Γιώργος Χατζημάρκος: Το βάρος της ηθικής δέσμευσης για τη δημοπράτηση του έργου του Ακτινοθεραπευτικού Κέντρου και το πείσμα όλωνμας, επικράτησε της Οδύσσειας των διαδικασιών

Στην ιστο­ρική απόφαση της Περι­φε­ρεια­κής Επι­τρο­πής για την δημο­πρά­τηση του έργου ανέ­γερ­σης του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού Κέντρου Δωδε­κα­νή­σου ανα­φέ­ρε­ται με ανάρ­τηση του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης ο Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου και πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ κ. Γιώργος Χατζη­μάρ­κος.

«Όταν φτάσαμε στον υπο­λο­γι­στή να ακο­λου­θούμε τα στάδια Προ­έ­γκρι­σης Οικο­δο­μι­κής Αδειας, για να σιγου­ρευ­τούμε πια οτι η δουλειά ετών είχε πιάσει τόπο, δεν το πιστεύ­αμε ούτε εμείς. Ένα μάθημα μόνο έχει αυτή η ιστορία: οτι τα όνειρα μας, μόνο εμείς μπο­ρούμε να τα προ­δώ­σουμε. Κανείς άλλος», υπο­γράμ­μισε.

Η ανάρ­τηση του είναι η ακό­λουθη:

Απο την χθεσινή συνε­δρί­αση της Περι­φε­ρεια­κής Επι­τρο­πής, στην οποία απο­φα­σί­στηκε η δημο­πρά­τηση του έργου ανέ­γερ­σης του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού Κέντρου Δωδε­κα­νή­σου, κράτησα μία αναφορά:

Τα λόγια του Γενικού Διευ­θυ­ντή Υπο­δο­μών της Περι­φέ­ρειας μας, ο οποίος στην τοπο­θέ­τηση του ανέφερε οτι κάθε ένα από το πλήθος των εμπο­δίων που χρειά­στηκε σε αυτή την σκληρή πορεία να αντι­με­τω­πι­στούν, έφτανε και από μόνο του να απο­τε­λέ­σει λόγο εγκα­τά­λει­ψης ή απο­τυ­χίας του εγχει­ρή­μα­τος. Και σίγουρα, κάθε ένα απο αυτά θα μπο­ρούσε να είναι και το τέλειο άλλοθι για να πεί κάποιος, πολύ περισ­σό­τερο αυτός που δεν φέρει και την θεσμική ευθύνη, οτι δεν μπορεί να σηκώσει αυτό το φορτίο. Να μιλάμε με παρα­δείγ­ματα, τρία μόνο από τα δεκάδες εμπόδια αυτού του έργου, για να έχει ο λόγος μας το βάθος της κατα­νό­η­σης των ζητη­μά­των αυτών από την πλευρά των πολιτών: Το Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου δεν είχε εγκε­κρι­μέ­νους Περι­βαλ­λο­ντι­κούς Όρους και χρειά­στηκε να φτιά­ξουν οι Υπη­ρε­σίες μας πλήρη φάκελο Περι­βαλ­λο­ντι­κής Αδειο­δό­τη­σης του υφι­στά­με­νου επι 25ετία Γ. Ν. Ρόδου, εξ αρχής. Ούτε το Γ. Νοσο­κο­μείο Ρόδου, ούτε το Υπουρ­γείο Υγείας, είχαν στην ιδιο­κτη­σία τους την γη στην οποία είχε ανε­γερ­θεί και λει­τουρ­γεί το Γ. Ν. Ρόδου. Χρειά­στηκε η μετα­γραφή της γης αυτής από το Υπουρ­γείο Εργα­σίας, στο οποίο ανήκε, στο Γ. Νοσο­κο­μείο Ρόδου, προ­κει­μέ­νου να απο­κτή­σει αυτό τη δυνα­τό­τητα να εκδόσει Οικο­δο­μική Αδεια για την ανέ­γερση του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού Κέντρου. Όμως, όταν και αυτό ολο­κλη­ρώ­θηκε, ανα­κα­λύ­φθηκε ότι έπρεπε να γίνει και Πολε­ο­δο­μική τακτο­ποί­ηση, στο Σχέδιο Πόλης Ρόδου, της γης αυτής, προ­κει­μέ­νου να γίνει δυνατή η έκδοση Οικο­δο­μι­κής Άδειας. Αυτό ήταν ένα κρίσιμο σημείο, στο οποίο θα μπο­ρούσε εύκολα μια Υπη­ρε­σία που με λίγους ανθρώ­πους χει­ρί­ζε­ται έργα σε 50 νησιά, να πεί: φτάνει ως εδώ. Αντί απο­γο­ή­τευ­σης, επι­κρά­τησε το πείσμα. Το βάρος της ηθικής δέσμευ­σης. Όταν φτάσαμε στον υπο­λο­γι­στή να ακο­λου­θούμε τα στάδια Προ­έ­γκρι­σης Οικο­δο­μι­κής Αδειας, για να σιγου­ρευ­τούμε πια οτι η δουλειά ετών είχε πιάσει τόπο, δεν το πιστεύ­αμε ούτε εμείς.

Ενα μάθημα μόνο έχει αυτή η ιστορία: οτι τα όνειρα μας, μόνο εμείς μπο­ρούμε να τα προ­δώ­σουμε. Κανείς άλλος.

Ευχα­ρι­στώ αυτούς τους ανθρώ­πους, που σήκωσαν το βάρος που δεν τους ανα­λο­γούσε και το έκαναν πρόθυμα και με χαμό­γελο.