Στο ίδιο έργο θεατές

Αυτό που πρέπει να υπο­βά­λουμε τα σέβη μας στον εκά­στοτε υπουργό και να τον παρα­κα­λούμε, αντί να τον εγκα­λούμε, για τα αυτο­νό­ητα, είναι πραγ­μα­τικά αδια­νό­ητο.

Στη χώρα της φαιδράς πορ­το­κα­λέας, είναι τιμή μεγάλη να επι­σκέ­πτε­ται τον τόπο σου ένας υπουρ­γός, ανε­ξάρ­τητα από το αν έχει προ­σφέ­ρει ή όχι το παρα­μι­κρό για την ανά­πτυξή του.

Η ιστορία μάς έχει διδάξει, ότι τα περισ­σό­τερα από τα υπο­μνή­ματα που ζητούν οι υπουρ­γοί από τους φορείς κατά τις επι­σκέ­ψεις τους εδώ, δεν φτάνουν ούτε καν μέχρι την πόρτα του αερο­πλά­νου.

Οι συνα­ντή­σεις του ενός τετάρ­του της ώρας με εκπρο­σώ­πους φορέων που στέ­κο­νται στην σειρά για να συνα­ντή­σουν τον «υπουργό», περισ­σό­τερο διεκ­πε­ραιω­τι­κές είναι και λιγό­τερο ουσια­στι­κές. Οι δε συνε­δριά­σεις που ο καθένας απλώς περι­μέ­νει να πει τα δικά του, έχει απο­δει­χθεί ότι ελά­χι­στες φορές απέ­δω­σαν καρπούς.

Να παρα­κα­λάμε για τα αυτο­νό­ητα εν ολίγοις, αντί να απαι­τούμε να κάνουν σωστά τη δουλειά τους οι υπουρ­γοί πριν έρθουν ή χωρίς καν να χρειά­ζε­ται να έρθουν! Αντί να μας πουν τι σχε­διά­ζουν για τούτο δω το νησί και να ζητούν εκείνοι την δική μας άποψη, τους κυνη­γάμε εμείς σε δια­δρό­μους υπουρ­γείων, τους παρα­κα­λάμε για να έρθουν και να μας αφιε­ρώ­σουν λίγο από τον πολύ­τιμο χρόνο τους, ικα­νο­ποιώ­ντας έτσι την πολι­τική ματαιο­δο­ξία τους.

Δεν είναι τα πρόσωπα το πρό­βλημα, αλλά η πολι­τική copy paste που ακο­λου­θούν όταν στρογ­γυ­λο­κα­θί­σουν στην υπουρ­γική καρέκλα.

Κάποτε οι ρόλοι πρέπει να αντι­στρα­φούν. Να εγκα­λούν οι τοπικοί παρά­γο­ντες τους υπουρ­γούς γιατί δεν έπραξαν όσα έπρεπε και να καλού­νται να απο­λο­γη­θούν για την όποια απραξία τους, αντί να τους κυνη­γούν και να υπο­βάλ­λουν τα σέβη τους, πριν βρουν χρόνο να τους ακού­σουν.

Η αλήθεια είναι ότι μας χρω­στάνε, δεν τους χρω­στάμε ασχέτως αν συμπε­ρι­φέ­ρο­νται σαν να ισχύει το αντί­θετο.

Γι αυτό και δεν λείπουν τα «σούρτα φέρτα» των αιρετών από τα Υπουρ­γεία κάθε τρεις και λίγο… Γιατί οι λύσεις διεκ­δι­κού­νται πάντα μέσω Αθηνών, γιατί πρέπει να ξερο­στα­λιά­ζεις στους δια­δρό­μους των υπουρ­γείων περι­μέ­νο­ντας να ανοίξει η πόρτα, γιατί Ελλάδα είναι μόνον η Αθήνα και γιατί αυτή η μονο­με­ρής σχέση καλ­λιερ­γεί­ται χρόνια τώρα, ώστε οι «πατε­ρού­λη­δες» να έχουν πάντα ρόλο και λόγο, για να μπορούν να πωλούν εκδού­λευση στους υπο­τε­λείς και να καλ­λιερ­γούν ανα­λώ­σι­μους κομ­μα­τι­κούς στρα­τούς. Να μην το ξεχά­σουμε αυτό την επόμενη φορά που θα κλη­θούμε να υπο­δε­χθούμε ξανά έναν υπουργό… κι επειδή εκλογές έρχο­νται, δεν χρειά­ζε­ται να ξανα­δούμε το ίδιο έργο ως θεατές.