Πέθανε ο Πολ Μποκίζ, ο «μάγειρας του αιώνα»

Η Γαλ­λία πεν­θεί. «Οι σεφ κλαί­νε στις κου­ζί­νες τους, στο Ελιζέ και πα­ντού στη χώρα», όπως είπε ο Εμα­νου­έλ Μα­κρόν. Ο «πάπας της γαλ­λι­κή γα­στρο­νο­μί­ας», ένας άν­θρω­πος θρύ­λος της μα­γει­ρι­κής, της καλής ζωής και του έρωτα, έφυγε από τη ζωή σε ηλι­κία 91 ετών

Τον φώ­να­ζαν «πάπα». Τον είχαν χα­ρα­κτη­ρί­σει «μά­γει­ρα του αιώνα». Σύν­θη­μά του ήταν ότι «δεν υπάρ­χει μο­ντέρ­να ή κλα­σι­κή κου­ζί­να – υπάρ­χει μόνο η καλή κου­ζί­να». Η γαλ­λι­κή και όχι μόνο γα­στρο­νο­μία πεν­θεί. Ο θρυ­λι­κός Πολ Μπο­κίζ, άφησε την τε­λευ­ταία του πνοή το Σάβ­βα­το σε ηλι­κία 91 ετών. Για τη Γαλ­λία ο Μπο­κίζ ήταν ένα σύμ­βο­λο, το πρό­σω­πο που κρά­τη­σε ψηλά τη ση­μαία της γαλ­λι­κής κου­ζί­νας. Δεν είναι τυ­χαίο ότι την εί­δη­ση του θα­νά­του του ανα­κοί­νω­σε ο υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών και πρώην δή­μαρ­χος της Λιόν Ζεράρ Κο­λόμπ.

«Ο Πολ Μπο­κίζ πέ­θα­νε. Η γα­στρονoμία θρη­νεί», ανέ­φε­ρε στο Twitter o Kολόμπ ο οποί­ος έκανε λόγο για «έναν άν­θρω­πο απλό και γεν­ναιό­δω­ρο». Απλό δεν τον έλε­γες τον Μπο­κίζ, ένα θηρίο των γεύ­σε­ων και των παθών, αλλά ας είναι. Τέ­τοια ώρα τέ­τοια λόγια. Ηταν όμως απί­στευ­τα γεν­ναιό­δω­ρος.

Προ­βο­λή ει­κό­νας στο Twitter

Gérard Collomb

✔@gerardcollomb

Paul Bocuse est mort, la Gastronomie est en deuil.
Monsieur Paul, c’était la France. Simplicité & générosité. Excellence & art de vivre.
Le pape des gastronomes nous quitte. Puissent nos chefs, à Lyon, comme aux quatre coins du monde, longtemps cultiver les fruits de sa passion.

2:11 μ.μ. – 20 Ιαν 2018 · Lyon, Franc

 Ο πρό­ε­δρος της Γαλ­λί­ας Εμα­νου­έλ Μα­κρόν είπε: «Ο Πολ Μπο­κίζ δεν είναι πια εδώ. Οι σεφ κλαί­νε στις κου­ζί­νες τους, στο Ελιζέ και πα­ντού στη Γαλ­λία. Η γαλ­λι­κή γα­στρο­νο­μία θα συ­νε­χί­σει να τον κάνει υπε­ρή­φα­νο».

Ο Μπο­κίζ έπα­σχε εδώ και πολλά χρό­νια από Πάρ­κιν­σον ενώ το BBC ανέ­φε­ρε πως πέ­θα­νε μέσα στο εστια­τό­ριό του.

Ηταν ο πρώ­τος σταρ της κου­ζί­νας. Η ζωή του ήταν η μα­γει­ρι­κή, οι γυ­ναί­κες και η δη­μό­σια ει­κό­να του.

Γεν­νή­θη­κε το 1926 στο Κο­λόνζ-ο-Μον-ντ’Ορ, σε μια οι­κο­γέ­νεια μα­γεί­ρων. Αρ­χι­σε να εκ­παι­δεύ­ε­ται στην κου­ζί­να σε ηλι­κία 16 ετών, στο πλευ­ρό με­γά­λων σεφ όπως η Εζενί Μπρα­ζιέ, η πρώτη γυ­ναί­κα που απέ­σπα­σε τρία αστέ­ρια Michelin για τα εστια­τό­ριά της. Στα 17 του μπήκε στον πό­λε­μο στις τά­ξεις του στρα­τού της Ελεύ­θε­ρης Γαλ­λί­ας του στρα­τη­γού Σαρλ ντε Γκολ. Στις 8 Μαΐου του 1945, όταν η Ευ­ρώ­πη πα­νη­γυ­ρί­ζει το τέλος του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου και την ήττα της χι­τλε­ρι­κής Γερ­μα­νί­ας, ο 19χρο­νος Μπο­κίζ απέ­κτη­σε το πρώτο του πα­ρά­ση­μο -ένα τα­τουάζ που χτύ­πη­σε με τη βο­ή­θεια αμε­ρι­κα­νών στρα­τιω­τών στο αρι­στε­ρό μπρά­τσο.

Το δικό του πρώτο αστέ­ρι Michelin το κέρ­δι­σε σε ηλι­κία 32 ετών, το 1958, και ακο­λού­θη­σε ένα δεύ­τε­ρο, δύο χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, αφού με­τέ­τρε­ψε την οι­κο­γε­νεια­κή τα­βέρ­να του σε ναό της γαλ­λι­κής γα­στρο­νο­μί­ας.

Ο Μπο­κίζ έφτα­σε να έχει χτί­σει μια αυ­το­κρα­το­ρία αξίας 50 εκατ. ευρώ. Υπη­ρε­τώ­ντας τη μα­γει­ρι­κή όσο και τη δη­μό­σια ει­κό­να του ήταν πάντα έτοι­μος να πο­ζά­ρει με την ποδιά και τον σκού­φο του μο­λο­νό­τι τα τε­λευ­ταία χρό­νια ορι­σμέ­νοι κρι­τι­κοί δεν δί­στα­ζαν να πουν ότι δεν ήταν πια τόσο καλό το εστια­τό­ριό του στις όχθες του πο­τα­μού Σον.

«Δου­λεύω σαν να επρό­κει­το να ζήσω 100 χρό­νια και απο­λαμ­βά­νω τη ζωή σαν η κάθε μέρα να ήταν η τε­λευ­ταία», αστειευό­ταν.

Η ζωή του ήταν γε­μά­τη γεύ­σεις και πάθη. Ο Μπο­κίζ ήταν ένας πο­λύ­γα­μος. Αν και από το 1946 ήταν πα­ντρε­μέ­νος με τη Ρεϊ­μόντ, με την οποία απέ­κτη­σε μια κόρη, μοι­ρά­στη­κε τη ζωή του ταυ­τό­χρο­να με άλλες δύο γυ­ναί­κες: τη Ραϊ­μόν, μη­τέ­ρα του γιου του Ζερόμ, επί πάνω από 60 χρό­νια και την Πα­τρί­σια, την επι­κε­φα­λής των δη­μο­σί­ων σχέ­σε­ων του επί 40 χρό­νια.

 «Λα­τρεύω τις γυ­ναί­κες και σή­με­ρα ζούμε πάρα πολύ για να πε­ρά­σου­με μια ολό­κλη­ρη ζωή μόνο με μία» είχε πει ο ίδιος.

protagon.gr