Το «ευχαριστώ» οικογένειας στο Νοσοκομείο της Κω μετά τον σοβαρό τραυματισμό του παιδιού της σε τροχαίο στο Μαρμαρωτό

Ευ­χα­ρι­στή­ρια επι­στο­λή προς το ια­τρι­κό και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό του Νο­σο­κο­μεί­ου Κω απέ­στει­λε οι­κο­γέ­νεια παι­διού που τραυ­μα­τί­στη­κε σο­βα­ρά σε τρο­χαίο στις 25 Ιου­λί­ου στο Μαρ­μα­ρω­τό.

Μετά από σχε­δόν έναν μήνα δύ­σκο­λων στιγ­μών, το παιδί επέ­στρε­ψε στο σπίτι του, με την κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του να πα­ρου­σιά­ζει κα­θη­με­ρι­νή βελ­τί­ω­ση.

Στην επι­στο­λή της, η οι­κο­γέ­νεια εκ­φρά­ζει τη βαθιά της ευ­γνω­μο­σύ­νη προς τους για­τρούς, το νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό και όλους όσοι στά­θη­καν δίπλα στο παιδί από την πρώτη στιγ­μή, συμ­βάλ­λο­ντας κα­θο­ρι­στι­κά στην αντι­με­τώ­πι­ση ενός ιδιαί­τε­ρα σο­βα­ρού πε­ρι­στα­τι­κού.

Το δη­μο­σί­ευ­μα με την ευ­χα­ρι­στή­ρια επι­στο­λή κοι­νο­ποί­η­σε και ο υπουρ­γός Υγεί­ας Άδω­νις Γε­ωρ­γιά­δης, με ανάρ­τη­σή του στην πλατ­φόρ­μα Χ.

Ανα­λυ­τι­κά η ευ­χα­ρι­στή­ρια επι­στο­λή της οι­κο­γέ­νειας:

«Μετά από σχε­δόν έναν μήνα ατέ­λειω­των ωρών αγω­νί­ας και ανυ­πο­μο­νη­σί­ας, το παιδί μας επέ­στρε­ψε επι­τέ­λους σπίτι και η κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του βελ­τιώ­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά. Αυτό οφεί­λε­ται πρω­τί­στως στην άμεση και απο­φα­σι­στι­κή αντα­πό­κρι­ση του Νο­σο­κο­μεί­ου της Κω.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, άν­θρω­ποι όπως η κυρία Φρα­τζέ­σκα Χα­τζη­πα­να­γιώ­τη και ο κύ­ριος Ιω­άν­νης Βο­λα­κά­κης από το Τμήμα Γε­νι­κής Χει­ρουρ­γι­κής, και στη συ­νέ­χεια η ομάδα της Ορ­θο­πε­δι­κής Κλι­νι­κής – ο κύ­ριος Ιω­άν­νης Πα­πα­βα­σι­λεί­ου, η κυρία Ανα­στα­σία Κο­μί­νη και ο ου­ρο­λό­γος κύ­ριος Οδυσ­σέ­ας Δε­λι­μπαλ­τί­δης – στά­θη­καν η αιτία που σή­με­ρα το παιδί μας είναι ζω­ντα­νό και έχει ξε­πε­ρά­σει τον κίν­δυ­νο. Από την πρώτη κιό­λας στιγ­μή έκα­ναν τα αδύ­να­τα δυ­να­τά για την κα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή έκ­βα­ση μετά από ένα τόσο δύ­σκο­λο πε­ρι­στα­τι­κό.

Φυ­σι­κά, δεν ξε­χνά­με και το υπό­λοι­πο ια­τρι­κό και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό του νο­σο­κο­μεί­ου, που με επαγ­γελ­μα­τι­σμό, αφο­σί­ω­ση και αν­θρώ­πι­νη ζε­στα­σιά στά­θη­κε δίπλα μας κάθε μέρα, συμ­βάλ­λο­ντας κα­θο­ρι­στι­κά στην ανάρ­ρω­ση του παι­διού μας.

Είναι λίγο και πολύ μικρό το «ευ­χα­ρι­στώ» της οι­κο­γέ­νειάς μας μπρο­στά στο με­γα­λείο, το σθέ­νος και την κα­τά­θε­ση ψυχής που επέ­δει­ξαν όλοι αυτοί οι άν­θρω­ποι. Ωστό­σο, αυτό το ευ­χα­ρι­στώ πρέ­πει να ακου­στεί δυ­να­τά σε ολό­κλη­ρη την κοι­νω­νία της Κω, διότι απο­τε­λεί τον ελά­χι­στο φόρο τιμής που αξί­ζει να απο­νε­μη­θεί.

Θε­λου­με για άλλη μια φορά, μέσα από αυτή την επι­στο­λή, να εκ­φρά­σου­με την τε­ρά­στια ευ­γνω­μο­σύ­νη μας – μια ευ­γνω­μο­σύ­νη που δεν με­τρά­ται με λέ­ξεις και δεν χω­ρά­ει σε καμία ζυ­γα­ριά. Η αξία της προ­σπά­θειας τους είναι ανε­κτί­μη­τη.

Σας ευ­χα­ρι­στού­με από βά­θους καρ­διάς και θα σας ευ­γνω­μο­νού­με για μια ζωή.

Οι άν­θρω­ποι κά­νουν τις θέ­σεις και όχι οι θέ­σεις τους αν­θρώ­πους.

Να φο­ρά­τε κρά­νος και μην τρέ­χε­τε γιατί δεν έχουν όλες οι ιστο­ρί­ες αίσιο τέλος.

Με εκτί­μη­ση και βαθιά ευ­γνω­μο­σύ­νη,

Η οι­κο­γέ­νεια Ντουρ­μί­ση».

Πηγή: protothema.gr