Ενδιαφέρουσα εκδήλωση για τη δωρεά οργάνων- ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΟ ΡΟΔΟΥ

Ενα πολύ ευαί­σθη­το κοι­νω­νι­κό θέμα πραγ­μα­τεύ­ε­ται το βι­βλίο της ια­τρού πα­θο­λό­γου Ελευ­θε­ρί­ας Κρι­κέ­λη. Η δωρεά ορ­γά­νων απο­τε­λεί στην Ελ­λά­δα ένα ζή­τη­μα τα­μπού, το οποίο η συγ­γρα­φέ­ας σπάει μέσα από τα προ­σω­πι­κά της βιώ­μα­τα στο βι­βλίο της με τίτλο “Από Αύ­γου­στο σε Αύ­γου­στο”, το οποίο πρό­κει­ται να πα­ρου­σια­σθεί σή­με­ρα στις 7 το από­γευ­μα στο κι­νη­μα­το­θέ­α­τρο «ΡΟΔΟΝ», από τον Ια­τρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου και τον Σύλ­λο­γο Πε­λο­πον­νη­σί­ων ο «Μο­ριάς».

Για την συγ­γρα­φέα, το βι­βλίο της και το ζή­τη­μα της δω­ρε­άς ορ­γά­νων, μί­λη­σαν σε συ­νέ­ντευ­ξη τύπου, που πα­ρα­χώ­ρη­σαν χθες, ο πρό­ε­δρος του Ια­τρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, Χρή­στος Μα­ντάς, ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας του ΙΣΡ, Γιάν­νης Μυ­ρο­φό­ρου, ο νευ­ρο­χει­ρούρ­γος του ΓΝΡ, κ. Χρή­στος Μα­κρής και η πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου ο «Μο­ριάς», Μαρία Πα­πα­δο­πού­λου, οι οποί­οι κά­λε­σαν το κοινό να πα­ρα­κο­λου­θή­σει την εκ­δή­λω­ση, στην οποία πέρα από την πα­ρου­σί­α­ση του συγ­γράμ­μα­τος θα γί­νουν εν­δια­φέ­ρου­σες επι­στη­μο­νι­κές το­πο­θε­τή­σεις, ενώ θα υπάρ­ξει και φι­λο­λο­γι­κή ανά­λυ­ση από την κ. Χάρις Κό­ντου.

Στην σύ­ντο­μη το­πο­θέ­τη­σή του ο κ. Μα­ντάς δή­λω­σε για το βι­βλίο και την κ. Κρι­κέ­λη: «Η συ­νά­δελ­φος έγινε γνω­στή μέσα από αυτό το βι­βλίο το οποίο πε­ρι­γρά­φει τρεις πε­ρι­πτώ­σεις συ­ναν­θρώ­πων μας των οποί­ων οι συγ­γε­νείς έπρε­πε να απο­φα­σί­σουν να προ­χω­ρή­σουν σε δωρεά των ορ­γά­νων τους. Αυτό ακρι­βώς έκανε και η ίδια η συγ­γρα­φέ­ας, η οποία ένιω­σε τον πόνο του χαμού του παι­διού της και μέσα στον πόνο της απο­φά­σι­σε να δω­ρί­σει τα όρ­γα­να του παι­διού της. Ένας Αυ­στρα­λός έτυχε να πάρει την καρ­διά του παι­διού της Ελευ­θε­ρί­ας και σή­με­ρα ζει υγιής και μά­λι­στα έγινε πρό­σφα­τα και πα­τέ­ρας.

Το βι­βλίο έχει γνω­ρί­σει πα­νελ­λα­δι­κή επι­τυ­χία, κάτι που δεν είναι τυ­χαίο. Το μή­νυ­μα που στέλ­νει στην Κοι­νω­νία είναι πολύ ση­μα­ντι­κό. Κατά τη γνώμη μου όλοι οι σύλ­λο­γοι θα έπρε­πε να υπο­στη­ρί­ζου­με αυτό το μή­νυ­μα και για το λόγο αυτό απο­φα­σί­σα­με, ως Ια­τρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου, μαζί με το Σύλ­λο­γο Πε­λο­πον­νη­σί­ων «Ο Μο­ριάς» να κά­νου­με αυτή την πα­ρου­σί­α­ση. Κα­λού­με όλο τον κόσμο να έλθει στο κι­νη­μα­το­θέ­α­τρο ΡΟΔΟΝ το Σάβ­βα­το».

Η κ. Πα­πα­δο­πού­λου από την πλευ­ρά της ευ­χα­ρί­στη­σε τον Ια­τρι­κό Σύλ­λο­γο για την καλή συ­νερ­γα­σία και κά­λε­σε τους πο­λί­τες να πα­ρα­βρε­θούν στην εκ­δή­λω­ση:

«Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω εκ μέ­ρους του Συλ­λό­γου Πε­λο­πον­νη­σί­ων «Ο Μο­ριάς» τον πρό­ε­δρο του ΙΣΡ, Χρή­στο Μαντά για την καλή συ­νερ­γα­σία και για το γε­γο­νός ότι απο­δέ­χθη­κε την πρό­τα­ση να κά­νου­με μαζί αυτή την πα­ρου­σί­α­ση. Καλώ όλο τον κόσμο στην εκ­δή­λω­σή μας, η πα­ρου­σία του θα μας δώσει χαρά».

Το γε­γο­νός ότι σε ένα νησί σαν τη Ρόδο, όπου ση­μειώ­νο­νται τόσα πολλά τρο­χαία δυ­στυ­χή­μα­τα, θα πρέ­πει να υπάρ­ξει μια ευαι­σθη­το­ποί­η­ση ως προς τη δωρεά ορ­γά­νων επε­σή­μα­νε ο κ. Μυ­ρο­φό­ρου, ο οποί­ος ανέ­φε­ρε ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα:

«Είναι πολύ συ­γκι­νη­τι­κό μία συ­νά­δελ­φος ια­τρός να απο­τυ­πώ­νει την εμπει­ρία της από συ­ναι­σθη­μα­τι­κής και ια­τρι­κής άπο­ψης και είναι ευ­χά­ρι­στο που πα­ρου­σιά­ζε­ται το βι­βλίο σε ένα νησί με τόσα τρο­χαία. Πρέ­πει να εί­μα­στε ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι όλοι ώστε μέσα από το θά­να­το να δί­νου­με ζωή σε κά­ποιον άλλο συ­νάν­θρω­πο».

Η ιστο­ρία εν τάχει.

Ο κ. Χρή­στος Μα­κρής, μι­λώ­ντας για όλα όσα πραγ­μα­τεύ­ε­ται το βι­βλίο είπε τα εξής: «Όταν πριν από δύο χρό­νια ξε­κί­νη­σε το νέο διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο του Συλ­λό­γου Πε­λο­πον­νη­σί­ων Ρόδου, γνώ­ρι­σα την κ. Πα­πα­δο­πού­λου Μου είχε πει τότε ότι με ήθελε για να πα­ρου­σιά­σου­με μία πολύ δυ­να­τή εμπει­ρία… Πέ­ρα­σαν δύο χρό­νια να μάθω ότι επρό­κει­το για το βι­βλίο της συ­να­δέλ­φου για­τρού κ. Κρι­κέ­λη. Όταν το πήρα στα χέρια μου και δια­βά­ζο­ντας την ει­σή­γη­ση που είχε κάνει ο Ιά­κω­βος Κα­μπα­νέλ­λης δια­πί­στω­σα ότι δεν πρό­κει­ται για ένα απλό δι­ή­γη­μα… Ξε­κι­νά­ει με ένα δρα­μα­τι­κό γε­γο­νός με το πε­ρι­βό­η­το σει­σμό του 1953 όπου εί­χα­με γύρω στους 800 νε­κρούς…

Από τη μία στιγ­μή στην άλλη η συγ­γρα­φέ­ας είχε μεί­νει μόνο με τη μη­τέ­ρα της και τα αδέλ­φια της μέσα στα χα­λά­σμα­τα. Τα μέλη της οι­κο­γέ­νειας μετά από αυτό το γε­γο­νός δια­σκορ­πί­σθη­καν πα­ντού, άλλοι πήγαν στην Πάτρα, άλλοι στα Γιάν­νε­να… Η Ελευ­θε­ρία είχε πα­ρό­τρυν­ση από τα μέλη της οι­κο­γέ­νειάς της για να εντα­χθεί στο Πο­λυ­τε­χνείο, ανα­κά­λυ­ψε όμως ότι δεν κάνει γι΄ αυτό και στρά­φη­κε στην Ια­τρι­κή. Έκανε σπου­δές στο πα­νε­πι­στή­μιο της Αθή­νας και στη συ­νέ­χεια έφυγε για τη Βο­στώ­νη, όπου έκανε την ει­δι­κό­τη­τά της. Επέ­στρε­ψε μετά από 12 χρό­νια από την Αμε­ρι­κή, εγκα­τα­στά­θη­κε στην Αθήνα και ανέ­λα­βε την διεύ­θυν­ση του πα­θο­λο­γι­κού τμή­μα­τος του «Υγεία». Είχε απο­κτή­σει εν τω με­τα­ξύ δύο παι­διά, τον Γιάν­νη και τον Στέ­φα­νο, στην Αμε­ρι­κή. Όταν ο ένας της γιος ήταν τρι­το­ε­τής φοι­τη­τής στο ΜΙΤ είχε έλθει το κα­λο­καί­ρι στην Ελ­λά­δα. Τον Αύ­γου­στο, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τις δια­κο­πές του, επέ­στρε­ψε στην Αμε­ρι­κή. Λίγο αφό­του οι γο­νείς απο­χει­ρέ­τι­σαν το παιδί τους, έμα­θαν ότι ο γιος τους είχε με­τα­φερ­θεί με ελι­κό­πτε­ρο σε ια­τρι­κό κέ­ντρο της Βο­στώ­νης …εγκε­φα­λι­κά νε­κρός.

Από εκεί αρ­χί­ζει το δράμα… Στην πτήση προς την Αθήνα έπρε­πε οι γο­νείς να πά­ρουν την από­φα­ση και να πουν αν θα έκα­ναν δωρεά των ορ­γά­νων. Από αυτό το ση­μείο αρ­χί­ζουν να ξε­τυ­λί­γο­νται τα συ­ναι­σθή­μα­τα του για­τρού, γο­νιού δότη ορ­γά­νων. Στη συ­νέ­χεια, μας απο­κα­λύ­πτει η συγ­γρα­φέ­ας ότι όλη αυτή η εμπει­ρία έρ­χε­ται να επι­σφρα­γι­σθεί με το θά­να­το του γνω­στού ανά το πα­νελ­λή­νιο, Αυ­στρα­λού, ο οποί­ος είχε συ­μπλο­κή με κά­ποιους και με­τα­φέρ­θη­κε από τη Μύ­κο­νο εγκε­φα­λι­κά νε­κρός στο Τζά­νειο και μετά στο Υγεία, όπου κλή­θη­κε η κ. Κρι­κέ­λη να κάνει ενη­μέ­ρω­ση στους γο­νείς… Ταυ­τί­σθη­κε μέσα της ο ρόλος της εκ­δή­λω­σης, της κα­τά­στα­σής της, του δο­σί­μα­τος της, εί­δη­σης στον πα­τέ­ρα. Στη συ­νέ­χεια μας αφη­γεί­ται για ένα άλλο πε­ρι­στα­τι­κό στην Κύπρο, ένα παιδί 10 ετών, τη Χρύσα που από πα­ρά­συρ­ση βρέ­θη­κε στην ίδια κα­τά­στα­ση. Ήταν εγκε­φα­λι­κά νεκρό και απο­φά­σι­σαν οι γο­νείς του να κά­νουν δωρεά των ορ­γά­νων του.

Η με­γα­λύ­τε­ρη αδελ­φή της Χρύ­σας έτυχε να γνω­ρι­στεί στις σπου­δές στην Αμε­ρι­κή με τον αδελ­φό του δεύ­τε­ρου γιου της Ελευ­θε­ρί­ας και να ενώ­σουν τις ζωές τους. Όλα τα συ­ναι­σθή­μα­τα μπο­ρεί να τα βιώ­σει κα­νείς μέσα από το βι­βλίο.

Στην εκ­δή­λω­ση θα μι­λή­σου­με για το τι είναι ο εγκε­φα­λι­κός θά­να­τος και τι είναι η δωρεά ορ­γά­νων… Τι γί­νε­ται στην Ελ­λά­δα…».

ΔΗ­ΜΗ­ΤΡΗΣ ΓΚΑΡ­ΤΖΩ­ΝΗΣ