Ο Ροδίτης παππούς που έκλεισε τα 100 αλλά αρνείται να γεράσει!

Το άγχος και η στε­νο­χώ­ρια σκο­τώ­νουν τον άνθρωπο». Αυτά είναι τα λόγια του ομο­γε­νούς Σπύρου Παπα­εμ­μα­νουήλ, ο οποίος πριν λίγες ημέρες έσβησε τα 100 κεράκια στην τούρτα του περι­τρι­γυ­ρι­σμέ­νος από την οικο­γέ­νεια του, που απο­τε­λεί­ται από τα τέσσερα παιδιά του και τις νύφες του, τα 14 εγγόνια του και ακόμα τέσσερα δισέγ­γονα.

Ο κύριος Σπύρος γεν­νή­θηκε τον Απρίλιο του 1921 στο Ασκλη­πιό, ένα γραφικό χωριου­δάκι της Ρόδου, τη δύσκολη περίοδο της Ιτα­λι­κής κατοχής, όπου επι­κρα­τούσε η πείνα, η φτώχεια και η ανέχεια, μέσα σε μια πολυ­μελή οικο­γέ­νεια μ’ έναν άρρωστο πατέρα και μια ταλαί­πωρη μάνα που πάσχιζε να μεγα­λώ­σει μόνη της τα έξι παιδιά της.

«Ο πατέρας μου, το δεύτερο παιδί της οικο­γέ­νειας μπήκε από μικρό παιδί στον αγώνα της ζωής για να μπο­ρέ­σει να βοη­θή­σει την μητέρα του να σηκώσει τα αβά­στα­χτα βάρη της οικο­γέ­νειάς.

Ήταν δρα­στή­ριος και δυνα­μι­κός και δεν λογά­ριαζε κανέναν και τίποτα προ­κει­μέ­νου να δώσει τα προς το ζην στους δικούς του» λέει στον «Νέο Κόσμο» ο 72χρονος γιος του κ. Σπύρου, Ιωάννης, ο οποίος θυμάται τον πατέρα του να του διη­γεί­ται ιστο­ρίες από εκείνη την εποχή όταν ο ίδιος νέο παλι­κάρι πήγαινε τα μεσά­νυ­χτα στο δάσος έστηνε παγίδες στα ελάφια -τότε υπήρχαν άφθονα στη Ρόδο και προ­στα­τευό­μενο είδος- και με κίνδυνο ακόμα και της ζωής του τα κου­βα­λούσε στους ώμους του μέχρι το σπίτι για να θρέψει την οικο­γέ­νεια του.

«Ήταν τόσο ριψο­κίν­δυ­νος και γεν­ναίος που δεν δίσταζε να «κλέβει» αλεύρι, κότες και ψωμί από τους πιο ευκα­τά­στα­τους του χωριού για να ταΐσει τα αδέλφια του και τον άρρωστο πατέρα του»,λέει ο Ιωάννης.

Η μητέρα του Σπύρου, δούλευε μέρα-νύχτα για να μπο­ρέ­σει να ζήσει τα παιδιά της.

Μάζευε αλάτι από τα βρα­χά­κια της παρα­λίας του χωριού της και το πούλαγε στα γει­το­νικά χωριά.

Παρ’ ότι ο νεαρός τότε Σπύρος δούλευε σκληρά και είχε ν’ αντι­με­τω­πί­σει δύσκο­λες κατα­στά­σεις ήταν ένας άνθρω­πος ευχά­ρι­στος, με χιούμορ που του άρεσε να κάνει τους άλλους να γελούν και να περνούν καλά.

Αν και φτω­χό­παιδο ήταν περι­ζή­τη­τος γαμπρός με πολλά κορί­τσια του χωριού να είναι ερω­τευ­μένα μαζί του.

Ο ίδιος επέλεξε για σύντροφο της ζωής του την νεαρή Δέσποινα, μια κοπέλα από καλή οικο­γέ­νεια, με πατέρα μετα­νά­στη στην Αμερική με λίγα χρήματα παρα­πάνω από τις άλλες υπο­ψή­φιες νύφες του χωριού.

«Ο πατέρας μου το θεώρησε μεγάλη του τιμή που τον επέλεξε και η μητέρα μου. Την θεω­ρούσε θεό­σταλτο δώρο στη ζωή του, την σεβόταν, την εκτι­μούσε, και την αγα­πούσε μέχρι που την χάσαμε πριν από περίπου 15 χρόνια».

Τα μετα­πο­λε­μικά χρόνια κι όταν η Ρόδος ενσω­μα­τώ­θηκε με την Ελλάδα η οικο­νο­μική κατά­σταση στο νησί, ήταν ίδια με αυτήν του πολέμου.

Δου­λειές δεν υπήρχαν ενώ οι αγρο­τι­κές εργα­σίες ήταν κοπια­στι­κές χωρίς μηχα­νή­ματα και με φτηνά αγρο­τικά προ­ϊ­ό­ντα.

Την εποχή εκείνη πολλοί Ροδίτες έστρε­ψαν το βλέμμα τους στην Αμερική, την Γερ­μα­νία και την Αυστρα­λία, ανα­ζη­τώ­ντας ένα καλύ­τερο μέλλον στην ξενιτιά.

Ο Σπύρος μετα­νά­στευσε στην Αυστρα­λία το 1959 με το πλοίο «Begona» και ακο­λού­θη­σαν η Δέσποινα και τα τέσσερα παιδιά της οικο­γέ­νειας.

Τα πρώτα χρόνια στην Αδε­λα­ΐδα ήταν πολύ δύσκολα για την οικο­γέ­νεια Παπα­εμ­μα­νουήλ που εγκα­τα­στά­θηκε στην ελλη­νική συνοι­κία του Mile End.

Ανε­πάγ­γελ­τος χωρίς χρήματα, κου­ρα­σμέ­νος από τις άκαρπες εργα­σίες του χωριού, με τέσσερα αγόρια, ο νεαρός πατέρας βρέθηκε σ’ ένα ξένο περι­βάλ­λον αλλά για καλή του τύχη βρέ­θη­καν φίλοι και συγ­χω­ρια­νοί του που τον βοή­θη­σαν στο ξεκί­νημα της νέας ζωής του.

«Προ­σπά­θησε να μας μάθει μία τέχνη για να μπο­ρούμε να στα­θούμε στα πόδια μας και μαθη­μέ­νος και ο ίδιος να δου­λεύει από μικρό παιδί, δεν μας εμπό­δισε να δου­λεύ­ουμε και εμείς σε περι­στα­σια­κές δου­λειές, συνει­σφέ­ρο­ντας έτσι στην οικο­γέ­νεια» θυμάται ο Ιωάννης.

Η Δέσποινα κρα­τούσε τα ηνία του σπιτιού και ο Σπύρος της άφηνε πλήρη ελευ­θε­ρία σε ό,τι αφο­ρούσε στην ανα­τροφή των παιδιών χωρίς να επεμ­βαί­νει.

Εκείνος εργα­ζό­ταν σκληρά, αλλά νοσταλ­γούσε το χωριό του, την μητέρα και τα αδέλφια του τους οποίους μετά από λίγα χρόνια κατά­φερε να προ­σκα­λέ­σει στην Αυστρα­λία.

Ο ίδιος στε­ρή­θηκε τον τόπο του για πολλά χρόνια γιατί το ταξίδι στην Ελλάδα ήταν δαπα­νηρό και οι οικο­γε­νεια­κές υπο­χρε­ώ­σεις πολλές. Τελικά κατά­φερε να επι­σκε­φθεί το χωριό του το 1973 ενώ στα χρόνια που ακο­λού­θη­σαν πραγ­μα­το­ποιούσε συχνό­τερα ταξίδια στο νησί του.

Σήμερα, ο 100χρονος κ. Σπύρος σε οίκο ευγη­ρίας της Ελλη­νι­κής Ορθό­δο­ξης Κοι­νό­τη­τας ΝΑ, τα «έχει 400», περνά πολύ­τιμο χρόνο με την οικο­γέ­νειά του, ασχο­λεί­ται με τον κήπο του, παίζει χαρτιά με τους γιούς του και διαρκώς τους υπεν­θυ­μί­ζει να απο­φεύ­γουν την στε­νο­χώ­ρια και το άγχος, να απο­δέ­χο­νται όσα έρχο­νται και να κοιτούν μόνο μπροστά, αντι­κρί­ζο­ντας την ζωή σαν ένα όμορφο ταξίδι, γεμάτο υπέ­ρο­χες αλλά και δύσκο­λες στιγμές που όμως περνούν.

«Τον ευχα­ρι­στούμε όλοι πολλοί για όλα αυτά τα χρόνια που είναι παρών στη ζωή μας και παρά τις δυσκο­λίες και τα βάσανα, εκείνος παρα­μέ­νει ευχά­ρι­στος, ευδιά­θε­τος και αισιό­δο­ξος.

«Αυτή η θετική του στάση τον βοήθησε να ζήσει και να φτάσει σήμερα να γιορ­τά­σει τα εκατό του χρόνια. Του ευχό­μα­στε να ζήσει ακόμη όσα χρόνια του χαρίσει ο Θεός, να τον βλέ­πουμε, να τον καμα­ρώ­νουμε και να μιμού­μα­στε τον τρόπο της ζωής του» κατα­λή­γουν οι τέσ­σε­ρις γιοί του.

Πηγή: Νέος Κόσμος / ΘΕΟΔΩΡΑ ΜΑΪΟΥ