Συμφωνία των Πρεσπών: Απαντήσεις σε συχνά ερωτήματα των πολιτών δίνει το ΥΠΕΞ

H εθνι­κή θέση, όπως έχει εκ­φρα­στεί δη­μο­σί­ως εδώ και πάνω από 15 χρό­νια, είναι σύν­θε­τη ονο­μα­σία με γε­ω­γρα­φι­κό προσ­διο­ρι­σμό για χρήση ένα­ντι όλων (erga omnes).

Στις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης Κα­ρα­μαν­λή η ΥΠΕΞ Ντ. Μπα­κο­γιάν­νη στις 30/09/2007 δή­λω­νε ότι «η Ελ­λά­δα επι­διώ­κει την εξεύ­ρε­ση αμοι­βαία απο­δε­κτής λύσης στη βάση μίας σύν­θε­της ονο­μα­σί­ας».

Στις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά, στις 7.7.2012 ο ΥΠΕΞ, Δ. Αβρα­μό­που­λος τό­νι­ζε: «Η Ελ­λά­δα, επι­δει­κνύ­ο­ντας το απαι­τού­με­νο εποι­κο­δο­μη­τι­κό πνεύ­μα, προ­έ­βη σε ένα μεί­ζον συμ­βι­βα­στι­κό βήμα, απο­δε­χό­με­νη σύν­θε­τη ονο­μα­σία με γε­ω­γρα­φι­κό προσ­διο­ρι­σμό και χρήση ένα­ντι όλων».

Στη Γ.Σ. του ΟΗΕ στις 27.9.2014 ο ΥΠΕΞ και Αντι­πρό­ε­δρος της κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά, Ευ. Βε­νι­ζέ­λος ση­μεί­ω­νε: «Η Ελ­λά­δα μέχρι σή­με­ρα έχει κάνει πολύ ση­μα­ντι­κά βή­μα­τα και ανα­μέ­νου­με από την άλλη πλευ­ρά να προ­βεί σε αντί­στοι­χα. Προ­τεί­νου­με μια αμοι­βαία απο­δε­κτή σύν­θε­τη ονο­μα­σία με γε­ω­γρα­φι­κό προσ­διο­ρι­σμό πριν τη λέξη «Μα­κε­δο­νία» για κάθε χρήση, erga omnes».

Τι κερ­δί­ζει η Ελ­λά­δα από τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών;

1) Η γει­το­νι­κή μας χώρα ονο­μα­τί­ζε­ται Βό­ρεια Μα­κε­δο­νία και τερ­μα­τί­ζε­ται η στα­θε­ρή δυ­να­μι­κή διε­θνούς ανα­γνώ­ρι­σης της ΠΓΔΜ με την συ­νταγ­μα­τι­κή της ονο­μα­σία (πάνω από 130 χώρες). Στο εξής, όχι μόνον το όνομα της χώρας παύει να είναι «Μα­κε­δο­νία», αλλά δεν μπο­ρούν να ονο­μά­ζο­νται «μα­κε­δο­νι­κοί», χωρίς τον επι­θε­τι­κό προσ­διο­ρι­σμό «Βό­ρεια» όλοι οι κρα­τι­κοί θε­σμοί, τα δη­μό­σια κτί­ρια ή ακόμη και ιδιω­τι­κοί φο­ρείς, εφό­σον χρη­μα­το­δο­τού­νται από το κρά­τος ή έχουν συ­στα­θεί με νόμο (άρθρο 1 παρ. 3 εδ. ζ΄)

2) Ενι­σχύ­ε­ται η ευ­ρω­παϊ­κή προ­ο­πτι­κή και η στα­θε­ρό­τη­τα στην γει­το­νι­κή χώρα και έτσι πε­ριο­ρί­ζε­ται ο κίν­δυ­νος επιρ­ρο­ής τρί­των δυ­νά­με­ων με αλ­λό­τριους σχε­δια­σμούς στα βό­ρεια σύ­νο­ρα της Ελ­λά­δας.

3) Όχι μόνο δια­φυ­λάσ­σε­ται ση­μα­ντι­κό δι­πλω­μα­τι­κό κε­φά­λαιο για την αντι­με­τώ­πι­ση άλλων, αυ­ξα­νό­με­νων, προ­κλή­σε­ων που αντι­με­τω­πί­ζει η Ελ­λά­δα, αλλά ενι­σχύ­ε­ται ο ρόλος της στην πε­ριο­χή ως ευ­ρω­παϊ­κός πυ­λώ­νας ει­ρή­νης και ασφά­λειας και απο­δυ­να­μώ­νε­ται ο επι­θε­τι­κός εθνι­κι­σμός άλλων δυ­νά­με­ων.

4) Ανα­βαθ­μί­ζε­ται ο ρόλος της Μα­κε­δο­νί­ας και της Θρά­κης σε πε­ρι­φε­ρεια­κό οι­κο­νο­μι­κό κόμβο. Η Ελ­λά­δα και η ΠΓΔΜ, εκ­κρε­μού­ντος του ονο­μα­το­λο­γι­κού, έχουν ένα συμ­βα­τι­κό πλαί­σιο δι­με­ρών σχέ­σε­ων απο­λύ­τως ανε­παρ­κές, το συμ­βα­τι­κό πλαί­σιο σχέ­σε­ων της Ελ­λά­δας με την τότε Γιου­γκο­σλα­βία. Απου­σιά­ζουν βα­σι­κές συμ­φω­νί­ες, όπως Συμ­φω­νία Προ­στα­σί­ας Επεν­δύ­σε­ων και Απο­φυ­γής Δι­πλής Φο­ρο­λο­γί­ας και όλες οι άλλες σύγ­χρο­νες οι­κο­νο­μι­κές συμ­φω­νί­ες και συμ­φω­νί­ες οδι­κών και σι­δη­ρο­δρο­μι­κών συ­γκοι­νω­νιών, με ό,τι συ­νε­πά­γε­ται αυτή η έλ­λει­ψη για τις επεν­δύ­σεις μας στη γεί­το­να, για τις εξα­γω­γές μας, για την οδική, σι­δη­ρο­δρο­μι­κή και ενερ­γεια­κή δια­συν­δε­σι­μό­τη­τα, για το λι­μέ­να Θεσ­σα­λο­νί­κης και τη φυ­σι­κή του οι­κο­νο­μι­κή εν­δο­χώ­ρα.

5) Για πρώτη φορά η γει­το­νι­κή χώρα ανα­γνω­ρί­ζει ότι δεν έχει σχέση με τον «αρ­χαίο Ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό, την ιστο­ρία, την κουλ­τού­ρα και την κληρoνομιά» της Μα­κε­δο­νί­ας (άρθρο 7(3),(4)). Επι­πλέ­ον δε­σμεύ­ε­ται (άρθρο 8 (2),(3)) για απο­δό­μη­ση του δια­βό­η­του προ­γράμ­μα­τος εξαρ­χαϊ­σμού (οτι­δή­πο­τε «ανα­φέ­ρε­ται με οποιον­δή­πο­τε τρόπο στην αρ­χαία Ελ­λη­νι­κή ιστο­ρία και πο­λι­τι­σμό που συ­νι­στούν ανα­πό­σπα­στο συ­στα­τι­κό της ιστο­ρι­κής ή πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς της Ελ­λά­δας» σε υπο­δο­μές/κτί­ρια/μνη­μεία) και για αφαί­ρε­ση του Ήλιου της Βερ­γί­νας από όλους τους δη­μό­σιους χώ­ρους και από­συρ­ση από κάθε δη­μό­σια χρήση. Η δια­δι­κα­σία αυτή μά­λι­στα έχει αρ­χί­σει, με την ήδη συ­ντε­λε­σθεί­σα με­το­νο­μα­σία του Αε­ρο­δρο­μί­ου της γεί­το­νος, καθώς και της Εθνι­κής Οδού προς τα Σκό­πια.

Ση­μειώ­νε­ται ότι, βε­βαί­ως, ου­δέ­πο­τε τέ­θη­κε ζή­τη­μα πε­ριο­ρι­σμού χρή­σης του όρου Μα­κε­δο­νία ως προς την Ελ­λά­δα, η οποία το δια­τη­ρεί στο ακέ­ραιο (π.χ. Αε­ρο­δρό­μιο «Μα­κε­δο­νία»).

6) Η ΠΓΔΜ τρο­πο­ποιεί τους επι­θε­τι­κούς προσ­διο­ρι­σμούς όλων των κρα­τι­κών ορ­γά­νων και δη­μό­σιων θε­σμών/ορ­γα­νι­σμών/ορ­γα­νώ­σε­ων της, καθώς και όσων ιδιω­τι­κών θε­σμών/ορ­γα­νι­σμών/ορ­γα­νώ­σε­ων επι­χο­ρη­γού­νται από το Κρά­τος ή έχουν συ­στα­θεί με νόμο, ώστε να αντα­πο­κρί­νο­νται στη σύν­θε­τη ονο­μα­σία («της Βο­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας» και όχι πλέον «μα­κε­δο­νι­κός/ή/ό»).

7) Η γει­το­νι­κή χώρα δε­σμεύ­ε­ται από την Συμ­φω­νία (άρθρα 4, 6) και την τρο­πο­ποί­η­ση του Συ­ντάγ­μα­τός της (άρθρα 3 και 49) για την εξά­λει­ψη οιασ­δή­πο­τε μορ­φής ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού και αλυ­τρω­τι­σμού (από δη­μό­σιους ή ιδιω­τι­κούς φο­ρείς), με σε­βα­σμό στην κυ­ριαρ­χία, εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα και πο­λι­τι­κή ανε­ξαρ­τη­σία της Ελ­λά­δας και στην αρχή της μη ανά­μι­ξης στις εσω­τε­ρι­κές μας υπο­θέ­σεις.

8) Προ­βλέ­πε­ται επί­σης η συ­γκρό­τη­ση της Μει­κτής Διε­πι­στη­μο­νι­κής Επι­τρο­πής Εμπει­ρο­γνω­μό­νων για ιστο­ρι­κά, αρ­χαιο­λο­γι­κά και εκ­παι­δευ­τι­κά θέ­μα­τα, η οποία θα εξε­τά­σει με­τα­ξύ άλλων και τα σχο­λι­κά εγ­χει­ρί­δια, ώστε να απα­λει­φθούν, όπως συ­γκε­κρι­μέ­να ορί­ζε­ται, οι αλυ­τρω­τι­κές ανα­φο­ρές (π.χ. χάρ­τες «Με­γά­λης Μα­κε­δο­νί­ας», των οποί­ων την απά­λει­ψη επι­διώ­κα­με ανε­πι­τυ­χώς εδώ και χρό­νια).

9) Απα­λεί­φε­ται οποια­δή­πο­τε, έστω έμ­με­ση, δυ­να­τό­τη­τα διεκ­δί­κη­σης «δι­καιω­μά­των» για δήθεν μειο­νό­τη­τα στη χώρα μας. Η γει­το­νι­κή μας χώρα δε­σμεύ­ε­ται ότι «τί­πο­τα στο Σύ­νταγ­μα της όπως ισχύ­ει σή­με­ρα ή θα τρο­πο­ποι­η­θεί στο μέλ­λον» δεν θα μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει βάση για πα­ρέμ­βα­ση στις εσω­τε­ρι­κές υπο­θέ­σεις της Ελ­λά­δας «πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της προ­στα­σί­ας του κα­θε­στώ­τος και των δι­καιω­μά­των οιων­δή­πο­τε προ­σώ­πων δεν είναι πο­λί­τες της» (άρθρο 4(3)). Το Σύ­νταγ­μά της τρο­πο­ποιεί­ται με τρόπο που εξα­σφα­λί­ζε­ται η στή­ρι­ξη μόνο στους πο­λί­τες της και στη Δια­σπο­ρά της (και όχι «στο μα­κε­δο­νι­κό λαό στις γει­το­νι­κές χώρες», όπως ανα­φέ­ρε­ται έως σή­με­ρα).

Ανα­γνω­ρί­ζου­με με τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών «μα­κε­δο­νι­κό έθνος» ή «μα­κε­δο­νι­κή γλώσ­σα»;
Έθνος/Εθνι­κό­τη­τα/Ιθα­γέ­νεια

1) Η Συμ­φω­νία ορί­ζει απο­κλει­στι­κά και μόνο την «ιθα­γέ­νεια» των πο­λι­τών της γεί­το­νος, που είναι ο νο­μι­κός δε­σμός του πο­λί­τη με το κρά­τος. Άλ­λω­στε η ΠΓΔΜ επι­βε­βαί­ω­σε επι­σή­μως την Ελ­λά­δα μέσω της από 16/1/2019 Ρη­μα­τι­κής της Δια­κοί­νω­σης, και η οποία είναι νο­μι­κά δε­σμευ­τι­κή για την ΠΓΔΜ, ότι η χρήση του όρου «nationality» στo αγ­γλι­κό κεί­με­νο της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών ανα­φέ­ρε­ται απο­κλει­στι­κά στην «ιθα­γέ­νεια». Μά­λι­στα, τόσο η Ελ­λά­δα όσο και η ΠΓΔΜ στις επί­ση­μες με­τα­φρά­σεις τους της Συμ­φω­νί­ας έχουν απο­δώ­σει τον αγ­γλι­κό όρο «nationality» με τη λέξη «ιθα­γέ­νεια» (ήτοι «υπη­κο­ό­τη­τα»). Εξάλ­λου και σε όλα τα διε­θνή κεί­με­να (συμ­βα­τι­κά και μη) ο όρος «nationality» υπο­δη­λώ­νει την ιθα­γέ­νεια και όχι την εθνι­κή κα­τα­γω­γή.

2) Σή­με­ρα, και εδώ και πάνω από 25 χρό­νια, στα δια­βα­τή­ρια των πο­λι­τών της ΠΓΔΜ, η ιθα­γέ­νεια ορί­ζε­ται με τη λέξη «Μα­κε­δο­νι­κή» («Macedonian»). Το 2009 χο­ρη­γή­θη­κε μά­λι­στα στην ΠΓΔΜ η απε­λευ­θέ­ρω­ση από το κα­θε­στώς θε­ω­ρή­σε­ων για τα δια­βα­τή­ρια των πο­λι­τών της, όσον αφορά την εί­σο­δό τους στον χώρο Schengen.

3) Από τη θέση σε ισχύ της Συμ­φω­νί­ας, σε όλα τα τα­ξι­διω­τι­κά έγ­γρα­φα θα προ­στί­θε­ται η έν­δει­ξη «/πο­λί­της της Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας» στην ιθα­γέ­νεια, στον όρο που ήδη χρη­σι­μο­ποιεί­ται.

4) Η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών δεν μνη­μο­νεύ­ει και δεν ρυθ­μί­ζει θέ­μα­τα εθνό­τη­τας. Άλ­λω­στε στην τρο­πο­ποί­η­ση του Συ­ντάγ­μα­τος της ΠΓΔΜ, διευ­κρι­νί­ζε­ται ότι «η ιθα­γέ­νεια δεν προσ­διο­ρί­ζει, ούτε προ­κα­θο­ρί­ζει την εθνό­τη­τα στην οποί­αν ανή­κουν οι πο­λί­τες της χώρας». Αυτό ανα­φέ­ρε­ται ρητά και δε­σμευ­τι­κά για την ΠΓΔΜ και στη ρη­μα­τι­κή δια­κοί­νω­ση που απε­στά­λη από τα Σκό­πια.

5) Η Συμ­φω­νία, συ­νε­πώς, δεν ανα­γνω­ρί­ζει «μα­κε­δο­νι­κό λαό» ή «μα­κε­δο­νι­κό έθνος». Η Συμ­φω­νία, άλ­λω­στε, δεν αμ­φι­σβη­τεί το δι­καί­ω­μα των Ελ­λή­νων πο­λι­τών να απο­κα­λούν τους πο­λί­τες της γει­το­νι­κής μας χώρας με τον/τους όρους που χρη­σι­μο­ποιούν σή­με­ρα (άρθρο 7).

Γλώσ­σα

1) Από την Τρίτη Συν­διά­σκε­ψη του ΟΗΕ για την Τυ­πο­ποί­η­ση των Γε­ω­γρα­φι­κών Ονο­μά­των που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το 1977 στην Αθήνα, ανα­γνω­ρί­στη­κε η «Μα­κε­δο­νι­κή» ως επί­ση­μη γλώσ­σα. Ήδη όμως πα­λαιό­τε­ρα, με πα­ρέμ­βα­σή του στην Βουλή τον Σε­πτέμ­βριο 1959, ο τότε ΥΠΕΞ Ε. Αβέ­ρωφ υπο­γράμ­μι­ζε: «Eις την ελ­λη­νι­κήν Μα­κε­δο­νί­αν δεν ομι­λεί­ται η μα­κε­δο­νι­κή γλώσ­σα, η οποία ομι­λεί­ται εις τα Σκό­πια και έχει και γραμ­μα­τι­κήν και συ­ντα­κτι­κόν».

2) Η ανα­φο­ρά σε μα­κε­δο­νι­κή γλώσ­σα, με τους κω­δι­κούς «MK, MKD», χρη­σι­μο­ποιεί­ται από το 1994, χωρίς αστε­ρί­σκους, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται στην επί­ση­μη ιστο­σε­λί­δα του ΟΗΕ (βλ. σελ. 1 και 94):

https://unstats.un.org/unsd/geoinfo/UNGEGN/docs/11th-uncsgn-docs/E_Conf.105_13_CRP.13_15_UNGEGN WG Country Names Document.pdf

και όπως απο­τυ­πώ­νε­ται επι­σή­μως από τον Διε­θνή Ορ­γα­νι­σμό Τυ­πο­ποί­η­σης με τα Πρό­τυ­πα ISO 639-1 και 639-2:

https://www.loc.gov/standards/iso639-2/php/code_list.php.

3) Με τη Συμ­φω­νία κα­θο­ρί­ζε­ται ρητά ότι η επί­ση­μη γλώσ­σα της γεί­το­νος ανή­κει στην ομάδα των Νό­τιων Σλα­βι­κών γλωσ­σών, «δεν έχει σχέση με τον αρ­χαίο ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό” της Μα­κε­δο­νί­ας και “δεν έχει σχέση με […]την ιστο­ρία, την κουλ­τού­ρα και την κλη­ρο­νο­μιά» της Μα­κε­δο­νί­ας (άρθρο 7(4)).

4) Επί­σης, σύμ­φω­να με την Συμ­φω­νία, οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες δια­τη­ρούν το δι­καί­ω­μα να συ­νε­χί­σουν να ανα­φέ­ρο­νται στην ανω­τέ­ρω γλώσ­σα με τους όρους που χρη­σι­μο­ποιούν σή­με­ρα (άρθρο 7(5)).

Εμπο­ρι­κά σή­μα­τα

1) Η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών δεν επη­ρε­ά­ζει την ισχύ των ελ­λη­νι­κών εμπο­ρι­κών ση­μά­των με το όνομα Μα­κε­δο­νία. Ει­δι­κό­τε­ρα, οι δια­τά­ξεις της για τα εμπο­ρι­κά σή­μα­τα είναι απο­λύ­τως συμ­βα­τές αφε­νός με το ευ­ρω­παϊ­κό κε­κτη­μέ­νο, αφε­τέ­ρου με το διε­θνές δί­καιο και ιδίως τη Σύμ­βα­ση της Μα­δρί­της για την εμπο­ρι­κή ιδιο­κτη­σία. Αυτό ση­μαί­νει ότι σή­μα­τα που έχουν κα­τα­χω­ρη­θεί από ελ­λη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις σε εθνι­κό, ευ­ρω­παϊ­κό ή διε­θνές επί­πε­δο και εμπε­ριέ­χουν ανα­φο­ρές στην Μα­κε­δο­νία είναι απο­λύ­τως προ­στα­τευ­μέ­να.

2) Το κα­θε­στώς της γει­το­νι­κής χώρας ως μελ­λο­ντι­κά υπο­ψή­φιας χώρας για έντα­ξη στην ΕΕ συ­νε­πά­γε­ται την υπο­χρέ­ω­σή της να προ­σαρ­μο­στεί στο ευ­ρω­παϊ­κό κε­κτη­μέ­νο. Τα Προ­ϊ­ό­ντα Ονο­μα­σί­ας Προ­έ­λευ­σης (ΠΟΠ), όπως και τα Προ­ϊ­ό­ντα Γε­ω­γρα­φι­κής Έν­δει­ξης (ΠΓΕ) με ανα­φο­ρά σε Μα­κε­δο­νία, προσ­διο­ρί­ζο­νται ήδη από τους υπάρ­χο­ντες κα­νο­νι­σμούς της ΕΕ και ανα­φέ­ρο­νται απο­κλει­στι­κά στην Μα­κε­δο­νία. Ο Μα­κε­δο­νι­κός Οίνος, για πα­ρά­δειγ­μα, έχει κα­το­χυ­ρω­θεί με κα­νο­νι­σμό της ΕΕ. Από τη φύση τους, άλ­λω­στε οι γε­ω­γρα­φι­κοί προσ­διο­ρι­σμοί, ανα­φέ­ρο­νται σε συ­γκε­κρι­μέ­νες πε­ριο­χές, όχι σε ολό­κλη­ρα κράτη. Το γε­γο­νός ότι η συμ­φω­νία πε­ριέ­χει ρητή ανα­φο­ρά στην λει­τουρ­γία διε­θνούς ομά­δας εμπει­ρο­γνω­μό­νων εντός του πλαι­σί­ου της Ε.Ε. εγ­γυά­ται τα συμ­φέ­ρο­ντα των επι­χει­ρή­σε­ων της χώρας μας ως κρά­τους-μέ­λους.

3) Με τη συμ­φω­νία δια­μορ­φώ­νο­νται συν­θή­κες δια­λό­γου με­τα­ξύ των δύο επι­χει­ρη­μα­τι­κών κοι­νο­τή­των των δύο χωρών που με καλή πίστη θα βρουν διέ­ξο­δο και λύ­σεις σε άλλα ζη­τή­μα­τα που μπο­ρεί να αφο­ρούν τα εμπο­ρι­κά σή­μα­τα και τα εται­ρι­κά λο­γό­τυ­πα στο μέλ­λον. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, όσα είναι κα­το­χυ­ρω­μέ­να στο ευ­ρω­παϊ­κό και εθνι­κό δί­καιο είναι δε­δο­μέ­να και δεν αλ­λά­ζουν.

Πώς δια­σφα­λί­ζε­ται η Ελ­λά­δα στην πε­ρί­πτω­ση που μια άλλη κυ­βέρ­νη­ση επι­λέ­ξει να υπα­να­χω­ρή­σει από τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών;

1) Στη Συμ­φω­νία προ­βλέ­πε­ται σαφώς: «οι δια­τά­ξεις της Συμ­φω­νί­ας είναι αμε­τά­κλη­τες» και «δεν επι­τρέ­πε­ται καμία τρο­πο­ποί­η­ση της» (άρθρο 20) ως προς τα ση­μα­ντι­κά ου­σια­στι­κά και δια­δι­κα­στι­κά άρθρα της (άρθρο 1(3), (4)). Επί­σης, η ίδια η Συμ­φω­νία ρητά ορί­ζει στο άρθρο 1(1) ότι είναι τε­λι­κή, ενώ στην πα­ρά­γρα­φο (2) του ίδιου άρ­θρου τα μέρη ανα­γνω­ρί­ζουν ως δε­σμευ­τι­κό το απο­τέ­λε­σμα των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων υπό την αι­γί­δα του ΟΗΕ.

2) Πα­ράλ­λη­λα, επι­διώ­χθη­κε και επι­τεύ­χθη­κε η εν­σω­μά­τω­ση των συμ­φω­νη­θέ­ντων στο Σύ­νταγ­μα της ΠΓΔΜ, ούτως ώστε, με την αλ­λα­γή της συ­νταγ­μα­τι­κής ονο­μα­σί­ας της γεί­το­νος και με τις συ­νταγ­μα­τι­κές τρο­πο­ποι­ή­σεις ως προς τα άρθρα των οποί­ων η δια­τύ­πω­ση θα ήταν δυ­να­τό να υπο­κρύ­πτει αλυ­τρω­τι­σμό, οια­δή­πο­τε πα­ρα­βί­α­ση της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών να συ­νι­στά, επί­σης, πα­ρα­βί­α­ση του ίδιου του Συ­ντάγ­μα­τος της γεί­το­νος. Η ΠΓΔΜ γνω­στο­ποί­η­σε επι­σή­μως στην Ελ­λά­δα (Ρη­μα­τι­κή Δια­κοί­νω­ση ΥΠΕΞ ΠΓΔΜ προς ΥΠΕΞ Ελ­λά­δας από 16/1/2019) ότι ολο­κλή­ρω­σε όλες τις εσω­τε­ρι­κές της δια­δι­κα­σί­ες, «βάσει του Συ­ντάγ­μα­τός της».

3) Η χώρα θα γίνει δεκτή στο ΝΑΤΟ απο­κλει­στι­κά με την ονο­μα­σία «Βό­ρεια Μα­κε­δο­νία» και τις νέες ορο­λο­γί­ες και με σαφή επί­κλη­ση της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών, η οποία κατ’ αυτόν τον τρόπο ανά­γε­ται σε «κε­κτη­μέ­νο» της ίδιας της Συμ­μα­χί­ας. Εφό­σον δια­πι­στω­θεί από ελ­λη­νι­κής πλευ­ράς ότι δεν πλη­ρού­νται οι όροι της Συμ­φω­νί­ας, δεν πρό­κει­ται να ολο­κλη­ρω­θεί από το ΝΑΤΟ η εντα­ξια­κή δια­δι­κα­σία. Το Πρω­τό­κολ­λο Έντα­ξης θα πρέ­πει άλ­λω­στε να υπο­γρα­φεί από όλα τα Κράτη-Μέλη, ενώ απαι­τεί­ται και η επι­κύ­ρω­σή του από όλες τις Συμ­μά­χους χώρες. Όσον αφορά τις μελ­λο­ντι­κές εντα­ξια­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις της Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας με την ΕΕ, η Ελ­λά­δα θα μπο­ρεί να δια­κό­ψει τη δια­δι­κα­σία σε κάθε στά­διο της σχε­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας (33 κε­φά­λαια) εάν δεν πλη­ρού­νται τα κρι­τή­ρια της Συμ­φω­νί­ας.

4) Τέλος, τυχόν πα­ρα­βί­α­ση της Συμ­φω­νί­ας θα ενερ­γο­ποιού­σε για την Ελ­λά­δα τον σαφώς προ­βλε­πό­με­νο από τη Συμ­φω­νία (άρθρο 19) μη­χα­νι­σμό επί­λυ­σης δια­φο­ρών, με τον οποίο προ­βλέ­πε­ται δι­καί­ω­μα προ­σφυ­γής στο Γε­νι­κό Γραμ­μα­τέα του ΟΗΕ και, στη συ­νέ­χεια, στο Διε­θνές Δι­κα­στή­ριο της Χάγης.

Τι θα συμ­βεί εάν δεν κυ­ρω­θεί από τη Βουλή των Ελ­λή­νων η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών;

1) Η δυ­να­μι­κή που έχει ήδη ανα­πτυ­χθεί θα ενι­σχυ­θεί πε­ραι­τέ­ρω και όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρα κράτη θα ανα­γνω­ρί­ζουν την ΠΓΔΜ με το συ­νταγ­μα­τι­κό τους όνομα, δη­λα­δή, «Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας». Οι πο­λί­τες της χώρας θα συ­νε­χί­σουν να τα­ξι­δεύ­ουν με δια­βα­τή­ρια που ανα­γρά­φουν απο­κλει­στι­κά «Macedonian» στην κα­τη­γο­ρία «ιθα­γέ­νεια» (στην ΕΕ, χωρίς θε­ω­ρή­σεις). Η γλώσ­σα θα συ­νε­χί­ζει να ανα­γρά­φε­ται στον ΟΗΕ και στα πρό­τυ­πα ISO ως «Macedonian» χωρίς τη ρητή δέ­σμευ­ση από τη γεί­το­να ότι απο­τε­λεί νο­τιο­σλα­βι­κή γλώσ­σα που δεν έχει σχέση με τη Μα­κε­δο­νία. Τα ισχύ­ο­ντα σή­με­ρα σε σχέση με τους επι­θε­τι­κούς προσ­διο­ρι­σμούς (μα­κε­δο­νι­κός/ή) θα εξα­κο­λου­θή­σουν, επί­σης.

2) Η διε­θνής κοι­νό­τη­τα θα επιρ­ρί­ψει την ευ­θύ­νη για τη μη κύ­ρω­ση στην Ελ­λά­δα, εφό­σον η ΠΓΔΜ έχει ολο­κλη­ρώ­σει τις δια­δι­κα­σί­ες για την κύ­ρω­ση που προ­βλέ­πει η Συμ­φω­νία. Η επί­λυ­ση της ονο­μα­το­λο­γι­κής δια­φο­ράς είναι υπο­χρέ­ω­ση και των δύο μερών, που απορ­ρέ­ει από τις Απο­φά­σεις του Συμ­βου­λί­ου Ασφα­λεί­ας 817/1993 και 845/1993 και από τη δέ­σμευ­ση που ανα­λά­βα­με και με την Εν­διά­με­ση Συμ­φω­νία του 1995. Η Ελ­λά­δα επέρ­ρι­πτε για χρό­νια, δι­καί­ως, το βάρος στη γεί­το­να χώρα, η απρο­θυ­μία και η κακή πίστη της οποί­ας πα­ρα­κώ­λυαν τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Η αλ­λα­γή της στά­σης της ΠΓΔΜ κα­τα­γρά­φη­κε από τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα.

3) Η μη κύ­ρω­ση της Συμ­φω­νί­ας θα συ­ντεί­νει στην αστά­θεια στην πε­ριο­χή. Επι­πλέ­ον, θα ενι­σχύ­σει τον κίν­δυ­νο επιρ­ρο­ής τρί­των δυ­νά­με­ων με αλ­λό­τριους σχε­δια­σμούς στα βό­ρεια σύ­νο­ρα της χώρας.

https://www.mfa.gr/epikairotita/diloseis-omilies/sumphonia-ton-prespon-apanteseis-se-sukhnes-erotemata-politon.html