Πάνω απ’ όλα ΕΓΩ και μόνον ΕΓΩ (;)

Αυτές τις μέρες ετοι­μα­ζό­μουν να γράψω ένα άρθρο που να σχε­τί­ζε­ται με την εξει­δί­κευ­ση μου στην δια­χεί­ρι­ση του­ρι­στι­κών προ­ο­ρι­σμών. Λόγω κά­ποιων γε­γο­νό­των, τα οποία δυ­στυ­χώς δεν είναι σπά­νια και για τα οποία κά­ποιος πρέ­πει κά­ποια στιγ­μή να μι­λή­σει ανοι­χτά, θέ­λη­σα να γράψω για κάτι που θεωρώ ότι μας αφορά όλους.

 

Αφορ­μή, απο­τέ­λε­σε το γε­γο­νός ότι μια οι­κο­γε­νεια­κή μας φίλη, μη­τέ­ρα ενός παι­διού, αφού κα­τά­φε­ρε να το ανα­θρέ­ψει και να μεί­νει στο σπίτι μαζί του για όσο το δυ­να­τόν με­γα­λύ­τε­ρο χρο­νι­κό διά­στη­μα, ήρθε η ώρα να το γρά­ψει στον παι­δι­κό σταθ­μό, προ­κει­μέ­νου να ερ­γα­στεί ξανά και να συν­δρά­μει έτσι στον οι­κο­γε­νεια­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Το πόσο δύ­σκο­λη έχει γίνει η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πε­ρισ­σό­τε­ρων λόγω της ακρί­βειας από τη μία και των χα­μη­λών μι­σθών από την άλλη, είναι γνω­στό και ευα­πό­δει­κτο.

 

Κατά την ανα­ζή­τη­ση της για ερ­γα­σία, μια από τις ερω­τή­σεις που της έκα­ναν αρ­κε­τοί από όσους έδινε συ­νέ­ντευ­ξη, ήταν η εξής:

 

«Θα κά­νε­τε και δεύ­τε­ρο παιδί?».

 

Σαφώς αν η υπο­ψή­φια απα­ντού­σε ΝΑΙ δεν υπήρ­χε πε­ρί­πτω­ση να προ­σλη­φθεί, ενώ αν ανα­γκα­ζό­ταν να πει ψέ­μα­τα (σε πε­ρί­πτω­ση που επι­θυ­μεί να κάνει δεύ­τε­ρο παιδί) για να μην χάσει την δου­λειά την οποία χρειά­ζε­ται, ξέ­ρουν και οι δύο πλευ­ρές, ότι είναι μια υπό­σχε­ση χωρίς αντί­κρι­σμα.

 

Αυτό που το κάνει ακόμα πιο απα­ρά­δε­κτο είναι ότι αυτή η ερώ­τη­ση σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις γι­νό­ταν από μη­τέ­ρα σε μη­τέ­ρα. Και μά­λι­στα από ιδιο­κτή­τες μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων του νη­σιού της Ρόδου και όχι από διευ­θυ­ντές πο­λυ­ε­θνι­κών σε κά­ποια απρό­σω­πη με­γα­λού­πο­λη.

 

Κά­ποιοι δια­βά­ζο­ντας αυτό το κεί­με­νο ίσως εκ­πλα­γούν με το γε­γο­νός, αλλά ταυ­τό­χρο­να, αρ­κε­τοί θα ανα­γνω­ρί­σουν τον εαυτό τους είτε από την πλευ­ρά του ερ­γο­δό­τη είτε από την πλευ­ρά της υπο­ψή­φιας ερ­γα­ζό­με­νης.

 

Την ώρα που όλοι γνω­ρί­ζου­με ότι το δη­μο­γρα­φι­κό είναι το νού­με­ρο ένα πρό­βλη­μα της χώρας μας και μά­λι­στα έχει κα­τα­στεί υπαρ­ξια­κό και ζη­τά­με από το κρά­τος να

βρει λύ­σεις και να βοη­θή­σει στην άμ­βλυν­ση της κα­τά­στα­σης, εμείς οι ίδιοι φε­ρό­μα­στε με αυτό τον τρόπο στους συ­ναν­θρώ­πους μας.

 

Αντί να προ­σπα­θού­με να στη­ρί­ξου­με τις γυ­ναί­κες να απο­κτή­σουν παι­διά και τις μη­τέ­ρες πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά, ο νους κά­ποιων είναι μόνο πως θα εξοι­κο­νο­μή­σουν χρή­μα­τα για να μπο­ρέ­σουν να αγο­ρά­σουν το νέο μο­ντέ­λο της αγα­πη­μέ­νης τους μάρ­κας κι­νη­τού ή ένα και­νούρ­γιο αυ­το­κί­νη­το.

 

Ένας κα­θη­γη­τής μου με με­γά­λη διε­θνή κα­ριέ­ρα, κατά τη διάρ­κεια των σπου­δών μου, μας έλεγε την πολύ απλή φράση «Ε και?». «Είμαι κα­θη­γη­τής πα­νε­πι­στη­μί­ου. Ε και?». Εξη­γώ­ντας ότι όσο ση­μα­ντι­κά και να είναι τα όσα έχει κα­τα­φέ­ρει, πάντα υπάρ­χει κά­ποιος άλλος που έχει πε­τύ­χει πε­ρισ­σό­τε­ρα. Επο­μέ­νως δεν πρέ­πει να εί­μα­στε ούτε εγω­ι­στές, ούτε αλα­ζό­νες.

 

Γιατί αυτή η συ­μπε­ρι­φο­ρά δεί­χνει ακρι­βώς αυτή την νο­ο­τρο­πία. Αφού εγώ είμαι εντά­ξει δεν με εν­δια­φέ­ρει για κα­νέ­ναν άλλο. Αφού εγώ βγάζω αρ­κε­τά χρή­μα­τα δεν με νοιά­ζει αν ο υπάλ­λη­λος μου αγω­νιά για το μέλ­λον της οι­κο­γέ­νειας του. Ας μην κάνει παι­διά. Το θέμα είναι να γί­νε­ται η δου­λειά μου.

 

Αρ­κε­τοί επι­χει­ρη­μα­τί­ες δεν σκέ­φτο­νται το βα­σι­κό. Ότι οι επι­χει­ρή­σεις από τη φύση τους ενέ­χουν ρίσκο μέσα τους, επο­μέ­νως δεν απο­κλεί­ε­ται μελ­λο­ντι­κά να πά­ψουν να έχουν την οι­κο­νο­μι­κή άνεση που είχαν στο πα­ρελ­θόν και είτε οι ίδιοι είτε ακόμα χει­ρό­τε­ρα τα παι­διά τους, να βρε­θούν στη δυ­σά­ρε­στη θέση να κλη­θούν να απα­ντή­σουν στην ίδια ερώ­τη­ση. «Θα κά­νε­τε και δεύ­τε­ρο παιδί?». Και μά­λι­στα έχο­ντας συμ­βά­λει οι ίδιοι με τον τρόπο τους, να συμ­βεί αυτό.

 

Βε­βαί­ως και η του­ρι­στι­κή και η οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη γε­νι­κό­τε­ρα ενός τόπου είναι επι­θυ­μη­τή, αλλά από μόνη της δεν αρκεί. Πρέ­πει να συ­νο­δεύ­ε­ται από κοι­νω­νι­κή αλ­λη­λεγ­γύη και τα οφέλη της να δια­χέ­ο­νται σε όλους. Δια­φο­ρε­τι­κά, είναι σαν να ετοι­μά­ζει μια παρέα ένα πάρτι γε­νε­θλί­ων για έναν φίλο τους και όταν αυτός σβή­σει τα κε­ρά­κια, να θέλει να φάει μόνος του την τούρ­τα.

 

Επει­δή η σιωπή είναι συ­νε­νο­χή, ελ­πί­ζω η ανα­φο­ρά μου στην κα­τά­στα­ση αυτή, να δώσει το έναυ­σμα για πε­ρισ­σό­τε­ρες συ­ζη­τή­σεις και επο­μέ­νως πε­ρισ­σό­τε­ρο φως. Μόνο έτσι θα οδη­γη­θού­με στην εξά­λει­ψη αυτής της νο­ο­τρο­πί­ας και στην επι­στρο­φή από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ. Γιατί πολλά ΕΓΩ μαζί, δεν χω­ρά­νε στο ΕΜΕΙΣ. Αντι­θέ­τως, στο ΕΜΕΙΣ χω­ρά­νε όλα τα εγώ.

 

Σάβ­βας Ε. Πάτ­τας

 

Destination Management & Marketing Expert

Σύμ­βου­λος Του­ρι­σμού Δη­μάρ­χου Ρόδου