Αδεια στον Δικηγορικό Σύλλογο Ρόδου για την κατάσχεση δικαστικής δαπάνης εις χείρας της Εθνικής Τράπεζας

Με από­φα­ση, που εξέ­δω­σε το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων χο­ρη­γή­θη­κε άδεια στον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου, αξί­ω­ση του οποί­ου ασκεί πλα­για­στι­κώς πρώην νο­μι­κός σύμ­βου­λος του Δήμου Ρόδου, για να προ­βεί στην ανά­λη­ψη του κα­τα­σχε­θέ­ντος ανα­γκα­στι­κά εις χεί­ρας της Εθνι­κής Τρά­πε­ζας, του ποσού των 85.481 ευρώ.

Ο πρώην νο­μι­κός σύμ­βου­λος του Δήμου Ρόδου αι­τή­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να να του χο­ρη­γη­θεί η άδεια να προ­βεί στην ανά­λη­ψη από την τρά­πε­ζα του ως άνω ποσού, που έχει κα­τα­σχε­θεί εις χεί­ρας της, ως τρί­της, από τον λο­γα­ρια­σμό που δια­τη­ρεί σε αυτήν η οφει­λέ­τι­δα εται­ρία με την επω­νυ­μία Grand Hotel Summer Palace AE.

Θυ­μί­ζου­με ότι με από­φα­ση του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, έγινε δεκτή, εν μέρει η ανα­κο­πή που άσκη­σε η «Grand Hotel Summer Palace Α.Ε.» και εξ’ ολο­κλή­ρου η «Εθνι­κή Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος Α.Ε.» για την εκτέ­λε­ση της υπ΄α­ριθμ. 336/2012 δια­τα­γής πλη­ρω­μής, που αφο­ρού­σε το ύψος της δι­κα­στι­κής δα­πά­νης που επε­δί­κα­σε το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου υπέρ του Δήμου Ρόδου στo πλαί­σιo της αντι­δι­κί­ας για την κα­τα­βο­λή απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 3.071.394,02 ευρώ, που αφορά την αξία απαλ­λο­τριω­θεί­σας δη­μό­σιας και κοι­νό­χρη­στης έκτα­σης στο ξε­νο­δο­χείο «Grand Hotel».

Η υπό­θε­ση απο­τε­λεί πτυχή άλλης, που αφορά την επί­μα­χη απαλ­λο­τρί­ω­ση.

Με από­φα­ση, που εξέ­δω­σε τον Ιού­νιο του 2017, το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου, απορ­ρί­φθη­κε η έφεση του Δήμου Ρόδου κατά της «Grand Hotel Summer Palace Α.Ε.» και της «Εθνι­κής Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος Α.Ε.» για την ακύ­ρω­ση της υπ΄α­ριθμ. 28/2014 από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με την οποία ανα­κό­πη­κε δια­τα­γή πλη­ρω­μής που είχε εκ­δώ­σει για την κα­τα­βο­λή απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 3.071.394,02 ευρώ, που αφορά την αξία απαλ­λο­τριω­θεί­σας δη­μό­σιας και κοι­νό­χρη­στης έκτα­σης στο ξε­νο­δο­χείο «Grand Hotel».

Με την ως άνω από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ακυ­ρώ­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να η υπ΄α­ριθμ. 312/2012 δια­τα­γή πλη­ρω­μής που εξέ­δω­σε ο Δήμος Ρόδου σε βάρος των ανω­τέ­ρω ανω­νύ­μων εται­ρειών για την κα­τα­βο­λή της ως άνω απο­ζη­μί­ω­σης από απαλ­λο­τρί­ω­ση.

Πέραν της τε­λευ­ταί­ας έν­δι­κης δια­φο­ράς έφεση ασκή­θη­κε κι από το νο­μι­κό σύμ­βου­λο, που απα­σχο­λού­σε με πάγια αντι­μι­σθία ο Δήμος Ρόδου, ο οποί­ος διεκ­δι­κεί την δι­κα­στι­κή δα­πά­νη, που επε­δί­κα­σε το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αριθμ. 845/2012 από­φα­σή του είχε ανα­στεί­λει την εκτέ­λε­ση της υπ΄α­ριθμ. 336/2012 δια­τα­γής πλη­ρω­μής που αφο­ρού­σε το ύψος της δι­κα­στι­κής δα­πά­νης που επε­δί­κα­σε το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου υπέρ του Δήμου Ρόδου.

Η δι­κα­στι­κή δα­πά­νη στις απαλ­λο­τριώ­σεις κα­τα­βάλ­λε­ται στον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδο, ο οποί­ος, αφού πα­ρα­κρα­τή­σει το πο­σο­στό του υπέρ του δια­νε­μη­τι­κού των δι­κη­γό­ρων λο­γα­ρια­σμού, επι­στρέ­φει το 60% πε­ρί­που στον δι­καιού­χο.

Δι­κη­γό­ρος με πάγια αντι­μι­σθία του Δήμου Ρόδου ενερ­γώ­ντας πλα­για­στι­κώς, εξέ­δω­σε συ­γκε­κρι­μέ­να δια­τα­γή πλη­ρω­μής με την οποία υπο­χρε­ώ­θη­καν η εται­ρεία και η τρά­πε­ζα να κα­τα­βά­λουν εις ολό­κλη­ρο στον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου το ποσό των 112.663 ευρώ, πλέον τόκων και εξό­δων.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ΄α­ριθμ. 29/2014 από­φα­σή του ακύ­ρω­σε και την ως άνω δια­τα­γή πλη­ρω­μής του Δήμου Ρόδου.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι η έκ­δο­ση της επί­δι­κης δια­τα­γής πλη­ρω­μής για δι­κα­στι­κή δα­πά­νη μετά την έκ­δο­ση τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης δεν είναι δυ­να­τή, ελ­λεί­ψει έν­νο­μου συμ­φέ­ρο­ντος του δι­κη­γό­ρου, ενώ προ­σέ­τι στην συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση μνεία δεν γί­νε­ται ως προς την ύπαρ­ξη απαι­τή­σε­ως του πλα­για­στι­κώς αι­τού­ντως κατά του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, ούτε προ­έ­κυ­ψε η προ­σκό­μι­ση εγ­γρά­φων από τα οποία μια τέ­τοια απαί­τη­ση απο­δει­κνύ­ε­ται.

Κρί­θη­κε έτσι ότι η ανα­κο­πτό­με­νη δια­τα­γή εκ­δό­θη­κε κατά πα­ρά­βα­ση των γε­νι­κών δια­δι­κα­στι­κών προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων που ρυθ­μί­ζουν την πα­ρο­χή έν­νο­μης προ­στα­σί­ας.

Ο δι­κη­γό­ρος άσκη­σε έφεση κατά της τε­λευ­ταί­ας απο­φά­σε­ως.

H ανα­κο­πή έγινε εν μέρει δεκτή ως προς την «Grand Hotel Summer Palace Α.Ε.» και εξ ολο­κλή­ρου για την Εθνι­κή Τρά­πε­ζα.

Το δι­κα­στή­ριο ακύ­ρω­σε την υπ’ αρίθμ. 336/2012 δια­τα­γή πλη­ρω­μής του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ως προς την «Grand Hotel Summer Palace Α.Ε.» ως προς το χρη­μα­τι­κό ποσό των 59.268 ευρώ.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να υπο­λό­γι­σε ότι η απο­ζη­μί­ω­ση για την αξία των κτι­σμά­των ανέρ­χε­ται στο ποσό των 1.975.600 ευρώ και έκρι­νε ότι η αμοι­βή του εγκα­λού­ντος υπέρ του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου ανέρ­χε­ται στο ποσό των 59.268 ευρώ.

Η δα­πά­νη αυτή πλέον με τους τό­κους και τα έξοδα ανήλ­θε σε 85.481 ευρώ.