Θρήνος για τον Σταύρο Κουταλιανό

Δεν το χωράει εύκολα ο νους του ανθρώ­που. Ένα από τα καλύ­τερα παιδιά της Ρόδου, ένας άριστος επαγ­γελ­μα­τίας κι ένας καλός φίλος έφυγε πρόωρα και άδικα από την ζωή.

Ο 43χρονος Δρ. Νομικής του Πανε­πι­στη­μίου Κομο­τη­νής και από τον Μάρτιο του 2014 συμ­βο­λαιο­γρά­φος Σταύρος Κου­τα­λια­νός, γιός του αεί­μνη­στου ιατρού Τάσου Κου­τα­λια­νού έφυγε την Παρα­σκευή το από­γευμα συνε­πεία ανα­κο­πής ενώ βρι­σκό­ταν στην Αθήνα με φίλους με σκοπό να μετα­βούν στα Μετέωρα.

Σαν και προχθές είχε χάσει την αδελφή του την Χρυ­σούλα. Το σοκ στην τοπική κοι­νω­νία πρω­τό­γνωρο.

Οι πρό­γο­νοι μας από αρχαιο­τά­των χρόνων πίστευαν ότι η αρετή, η τιμιό­της και η προ­σφορά, πρέπει να βρα­βεύ­ο­νται γιατί όπου βρα­βεύ­ε­ται η αρετή, εκεί ξεφυ­τρώ­νουν άριστοι άνθρω­ποι.

Ο Περι­κλής στον επι­τά­φιο ανα­φέ­ρει “οίς γάρ αρετής αθλα μέγιστα κείνται τήδε και άριστοι άνδρες ανα­φύ­ο­νται”.

Ο Σταύρος Κου­τα­λια­νός ήταν ένα αξιό­λογο άτομο, ένας χαρα­κτή­ρας έντιμος, ηθικός, γεμάτος από προ­σφορά, αλτρο­ϋ­ι­σμό, καλο­σύνη και ντο­προ­σύνη. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν είχε εχθρούς και μόνο φίλους.

Οσα λόγια κι αν γράψει κανείς δεν είναι αντάξια της μεγα­λο­σύ­νης του, δεν μπορούν να του απο­δώ­σουν τα πρέ­πο­ντα. Θα μπο­ρούσε κανείς να μιλάει ώρες για το μεγα­λείο της ψυχής του, την καλο­σύνη και τις αρετές του.

Οι συζη­τή­σεις μαζί του ήταν και ευχά­ρι­στες άλλα και ωφέ­λι­μες, διότι ήταν άτομο κοι­νω­νικό με απόψη κρυ­στάλ­λινη σε πολλά κοι­νω­νικά θέματα. Πάντα χαρού­με­νος. Δεν έκανε ποτέ άδικες και αυστη­ρές κρίσεις. Τα λόγια του σοφά και μετρη­μένα και το βλέμμα του ήρεμο, που γέμιζε όλους με σιγου­ριά και με γαλήνη.

Τι να πει κανείς και πώς να παρη­γο­ρή­σει την μητέρα του την Αθηνά, τον αδελφό του τον Μιχάλη και όλους τους συγ­γε­νείς του; Τον κλαίνε οι συγ­γε­νείς και οι φίλοι του, όλοι μας και όλοι οι κάτοι­κοι της Ρόδου.

Ας είναι ανά­λα­φρο το χώμα που θα τον σκε­πά­σει. Αλη­σμό­νη­τος.

Ένδειξη, χαρα­κτη­ρι­στικό της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του η ακό­λουθη ανάρ­τηση του Σταύρου την 31 Δεκεμ­βρίου 2021:

«Η ευτυχία δεν βρί­σκε­ται σε κάθε είδους ηδονές αλλά στις καλές και έντιμες απο­λαύ­σεις. Δεν αποζητά μοντέρ­νες υλι­στι­κές ικα­νο­ποι­ή­σεις σε ένα ακό­ρε­στο ταξίδι προ­σω­πι­κής ματαιο­δο­ξίας αλλά προ­σβλέ­πει σε κάτι περισ­σό­τερο ανθρώ­πινο: να μπορείς να απα­λύ­νεις όσο μπορείς τη θλίψη, τη δυστυ­χία και τις έγνοιες των άλλων για να τους επα­να­φέ­ρεις στην ηδονή.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο ριζο­σπα­στικό να επι­διώ­κεις έμπρα­κτα και όχι με ανού­σιες φλυα­ρίες μέσω του συναν­θρώ­που σου τη δική σου ευχα­ρί­στηση επω­φε­λού­με­νος μόνο την ευγνω­μο­σύνη όσων ωφέ­λη­σες.

Αλλιώς με το ατέρ­μονο προς ίδιον όφελος ταξίδι ανα­ζή­τη­σης της ηδονής όπου τα πάντα συμ­φύ­ρο­νται και συγ­χω­νεύ­ο­νται στο εγώ, στην κτη­τι­κό­τητα και την ιδιο­κτη­σιακή νοο­τρο­πία δημιουρ­γεί­ται μια κοι­νω­νία βίας χωρίς αρετές, ηθικές δομές και αξίες.

Μια κοι­νω­νία ψυχα­να­γκα­στική και φοβική όπου η θερα­πεία της ψυχής καταντά σωτηρία της ψυχής. Εύχομαι η νέα χρονιά εκτός από σωμα­τικά και ψυχικά υγιείς να μας βρει έτοι­μους για την επα­νά­σταση της πραγ­μα­τι­κής ηδονής: εκεί όπου η φύση μας υπα­γο­ρεύει να αντλούμε χαρά όχι μόνο απο τις προ­σω­πι­κές μας απο­λαύ­σεις αλλά μέσα από τη βοήθεια στον ξεχα­σμένο άνθρωπο της παρα­δι­πλα­νής πόρτας».

Ο πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου κ. Βασίλης Περίδης ανήρ­τησε τα εξής με αφορμή τον αδόκητο χαμό του Σταύρου:

«Έφυγε σήμερα από κοντά μας ο εκλε­κτός φίλος και συνά­δελ­φος συμ­βο­λαιο­γρά­φος Σταύρος Κου­τα­λια­νός. Το άγγελμα του ξαφ­νι­κού θανάτου του μας σόκαρε όλους.

Ο Σταύρος ήταν μία μονα­δική πολυ­διά­στατη προ­σω­πι­κό­τητα. Ευφυής, με χιούμορ, άριστη παιδεία, πνευ­μα­τική καλ­λιέρ­γεια και επι­στη­μο­νική κατάρ­τιση, αλλά και με ευαι­σθη­σία για τον συνάν­θρωπό του και τα κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα. Η κοι­νω­νία της Ρόδου θα γίνει φτω­χό­τερη από την απουσία του. Αντίο φίλε Σταύρο. Θα μας λείψεις. Καλό Παρά­δεισο».

Αύριο θα γίνει γνωστό πότε θα γίνει η μετα­φορά της σορού του στη Ρόδο προ­κει­μέ­νου να καθο­ρι­στεί η ημέρα και ώρα της εξόδιου ακο­λου­θίας.