Μακριά από τον καλό της εαυτό η Τσαβαρή

Η Ελένη Τσα­βα­ρή πήρε μέρος στο πα­γκό­σμιο πρω­τά­θλη­μα Elite της UCI που διε­ξά­γε­ται στη Νορ­βη­γία και συμ­με­τέ­χο­ντας στο αγώ­νι­σμα της ατο­μι­κής χρο­νο­μέ­τρη­σης, δεν πραγ­μα­το­ποί­η­σε καλή εμ­φά­νι­ση, επη­ρε­α­σμέ­νη από τη βροχή και από τα βρεγ­μέ­να τε­χνι­κά κομ­μά­τια, και ήταν κα­τώ­τε­ρη των προσ­δο­κιών και των δυ­να­το­τή­των της. Πλέον η Ρο­δί­τισ­σα αθλή­τρια θα επι­στρέ­ψει στην Ελ­λά­δα για να συ­νε­χί­σει την προ­ε­τοι­μα­σία της για τις επό­με­νες αγω­νι­στι­κές της υπο­χρε­ώ­σεις. Η ίδια με ανάρ­τη­ση της στο facebook, ανέ­φε­ρε:

«Αφού έχουν πε­ρά­σει 16 ώρες από τη στιγ­μή που τερ­μά­τι­σα, αφού έχει πέσει η έντα­ση και η αδρε­να­λί­νη του αγώνα και καθώς μέ­νουν λίγες ώρες πριν πάρω το δρόμο της επι­στρο­φής στην Ελ­λά­δα, σκέ­φτο­μαι τι έζησα! Όνει­ρο κάθε αθλη­τή είναι να εκ­προ­σω­πή­σει τη χώρα του σε με­γά­λες διορ­γα­νώ­σεις, πα­γκό­σμια, ολυ­μπιά­δες, πα­νευ­ρω­παϊ­κά και φυ­σι­κά να μπο­ρέ­σει εκεί να δια­κρι­θεί. Όταν ξε­κί­νη­σα το πο­δή­λα­το το 2004, για να κρα­τή­σω τη φυ­σι­κή μου κα­τά­στα­ση και να δο­κι­μά­σω κάτι άλλο εκτός του basket που έπαι­ζα μέχρι τότε, ει­λι­κρι­νά δεν πε­ρί­με­να ότι θα ζούσα, αυτά που έζησα και στο GRENCHEN το 2015 και στο BERGEN φέτος.

Πι­στεύω ότι με την πο­ρεία μου όλα τα χρό­νια, μπο­ρού­σα να είχα κι άλλες ευ­και­ρί­ες να συμ­με­τά­σχω σε αντί­στοι­χες διορ­γα­νώ­σεις, να απο­χτή­σω με­γα­λύ­τε­ρη εμπει­ρία, να έχω πε­ρισ­σό­τε­ρες διε­θνείς πα­ρα­στά­σεις, γιατί κακά τα ψέ­μα­τα, αν θες να έρ­θεις εδώ και να στα­θείς δε φτά­νει η δυ­να­τή προ­πό­νη­ση, δε φτά­νει ο μι­κρός αντα­γω­νι­σμός από 5-6 κο­ρί­τσια κι αυτά όλα μαζί στο πα­νελ­λή­νιο πρω­τά­θλη­μα. Θέλει αγώ­νες, έντο­νο συ­να­γω­νι­σμό και έντα­ση, αγω­νι­στι­κή έντα­ση.

Φέτος, βρι­σκό­μουν, στην ατο­μι­κή χρο­νο­μέ­τρη­ση, και σω­μα­τι­κά και προ­πο­νη­τι­κά στην κα­λύ­τε­ρη κα­τά­στα­ση της κα­ριέ­ρας μου. Κι όμως, όταν ανέ­βη­κα στη ράμπα εκ­κί­νη­σης, όταν άρ­χι­σε να πέ­φτει η βροχή και να γλι­στρά­ει το πο­δή­λα­το, ήξερα ότι όλα τε­λεί­ω­σαν. Μά­ταια, μου μί­λα­γε ο Σπύ­ρος στο ακου­στι­κό, μά­ταια με πίεζε να αφήσω το πο­δή­λα­το να ρο­λά­ρει στα κα­τη­φο­ρι­κά βρεγ­μέ­να round about. Eμπει­ρία, λάθος δια­χεί­ρι­ση και άγχος του πρω­τά­ρη. Στα ανη­φο­ρι­κά έβγα­λα την προ­πό­νη­ση αλλά ο αγώ­νας δεν ήταν μόνο ανη­φό­ρα.

Λυ­πά­μαι αν απο­γο­ή­τευ­σα κά­ποιους λί­γους γνω­στούς και φί­λους, που πε­ρί­με­ναν από μένα πε­ρισ­σό­τε­ρα, αλλά ει­λι­κρι­νά, αυτό που έζησα αυτές τις λίγες μέρες στο BERGEN, θα το θυ­μά­μαι μια ζωή. Κλεί­νο­ντας αυτές τις λίγες σκέ­ψεις, θα ήθελα να ευ­χα­ρι­στή­σω με­ρι­κούς αν­θρώ­πους. Αρ­χι­κά την οι­κο­γέ­νεια μου και ιδιαί­τε­ρα τη μη­τέ­ρα μου Αν­δριά­να, που στά­θη­κε αρω­γός μου στα μισά έξοδα του τα­ξι­διού, το WHEELS bike shop, που φρο­ντί­ζει να έχω τον κα­λύ­τε­ρο εξο­πλι­σμό και να λει­τουρ­γούν τα πο­δή­λα­τα μου άψογα σε κάθε αγώνα και προ­πό­νη­ση, την ομάδα μου ΜΕ­ΣΟ­ΓΕΙΟΣ Ρόδου, τους χο­ρη­γούς μου Τριομ­μά­τη Σίμο E-PIZZA.gr το Γιάν­νη Ζα­χα­ριά MIELE STORES, το ΣΤΑ­ΜΑ­ΤΙ­ΔΗ Μίλτο Ζα­χα­ρο­πλα­στείο ”ΜΙΛ­ΤΟΣ” , τη δια­τρο­φο­λό­γο Να­τα­λία Πα­γώ­νη που με κρά­τη­σε δια­τρο­φι­κά σε άψογη σω­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, το μασέρ μου Γιάν­νη Φι­λίπ­που και φυ­σι­κά όλους τους επώ­νυ­μους κι ανώ­νυ­μους, γνω­στούς και άγνω­στους φί­λους , που με τα μη­νύ­μα­τα σας όλες αυτές τις μέρες, με εμ­ψυ­χώ­σα­τε και μου δώ­σα­τε κου­ρά­γιο στη προ­σπά­θεια μου.

Σαν τε­λευ­ταίο αλλά όχι ασή­μα­ντο, θα ήθελα να ανα­φερ­θώ στον άν­θρω­πο που αν δεν ήταν δίπλα μου όλα αυτά τα χρό­νια, να πι­στεύ­ει πρώτα-πρώτα σε μένα και μετά να φρο­ντί­ζει κάθε χρόνο να είμαι κα­λύ­τε­ρη, δεν θα μπο­ρού­σα να είμαι αυτή που είμαι σαν αθλή­τρια, το προ­πο­νη­τή μου. Σπύρο σε ευ­χα­ρι­στώ».