Εκκληση βοήθειας στη…Eurovision βλέπει το MarketWatch

Πόση “ελλη­νική τρα­γω­δία” χωράει η Eurovision; Το Marketwatch βλέπει ελλη­νική συμ­με­τοχή στο δια­γω­νι­σμό ως συγκε­κα­λυμ­μένη έκκληση βοή­θειας μιας χώρας που προ­σπα­θεί να ξεφύγει από την κρίση.

“I’m begging you take me

out of this firing hell.

Come back and save me —

What happened wasn’t fair.

Nothing left. All that I have

is one last breath.

Only one last breath.”

Η δυσα­νά­λογη ενα­σχό­ληση των ΜΜΕ του εξω­τε­ρι­κού με μια χώρα που πολλές φορές τα ίδια χαρα­κτη­ρί­ζουν μικρή και ασή­μα­ντη, είναι ίσως εύλογη, αν σκεφτεί κανείς την έλξη που ασκεί πάντα το θέαμα ή και η αναμονή μιας κατα­στρο­φής. Το ίδιο ισχύει όμως και για το life style, τα ενίοτε εξαμ­βλω­μα­τικά θεάματα και γενικά ό,τι μπορεί να τρα­βή­ξει την προσοχή. Τι καλύ­τερο λοιπόν για τα media από τη Eurovision σε μια περίοδο ευρείας και διαρ­κούς ευρω­παϊ­κής κρίσης και τι πιο…γαρ­γα­λι­στικό, από μια Ελλάδα που στη­θο­δέρ­νε­ται για την κατα­στροφή της μέσα από πολυ­τελή φορέ­ματα, γυα­λι­στερά πατώ­ματα και γκλά­μουρ φωτισμό;

Έτσι, το δημο­φι­λές οικο­νο­μικό site MarketWatch έφτασε να ερμη­νεύ­σει τον παρα­πάνω στίχο ως έκκληση για βοήθεια την ώρα της κρίσης, όταν τίποτα πια δεν έχει μείνει όρθιο και η χρε­ο­κο­πία χτυπά απει­λη­τικά την πόρτα.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι: Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο δια­γω­νι­σμός τρα­γου­διού της Eurovision, ο οποίος κατη­γο­ρεί­ται από πολλούς για χαμηλής ποιό­τη­τας θέαμα και ατε­λεί­ωτη κιτς αισθη­τική, χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για να μετα­φέ­ρει συγκε­κα­λυ­μένα πολι­τικά μηνύ­ματα. Αυστηρά μιλώ­ντας, τα πολι­τικά μηνύ­ματα απα­γο­ρεύ­ο­νται στο δια­γω­νι­σμό. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ο δια­γω­νι­σμός με την περί­εργη δομή, δηλ. αυτή του καλ­λι­τε­χνι­κού προ­ϊ­ό­ντος που δια­γω­νί­ζε­ται με εθνικά χρώματα, όχι μόνο δε στε­ρεί­ται πολι­τι­κής ή έστω πολι­τι­κο­ποι­η­μέ­νης ίντρι­γκας, αλλά ενίοτε την προ­κα­λεί και από μόνος του. Ακόμα και η ίδια η ψηφο­φο­ρία είναι γνωστό ότι γίνεται συχνό­τερα με πολι­τικό παρά αισθη­τικό κρι­τή­ριο.

Έτσι, παρά τη ρητή απα­γό­ρευση πολι­τι­κών μηνυ­μά­των, εάν κάποιος θέλει να περάσει πολι­τικό μήνυμα από τη «λογο­κρι­σία» μπορεί. Είναι κάτι που συχνά συμ­βαί­νει με όλες αυτού του τύπου τις απα­γο­ρεύ­σεις. Άλλωστε, ακόμα κι η εμπο­ρική ποπ κουλ­τούρα δεν είναι δυνατόν να μένει διαρκώς ανε­πη­ρέ­α­στη από την περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα, έστω και σε μια αναυ­θε­ντική προ­σπά­θεια να συνο­μι­λή­σει με το ευρύ κοινό. Πολύ σωστά λοιπόν, το Marketwatch επι­ση­μαί­νει ως παρά­δειγμα τη συμ­με­τοχή της Ελλάδας στη Eurovision του 2010 με το «Όπα» του Γ. Αλκαίου με στίχους όπως: «πλήρωσα όσο χρω­στούσα και τα δανεικά» ή «περα­σμένα ξεχα­σμένα κι όλα από την αρχή ξανά», οι οποίοι, δεδο­μέ­νης της επι­και­ρό­τη­τας, δεν μπο­ρού­σαν παρά να ανα­φέ­ρο­νται στην ελλη­νική κρίση χρέους.

Αξίζει επίσης να σημειω­θεί ότι το 2009 η γεωρ­γιανή συμ­με­τοχή περιείχε ουκ ολίγα μηνύ­ματα κατά της ρωσικής επι­θε­τι­κό­τη­τας στην περιοχή της πρώην Σοβιε­τι­κής Ένωσης. Το τρα­γούδι όμως δεν επε­τράπη στη Eurovision, καθώς ο τίτλος και οι στίχοι του «We Don’t Wanna Put In» απο­τέ­λε­σαν υπερ­βο­λική φανερή αναφορά στον πρόεδρο της Ρωσίας Βλά­δι­μιρ Πούτιν, ιδιαί­τερα χάρις στον επι­το­νι­σμό της φράσης Put in που ακο­λου­θούσε η μελωδία. Η γεωρ­γιανή αντι­προ­σω­πία δε δέχτηκε να αλλάξει το τρα­γούδι, αλλά δημιούρ­γησε το θόρυβο που επι­θυ­μούσε.

Δεν είναι λοιπόν διόλου απίθανο, μικρές ευρω­παϊ­κές χώρες να βλέπουν μία ευκαι­ρία «να πουν τον πόνο τους» στη Eurovision, καθώς ο δια­γω­νι­σμός προ­βάλ­λε­ται πανευ­ρω­παϊκά και μάλιστα αυξάνει τη δημο­φι­λία του ολοένα περισ­σό­τερο κι εκτός Ευρώπης. Πιθανόν οι χώρες αυτές να πιστεύ­ουν ότι θα απευ­θυν­θούν έτσι στην κοινή γνώμη λαών, των οποίων τα ΜΜΕ και οι ηγεσίες γενικά αδια­φο­ρούν. Εξίσου πιθανόν είναι και οι ίδιοι οι δημιουρ­γοί των τρα­γου­διών να μπαί­νουν στον πει­ρα­σμό αυτό, ακόμα κι αν βάσει των κανο­νι­σμών το μήνυμα πρέπει να είναι «μεταμ­φιε­σμένο».

Στην περί­πτωση της ελλη­νι­κής συμ­με­το­χής, το MarketWatch βλέπει ακριβώς μια τέτοια προ­σπά­θεια, αν και πρέπει να ανα­ρω­τη­θεί κανείς, πόσοι τελείως συνη­θι­σμέ­νοι στίχοι σε τρα­γού­δια ερω­τι­κής απο­γο­ή­τευ­σης θα μπο­ρού­σαν να δια­βα­στούν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, αν κανείς το προ­σπα­θούσε. Ένα δεύτερο ερώτημα είναι κατά πόσο η Ελλάδα, που «απο­λαμ­βά­νει» κάθε μέρα του­λά­χι­στον έναν πηχυαίο τίτλο σε παγκό­σμιας εμβέ­λειας ΜΜΕ, χρειά­ζε­ται να τρα­βή­ξει την προσοχή σε έναν ποπ δια­γω­νι­σμό. Κι αν τελικά το MarketWatch έχει δίκιο – και στην περί­πτωση του 2010 έχει – ίσως πρέπει να ανα­ρω­τη­θεί κανείς πόσο «απο­τε­λε­σμα­τικό» ή παρή­γορο είναι να περι­φέ­ρει κανείς την απο­κα­λού­μενη ανθρω­πι­στική (ή οποια­δή­ποτε άλλη) κρίση σε ένα πανά­κριβο και πλήρως εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας ποπ υπερ­θέ­αμα, που κατα­να­λώ­νε­ται με συνο­δεία πίτσας και λου­κά­νι­κων και ξεχνιέ­ται το ίδιο βράδυ.

Η Ασπασία Κουμλή, που έχει δια­τε­λέ­σει σύμ­βου­λος επι­κοι­νω­νίας της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, πιστεύει πάντως ότι οι Έλληνες είναι πιθανόν να εκφρά­ζο­νται με τέτοιο τρόπο: «Είναι τα στάδια ενός τρα­γι­κού ήρωα: τα πρώτα χρόνια άρνηση, μετά πόνος (μέσω της λιτό­τη­τας), μάχη (μέσω δια­πραγ­μα­τεύ­σεων) και η πιθα­νό­τητα μιας ανα­κού­φι­σης (κάθαρ­σης) στο τέλος».

«Αυτό είναι το μήνυμα της ελλη­νι­κής ποπ κουλ­τού­ρας το 2015, όπως αντι­κα­το­πτρί­ζε­ται στην ελλη­νική συμ­με­τοχή στη Eurovision», ανέφερε η κ. Κουμλή στο MarketWatch. «Είμαστε κοντά στην τελική κάθαρση, αλλά δεν είμαστε ακόμα εκεί».

euro2day.gr