νο.

Ένα πα­ρά­πο­νο, ναι, το οποίο έβγαι­νε από μέσα μας.

Νιώ­θα­τε άγχος εκεί­νη τη στιγ­μή;

Κα­θό­λου. Θε­ώ­ρη­σα ότι εί­χα­με τόσο δίκιο, που δεν είχα καμία αμ­φι­βο­λία για την ορ­θό­τη­τα όσων έλεγα.

Δε σας πα­ρα­πο­νέ­θη­κε ποτέ κα­νείς Αμε­ρι­κα­νός γι’ αυτό;

Το μόνο που μας εί­πα­νε μετά είναι ότι δεν τους εί­χα­με ενη­με­ρώ­σει ότι πρό­κει­ται να κά­νου­με μια τέ­τοιου εί­δους ομι­λία και βρέ­θη­κε ο Κλί­ντον απρο­ε­τοί­μα­στος.

Θα θέ­λα­τε να έχει ο Πρό­ε­δρος πε­ρισ­σό­τε­ρες αρ­μο­διό­τη­τες;

Ασφα­λώς! Ή του­λά­χι­στον να μπο­ρεί να μι­λή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο και κατ’ ιδίαν και δη­μο­σία. Βέ­βαια δεν ξέ­ρου­με ότι ο οιοσ­δή­πο­τε Πρό­ε­δρος θα κάμει σωστή χρήση αυτού του δι­καιώ­μα­τος, αν του ανα­γνω­ρι­στεί. Δεν είναι σωστό να συ­γκρού­ε­ται ο Πρό­ε­δρος με την κυ­βέρ­νη­ση. Ο Πρό­ε­δρος πρέ­πει να διευ­κο­λύ­νει την κυ­βέρ­νη­ση και όχι να κάνει αντι­πο­λί­τευ­ση.

Έτσι όμως κα­τα­λή­γει ο ρόλος να είναι δια­κο­σμη­τι­κός.

Ναι, είναι δια­κο­σμη­τι­κός ο ρόλος σε πάρα πολλά. Αλλά έστω και δια­κο­σμη­τι­κός, δεν παύει να είναι ρόλος. Εξαρ­τά­ται πώς θα τον παί­ξει κα­νείς. Είναι σαν τον ορ­γα­νο­παί­χτη του ακορ­ντε­όν που τε­ντώ­νει ή κλεί­νει το ακορ­ντε­όν κατά βού­λη­ση, αρκεί να απο­δώ­σει σωστά τους ήχους.

Είστε σχε­δόν 80 χρο­νών… Φο­βά­στε τον θά­να­το;

Έχω συμ­βι­βα­στεί μαζί του.

Ήταν εύ­κο­λο;

Κα­θό­λου. Άλ­λο­τε τον σκε­φτό­μου­να πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο. Τώρα τον σκέ­φτο­μαι τόσο όσο να τον συ­νη­θί­ζω. Όσο προ­χω­ρούν οι μέρες μου, τόσο πλη­σιέ­στε­ρα είμαι στον θά­να­το. Εσείς δεν τον βλέ­πε­τε τον θά­να­το, γιατί είναι πολύ μα­κριά από σας. Όταν ήμου­να μι­κρός, δεν πί­στευα ότι θα πε­θά­νω. Έλεγα «Ο θά­να­τος δεν είναι δυ­να­τόν να με αγ­γί­ξει εμένα, είμαι αθά­να­τος!». Σιγά-σιγά όσο περ­νά­νε τα χρό­νια -σε μένα συ­νέ­βη γύρω στα 50- αρ­χί­ζει να σε απα­σχο­λεί η ιδέα του θα­νά­του και αν είσαι σω­στός με τον εαυτό σου, το πα­ρα­δέ­χε­σαι, συμ­βι­βά­ζε­σαι μαζί του και δε σ’ ενο­χλεί πια. Ει­λι­κρι­νώς δεν μ’ ενο­χλεί πια.

Το νόημα της ζωής το ψά­χνε­τε ακόμα;

Αχ, παι­διά, να μην μπού­με σ’ αυτή τη συ­ζή­τη­ση, γιατί θα με κα­τη­γο­ρή­σουν για αυτά που θα πω.

Γιατί; Την προ­σω­πι­κή σας άποψη ζη­τά­με.

Δεν ξέρω αν υπάρ­χει νόημα της ζωής. Τι είναι η ζωή; Η ζωή είναι η εξέ­λι­ξη των ειδών. Άλλο αν πρέ­πει να της δώ­σου­με εμείς ένα νόημα. Όχι όμως ότι υπάρ­χει ένα νόημα το οποίο πρέ­πει να ανα­κα­λύ­ψου­με.

Δε σας απελ­πί­ζει αυτή η σκέψη;

Κα­θό­λου. Αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κατά την αντί­λη­ψή μου.

Ούτε προς στιγ­μήν δε νιώ­σα­τε μια απελ­πι­σία, μια μα­ταιό­τη­τα;

Γιατί να νιώσω απελ­πι­σία; Το ότι είναι μα­ταιό­της τα αν­θρώ­πι­να, είναι βέ­βαιον. Τώρα όμως, επει­δή αυτά ομοιά­ζουν και προς τις θρη­σκευ­τι­κές πε­ποι­θή­σεις, κα­λύ­τε­ρα να μην επε­κτα­θού­με.

Τη φθορά, τα γη­ρα­τειά τα φο­βά­στε;

Ασφα­λώς τα φο­βά­μαι, γιατί δεν ξέρει κα­νείς πώς θα κα­τα­λή­ξει. Το να πε­θά­νει είναι το λι­γό­τε­ρο. Προ­τού πε­θά­νει όμως, να μη χάσει το μυαλό του, τα μάτια του και τα πόδια του. Μ’ αυτή τη σειρά που σας τα είπα.

newsbeast.gr