Θανατηφόρες περιφράξεις

Κάθε φθι­νό­πωρο, τα πλα­τό­νια της Ρόδου (Dama dama), γνωστά κι ως Ροδί­τικα ελάφια, εκδη­λώ­νουν χαρα­κτη­ρι­στι­κές συμπε­ρι­φο­ρές επί­δει­ξης και διεκ­δί­κη­σης των θηλυκών. Είναι η περί­ο­δος του ζευ­γα­ρώ­μα­τος και οι μάχες κέρατο με κέρατο μεταξύ των ενή­λι­κων αρσε­νι­κών είναι τόσο σκληρές που μπορεί να κατα­λή­ξουν -ευτυχώς πολύ σπάνια- μέχρι το θάνατο του ενός ή ακόμα σπα­νιό­τερα και των δύο, όταν μπλέ­κο­νται τα κερατά τους και πεθαί­νουν από εξά­ντληση.

Τέτοιοι θάνατοι συνέ­βαι­ναν πάντα και θα συνε­χί­σουν να συμ­βαί­νουν όσο η φύση θα προ­στά­ζει να διαιω­νί­ζε­ται το είδος από τα γονίδια των πιο δυνατών αρσε­νι­κών. Τα τελευ­ταία χρόνια, όμως, παρα­τη­ρού­νται συχνά θάνατοι αρσε­νι­κών ελαφιών, επειδή μπλέ­χτη­καν τα κέρατα τους όχι με τα κέρατα άλλου αρσε­νι­κού κατά την διάρ­κεια της σύγκρου­σης, αλλά σε συρ­μα­το­πλέγ­ματα και δίκτυα στις καλ­λιέρ­γειες, στους βοσκό­το­πους, ακόμη και στο δάσος.

Ένα τέτοιο περι­στα­τικό συνέβη τις προη­γού­με­νες ημέρες σε πευ­κο­δά­σος του νησιού, μεταξύ των οικι­σμών Αγίου Ισι­δώ­ρου και Προ­φύ­λια. Ένα αρσε­νικό ελάφι δώδεκα ετών, υπό αδιευ­κρί­νι­στες συν­θή­κες, παγι­δεύ­τηκε και πέθανε από εξά­ντληση επειδή τα κέρατα του μπλέ­χτη­καν σε συρ­μα­τό­πλεγμα εγκα­τα­λειμ­μέ­νης περί­φρα­ξης που κάποιος ασυ­νεί­δη­τος εγκα­τέ­στησε αυθαί­ρετα σε δημόσιο δάσος.

Δυο κυνηγοί, ο Παπα­στα­μα­τά­κης Στα­μά­της και ο Παπα­στα­μα­τά­κης Σταύρος, κάτοι­κοι Έμπωνα, εντό­πι­σαν το πρωί της Κυρια­κής (19/10) το παγι­δευ­μένο ζώο και χωρίς δεύτερη σκέψη, ειδο­ποί­η­σαν αμέσως τον δασο­φύ­λακα, Χουρ­δάκη Σταμάτη, της Δ/νσης Δασών Δωδε­κα­νή­σου, παρα­μέ­νο­ντας εκεί για να του υπο­δεί­ξουν την ακριβή θέση.

Ο ιδιαί­τερα δρα­στή­ριος, στην άσκηση των καθη­κό­ντων του, δασο­φύ­λα­κας, μετέβη άμεσα στη περιοχή και αφού ενη­μέ­ρωσε το συντο­νι­στικό κέντρο της υπη­ρε­σίας του, απε­γκλώ­βισε το νεκρό ελάφι και προ­χώ­ρησε στις προ­βλε­πό­με­νες ενέρ­γειες.

Περι­στα­τικά παγί­δευ­σης ή εγκλω­βι­σμού ελαφιών σε συρ­μα­το­πλέγ­ματα ή δίχτυα (συλ­λο­γής καρπών, περι­φρά­ξεων, κ.λπ) συμ­βαί­νουν όλο και πιο συχνά τα τελευ­ταία χρόνια στο νησί της Ρόδου, πιθανόν λόγω της αύξησης του πλη­θυ­σμού τους. Στο συγκε­κρι­μένο περι­στα­τικό, δυστυ­χώς, το ελάφι είχε ήδη πεθάνει όταν εντο­πί­στηκε, σε άλλες περι­πτώ­σεις όμως, το καλό κλίμα συνερ­γα­σίας που υπάρχει μεταξύ μεγάλης μερίδας κυνηγών του νησιού με τους δασι­κούς υπαλ­λή­λους έχει ως απο­τέ­λε­σμα, πολλά ελάφια να εντο­πί­ζο­νται εγκαί­ρως, να περι­θάλ­πο­νται και να απε­λευ­θε­ρώ­νο­νται στους κατάλ­λη­λους βιο­τό­πους της Ρόδου.

dasarxeio.com