H Μπέττυ Μπαζιάνα μιλά για τον Τσίπρα, τη σχέση τους, την πολιτική

Η σύ­ντρο­φος του πρω­θυ­πουρ­γού, Μπέτ­τυ Μπα­ζιά­να, μιλά για τη σχέση τους, την εξου­σία και τη δική της, αυ­τό­νο­μη επαγ­γελ­μα­τι­κή πο­ρεία. Τι απα­ντά για τα ενα­ντί­ον της σχό­λια σπό ΜΜΕ και πο­λι­τι­κούς αντι­πά­λους του πρω­θυ­πουρ­γού.

Το “αφιέ­ρω­μα” στην σύ­ντρο­φο του Αλέξη Τσί­πρα, δη­μο­σιεύ­ε­ται στην νέα εφη­με­ρί­δα “Documento”, που κυ­κλο­φο­ρεί την Κυ­ρια­κή στα πε­ρί­πτε­ρα.

Το δη­μο­σί­ευ­μα ανα­φέ­ρει πως η Μπέτ­τυ Μπα­ζιά­να δια­φέ­ρει αρ­κε­τά από τις πε­ρισ­σό­τε­ρες συ­ζύ­γους πρω­θυ­πουρ­γών. Ιδιαί­τε­ρα όταν το­νί­ζει με τον απλό, αλλά κο­φτε­ρό λόγο της ότι: “Ο τί­τλος Πρώτη Κυρία είναι αμε­ρι­κα­νιά. Δεν τον υιο­θε­τώ. Είμαι σύ­ντρο­φος ενός αν­θρώ­που που ανέ­λα­βε για κά­ποιο χρο­νι­κό διά­στη­μα την ευ­θύ­νη της χώρας. Άλ­λω­στε, ο Αλέ­ξης δε συ­στή­θη­κε στους πο­λί­τες της χώρας ζη­τώ­ντας την ψήφο τους, λέ­γο­ντας: Να η γυ­ναί­κα μου, να η οι­κο­γέ­νειά μου, να τα παι­διά μου!”.

Ωστό­σο, απ’ ό, τι φαί­νε­ται η Μπέτ­τυ Μπα­ζιά­να έχει χτί­σει τον δικό της ανε­ξάρ­τη­το κόσμο πάνω σε μία σύγ­χρο­νη Αρι­στε­ρή κουλ­τού­ρα. Δεν παύει άλ­λω­στε να το­νί­ζει ότι “η Αρι­στε­ρά σαν δια­χρο­νι­κή αξία είναι να κοι­τάς το συμ­φέ­ρον των πολ­λών ένα­ντι του συμ­φέ­ρο­ντος των λίγων”.

Συ­νε­χί­ζο­ντας, το δη­μο­σί­ευ­μα ανα­φέ­ρει πως ο πρω­θυ­πουρ­γός και η σύ­ντρο­φός του έχουν απο­φα­σί­σει να κρα­τή­σουν με αυ­στη­ρό­τη­τα την οι­κο­γε­νεια­κή ζωή τους μα­κριά από τα φώτα της δη­μο­σιό­τη­τας.

Άραγε ο πρω­θυ­πουρ­γός συμ­βου­λεύ­ε­ται τη Μπέτ­τυ σε θέ­μα­τα πο­λι­τι­κής τα­κτι­κής και πο­λι­τι­κού προ­βλη­μα­τι­σμού; Η κυρία Μπα­ζιά­να έχει απα­ντή­σει σε αυτό το ερώ­τη­μα: “Ο Αλέ­ξης είναι άτομο με στα­θε­ρές από­ψεις και δεν επη­ρε­ά­ζε­ται εύ­κο­λα”. Όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά λέει, στο πλαί­σιο της συμ­βί­ω­σης, όπως κάθε ζευ­γά­ρι, μπο­ρεί να συ­ζη­τούν τους προ­βλη­μα­τι­σμούς τους την ώρα που πί­νουν ένα πο­τή­ρι κρασί. Άλ­λω­στε, τέ­τοιες συ­ζη­τή­σεις κάνει συχνά ο πρω­θυ­πουρ­γός με κο­ντι­νούς φί­λους του. Η δια­κρι­τι­κή Μπέτ­τυ Μπα­ζιά­να δεν μι­λά­ει πολύ. Όταν όμως απο­φα­σί­σει να εκ­φρα­στεί ξέρει να βάζει τα πράγ­μα­τα στη θέση τους.

Η δια­φο­ρά από τις προ­κα­τό­χους της είναι ότι λει­τουρ­γεί με μια προ­σω­πι­κή ελευ­θε­ρία, “εντός σχε­δί­ου”, που της επι­τρέ­πει να απο­στα­σιο­ποιεί­ται νο­μό­τυ­πα από πε­ριτ­τές δη­μό­σιες εμ­φα­νί­σεις. Δια­θέ­τει άλ­λω­στε έντο­νο έν­στι­κτο αυ­το­συ­ντή­ρη­σης που την προ­στα­τεύ­ει όσο γί­νε­ται από τα αδιά­κρι­τα βλέμ­μα­τα.

Από τις λίγες πλη­ρο­φο­ρί­ες που μπο­ρεί να αντλή­σει κά­ποιος γι’ αυτήν, μα­θαί­νει ότι η Μπέτ­τυ Μπα­ζιά­να γεν­νή­θη­κε στην Αθήνα από πα­τέ­ρα Καρ­δι­τσιώ­τη και μη­τέ­ρα Κε­φα­λο­νί­τισ­σα κι έζησε τα παι­δι­κά της χρό­νια στα Εξάρ­χεια, τόπο ση­μειο­λο­γι­κό όλων των επο­χών.

Επό­με­νο ήταν να γίνει στην εφη­βεία της κομ­μά­τι της γε­νιάς των μα­θη­τι­κών κα­τα­λή­ψε­ων, που το χει­μώ­να του ’90-’91 πο­λέ­μη­σαν τον νόμο του τότε υπουρ­γού Παι­δεί­ας, Βα­σί­λη Κο­ντο­γιαν­νό­που­λου.

Η ίδια ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι κα­τα­λή­ψεις έβα­λαν τους τότε 16άρη­δες στο πο­λι­τι­κό παι­χνί­δι κι απο­τέ­λε­σαν την πρό­κλη­ση της επο­χής. “Μας είχαν ταυ­τί­σει με τη γενιά της απά­θειας, του χάους” έχει πει. “Η δική μας απά­ντη­ση ήταν να θε­λή­σου­με να πά­ρου­με τη ζωή μας στα χέρια μας, να ανα­ζη­τή­σου­με ελευ­θε­ρί­ες και να αυ­το­προσ­διο­ρι­στού­με, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι από εμάς με επι­χει­ρή­μα­τα και βά­ζο­ντας το μυαλό μας να δου­λέ­ψει”.

Πα­ρό­λα όσα γρά­φο­νται, η ίδια δεν ορ­γα­νώ­θη­κε ποτέ στην ΚΝΕ. Δίπλα της στις μα­θη­τι­κές κα­τα­λή­ψεις ξε­χώ­ρι­ζε ένας συμ­μα­θη­τής με το όνομα Αλέ­ξης Τσί­πρας και σύμ­φω­να με το δη­μο­σί­ευ­μα, η Μπέτ­τυ Μπα­ζιά­να ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν του περ­νού­σε τότε από τον νου πως κά­πο­τε θα γίνει πρω­θυ­πουρ­γός της χώρας.

Άλ­λω­στε, όπως η ίδια έχει υπο­στη­ρί­ξει “η συμ­με­το­χή στα κοινά μας έκανε πιο δη­μιουρ­γι­κούς και εσω­τε­ρι­κά πιο όμορ­φους. Δεν υπήρ­χε προσ­δο­κία εξου­σί­ας”.

“Για τις κυ­βερ­νη­τι­κές εφη­με­ρί­δες της επο­χής, ο Αλέ­ξης τότε ήταν τα­ρα­ξί­ας και ανε­ξέ­λεγ­κτος, κάτι συ­να­φές με τον “αναρ­χο­μπα­χα­λά­κια”. Για τους συμ­μα­θη­τές του όμως πα­ρέ­με­νε ο γοη­τευ­τι­κός Τσε της μα­θη­τι­κής μέθης”, συ­νε­χί­ζει το δη­μο­σί­ευ­μα.

Η συμ­βί­ω­ση μαζί του ήρθε αρ­γό­τε­ρα, μετά το πέρας των σπου­δών τους – η Μπέτ­τυ στην Πάτρα κι ο Αλέ­ξης στην Αθήνα- ως απόρ­ροια κοι­νών αγώ­νων και συ­ναι­σθη­μα­τι­κής ταύ­τι­σης. Απέ­κτη­σαν μαζί δύο παι­διά, τον Φοίβο – Παύλο και τον Ορφέα – Ερ­νέ­στο. Μαζί τους, η σύ­ντρο­φος του πρω­θυ­πουρ­γού λει­τουρ­γεί σαν μια κλα­σι­κή Ελ­λη­νί­δα μη­τέ­ρα. Συ­νο­δεύ­ει τα μικρά στα παι­δι­κά πάρτυ, ετοι­μά­ζει τούρ­τες για τα γε­νέ­θλια κι ασχο­λεί­ται με τη με­λέ­τη τους. Αν τη βοη­θά­ει κα­νείς; “Όποιος έχει κέφι και κου­ρά­γιο ας προ­σφέ­ρει κα­νέ­να χε­ρά­κι” λέει χα­μο­γε­λώ­ντας.

Η σύ­ντρο­φος του νυν πρω­θυ­πουρ­γού το 1992 θα πε­ρά­σει στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Πά­τρας, στο τμήμα των Ηλε­κτρο­λό­γων – Μη­χα­νι­κών και στη συ­νέ­χεια θα ξε­κι­νή­σει το δι­δα­κτο­ρι­κό της στο ΕΜΠ. Ταυ­τό­χρο­να διο­ρί­στη­κε σε σχο­λείο ως κα­θη­γή­τρια Πλη­ρο­φο­ρι­κής. Όταν τε­λεί­ω­σε το δι­δα­κτο­ρι­κό της ήρθε η από­σπα­ση στο ΕΜΠ. “Είχα πάρει μια σειρά από απο­σπά­σεις βάσει του επι­στη­μο­νι­κού βιο­γρα­φι­κού μου, πολύ πριν ο Αλέ­ξης γίνει πρω­θυ­πουρ­γός”, διευ­κρι­νί­ζει, ενώ η πρώτη της από­σπα­ση εγκρί­θη­κε από δεξιό υπουρ­γό Παι­δεί­ας.

Όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ξε­κα­θα­ρί­ζει, σή­με­ρα βρί­σκε­ται στο ΕΜΠ προ­κει­μέ­νου να υπο­στη­ρί­ξει το εκ­παι­δευ­τι­κό και ερ­γα­στη­ρια­κό έργο στον τομέα των δι­κτύ­ων. “Αυτή είναι η σχέση μου με το Δη­μό­σιο, απο­σπα­σμέ­νη κα­θη­γή­τρια Πλη­ρο­φο­ρι­κής στο ΕΜΠ, βάσει του βιο­γρα­φι­κού μου. Και είναι τιμή μου να υπη­ρε­τώ το Δη­μό­σιο Πα­νε­πι­στή­μιο”.

Ο βου­λευ­τής του Πο­τα­μιού, Γιώρ­γος Μαυ­ρω­τάς, είχε κα­ταγ­γεί­λει φω­το­γρα­φι­κή κατ’ αυτόν διά­τα­ξη στο νο­μο­σχέ­διο για την έρευ­να, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι υπήρ­χε άρθρο κομ­μέ­νο και ραμ­μέ­νο στα μέτρα της κυ­ρί­ας Μπα­ζιά­να και αφο­ρού­σε τον διο­ρι­σμό της στο Πα­νε­πι­στή­μιο δυ­τι­κής Μα­κε­δο­νί­ας.

Τότε για πρώτη φορά η σύ­ντρο­φος του Αλέξη Τσί­πρα ξε­σπά­θω­σε και απέ­στει­λε στην εφη­με­ρί­δα Δη­μο­κρα­τία επι­στο­λή με την οποία ξε­κα­θά­ρι­ζε: “Υπέ­βαλ­λα τα χαρ­τιά μου σε μια ανοι­χτή προ­κή­ρυ­ξη στο Πα­νε­πι­στή­μιο δυ­τι­κής Μα­κε­δο­νί­ας, όπου ζη­τού­σαν δι­δά­κτο­ρες με προ­σό­ντα προ­κει­μέ­νου να δι­δά­ξουν σε δύο ακα­δη­μαϊ­κά εξά­μη­να ως έκτα­κτο δι­δα­κτι­κό προ­σω­πι­κό. Δεν πρό­κει­ται περί κα­νε­νός διο­ρι­σμού”.

Για το θέμα αυτό θυ­μώ­νει και απα­ντά: “Δεν δέ­χο­μαι να με χρη­σι­μο­ποιούν. Όποιος πο­λι­τι­κός ή μέσο μα­ζι­κής ενη­μέ­ρω­σης θέλει να αντι­πα­ρα­τε­θεί με τον σύ­ζυ­γό μου, ας το κάνει γεν­ναία και απευ­θεί­ας στον ίδιο”.

Το ίδιο δη­μο­σί­ευ­μα ανα­φέ­ρε­ται και στην… τα­ρα­χώ­δη -για τη χώρα- πε­ρί­ο­δο του κα­λο­και­ριού του 2015, ανα­φέ­ρο­ντας:

Όταν της επι­ση­μαί­νουν ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει πα­ρεκ­κλί­νει από την πο­ρεία του και ο Αλέ­ξης Τσί­πρας ξε­φεύ­γει από τα Αρι­στε­ρά πι­στεύω του, απα­ντά κάπως έτσι: “Στο τέλος θα πρέ­πει να βγά­λου­με το συ­μπέ­ρα­σμα. Η επι­λο­γή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να μην τι­νά­ξει τη μπάν­κα στον αέρα πέ­ρυ­σι το κα­λο­καί­ρι είναι μια δύ­σκο­λη προ­σπά­θεια. Μας έφερε όλους αντι­μέ­τω­πους με τον εαυτό μας. Μας έφερε μπρο­στά στην ευ­θύ­νη μας, προ­σω­πι­κή και συλ­λο­γι­κή. Αυτός που είχε την ευ­θύ­νη το δια­χει­ρί­στη­κε με τον δικό του τρόπο. Η ευ­θύ­νη του ήταν με­γά­λη. Και πι­στεύω ότι κι­νή­θη­κε με βάση τα συμ­φέ­ρο­ντα των πολ­λών και όχι των λίγων. Πα­ρό­λα αυτά, τα δι­λήμ­μα­τα είναι συ­νε­χή”.

“Πολ­λοί την έχουν χα­ρα­κτη­ρί­σει “ήρεμη δύ­να­μη”, “πηγή έμπνευ­σης του πρω­θυ­πουρ­γού”, κλπ. Η ίδια γε­λά­ει όταν ασχο­λού­νται με τις εν­δυ­μα­το­λο­γι­κές της επι­λο­γές. “Είναι”, υπο­γραμ­μί­ζει “ο τρό­πος των ΜΜΕ να προ­σελ­κύ­σουν το κοινό”.

Δεν της αρέ­σει να της απευ­θύ­νο­νται ως σύ­ζυ­γο του πρω­θυ­πουρ­γού, ιδιαί­τε­ρα μπρο­στά στους συ­νερ­γά­τες και τους φοι­τη­τές της. Στον ελεύ­θε­ρο χρόνο της, που είναι λι­γο­στός, δια­βά­ζει λο­γο­τε­χνία και προ­τι­μά να πη­γαί­νει σι­νε­μά και θέ­α­τρο.

Πηγή: Εφη­με­ρί­δα “Documento”