“Πνιγόμαστε”…

Κι εκεί που δια­βά­ζεις την εί­δη­ση πως στην πόλη της Μυ­τι­λή­νης, ερ­γα­ζό­με­νος σε σού­περ μάρ­κετ δέ­χθη­κε επί­θε­ση με λοστό  γιατί τόλ­μη­σε να ζη­τή­σει στον οδηγό να μη σταθ­μεύ­σει το αυ­το­κί­νη­τό του σε χώρο που προ­ο­ρί­ζε­ται για ΑμεΑ, έρ­χε­ται και αυτή από την Ρόδο. Άγρια επί­θε­ση με μα­χαί­ρι από έναν γεί­το­νά του κα­ταγ­γέλ­λει στο πως δέ­χτη­κε ο πα­τέ­ρας ενός παι­διού με κι­νη­τι­κά προ­βλή­μα­τα στη Ρόδο. Ο δρά­στης τον τραυ­μά­τι­σε με μα­χαί­ρι στο στή­θος, καθώς αντι­δρά στην ύπαρ­ξη ρά­μπας ΑΜΕΑ, μπρο­στά από το σπίτι του. Τε­λι­κά δεν υπάρ­χει ελ­πί­δα. “Πνι­γό­μα­στε” σε το­ξι­κό μίσος και υπαν­θρώ­πους. Αν δεν αρ­χί­ζου­με να τους απο­μο­νώ­νου­με γύρω μας, αν δε­χό­μα­στε έστω και την πα­ρα­μι­κρή κί­νη­ση και λόγο που μας προ­σβάλ­λει εμάς πρω­τί­στως ως Αν­θρώ­πους, αδια­φο­ρώ­ντας, αι­τιο­λο­γώ­ντας και δι­καιο­λο­γώ­ντας πρά­ξεις και κι­νή­σεις ως «εκνευ­ρι­σμό της στιγ­μής», ως «έλα μωρέ δεν έγινε και κάτι», ως «που να μπλέ­κω τώρα», τότε εμείς που εί­μα­στε δυ­να­τοί πως θα προ­στα­τεύ­σου­με τους αδύ­να­μους, με­τα­νά­στες, φτω­χούς, ΑμεΑ, ομο­φυ­λό­φι­λους, γυ­ναί­κες, παι­διά, ηλι­κιω­μέ­νους, αν­θρώ­πους που τη δε­δο­μέ­νη στιγ­μή η ζυ­γα­ριά, για όποιο λόγο, δε γέρ­νει υπέρ τους;