Ενδιαφέρουσα εκδήλωση για τη δωρεά οργάνων- ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΟ ΡΟΔΟΥ

Ενα πολύ ευαί­σθητο κοι­νω­νικό θέμα πραγ­μα­τεύ­ε­ται το βιβλίο της ιατρού παθο­λό­γου Ελευ­θε­ρίας Κρικέλη. Η δωρεά οργάνων απο­τε­λεί στην Ελλάδα ένα ζήτημα ταμπού, το οποίο η συγ­γρα­φέας σπάει μέσα από τα προ­σω­πικά της βιώματα στο βιβλίο της με τίτλο “Από Αύγου­στο σε Αύγου­στο”, το οποίο πρό­κει­ται να παρου­σια­σθεί σήμερα στις 7 το από­γευμα στο κινη­μα­το­θέ­α­τρο «ΡΟΔΟΝ», από τον Ιατρικό Σύλλογο Ρόδου και τον Σύλλογο Πελο­πον­νη­σίων ο «Μοριάς».

Για την συγ­γρα­φέα, το βιβλίο της και το ζήτημα της δωρεάς οργάνων, μίλησαν σε συνέ­ντευξη τύπου, που παρα­χώ­ρη­σαν χθες, ο πρό­ε­δρος του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, Χρήστος Μαντάς, ο Γενικός Γραμ­μα­τέας του ΙΣΡ, Γιάννης Μυρο­φό­ρου, ο νευ­ρο­χει­ρούρ­γος του ΓΝΡ, κ. Χρήστος Μακρής και η πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου ο «Μοριάς», Μαρία Παπα­δο­πού­λου, οι οποίοι κάλεσαν το κοινό να παρα­κο­λου­θή­σει την εκδή­λωση, στην οποία πέρα από την παρου­σί­αση του συγ­γράμ­μα­τος θα γίνουν ενδια­φέ­ρου­σες επι­στη­μο­νι­κές τοπο­θε­τή­σεις, ενώ θα υπάρξει και φιλο­λο­γική ανάλυση από την κ. Χάρις Κόντου.

Στην σύντομη τοπο­θέ­τησή του ο κ. Μαντάς δήλωσε για το βιβλίο και την κ. Κρικέλη: «Η συνά­δελ­φος έγινε γνωστή μέσα από αυτό το βιβλίο το οποίο περι­γρά­φει τρεις περι­πτώ­σεις συναν­θρώ­πων μας των οποίων οι συγ­γε­νείς έπρεπε να απο­φα­σί­σουν να προ­χω­ρή­σουν σε δωρεά των οργάνων τους. Αυτό ακριβώς έκανε και η ίδια η συγ­γρα­φέας, η οποία ένιωσε τον πόνο του χαμού του παιδιού της και μέσα στον πόνο της απο­φά­σισε να δωρίσει τα όργανα του παιδιού της. Ένας Αυστρα­λός έτυχε να πάρει την καρδιά του παιδιού της Ελευ­θε­ρίας και σήμερα ζει υγιής και μάλιστα έγινε πρό­σφατα και πατέρας.

Το βιβλίο έχει γνω­ρί­σει πανελ­λα­δική επι­τυ­χία, κάτι που δεν είναι τυχαίο. Το μήνυμα που στέλνει στην Κοι­νω­νία είναι πολύ σημα­ντικό. Κατά τη γνώμη μου όλοι οι σύλ­λο­γοι θα έπρεπε να υπο­στη­ρί­ζουμε αυτό το μήνυμα και για το λόγο αυτό απο­φα­σί­σαμε, ως Ιατρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου, μαζί με το Σύλλογο Πελο­πον­νη­σίων «Ο Μοριάς» να κάνουμε αυτή την παρου­σί­αση. Καλούμε όλο τον κόσμο να έλθει στο κινη­μα­το­θέ­α­τρο ΡΟΔΟΝ το Σάββατο».

Η κ. Παπα­δο­πού­λου από την πλευρά της ευχα­ρί­στησε τον Ιατρικό Σύλλογο για την καλή συνερ­γα­σία και κάλεσε τους πολίτες να παρα­βρε­θούν στην εκδή­λωση:

«Θέλω να ευχα­ρι­στήσω εκ μέρους του Συλ­λό­γου Πελο­πον­νη­σίων «Ο Μοριάς» τον πρόεδρο του ΙΣΡ, Χρήστο Μαντά για την καλή συνερ­γα­σία και για το γεγονός ότι απο­δέ­χθηκε την πρόταση να κάνουμε μαζί αυτή την παρου­σί­αση. Καλώ όλο τον κόσμο στην εκδή­λωσή μας, η παρου­σία του θα μας δώσει χαρά».

Το γεγονός ότι σε ένα νησί σαν τη Ρόδο, όπου σημειώ­νο­νται τόσα πολλά τροχαία δυστυ­χή­ματα, θα πρέπει να υπάρξει μια ευαι­σθη­το­ποί­ηση ως προς τη δωρεά οργάνων επε­σή­μανε ο κ. Μυρο­φό­ρου, ο οποίος ανέφερε ανα­λυ­τι­κό­τερα:

«Είναι πολύ συγκι­νη­τικό μία συνά­δελ­φος ιατρός να απο­τυ­πώ­νει την εμπει­ρία της από συναι­σθη­μα­τι­κής και ιατρι­κής άποψης και είναι ευχά­ρι­στο που παρου­σιά­ζε­ται το βιβλίο σε ένα νησί με τόσα τροχαία. Πρέπει να είμαστε ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι όλοι ώστε μέσα από το θάνατο να δίνουμε ζωή σε κάποιον άλλο συνάν­θρωπο».

Η ιστορία εν τάχει.

Ο κ. Χρήστος Μακρής, μιλώ­ντας για όλα όσα πραγ­μα­τεύ­ε­ται το βιβλίο είπε τα εξής: «Όταν πριν από δύο χρόνια ξεκί­νησε το νέο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο του Συλ­λό­γου Πελο­πον­νη­σίων Ρόδου, γνώρισα την κ. Παπα­δο­πού­λου Μου είχε πει τότε ότι με ήθελε για να παρου­σιά­σουμε μία πολύ δυνατή εμπει­ρία… Πέρασαν δύο χρόνια να μάθω ότι επρό­κειτο για το βιβλίο της συνα­δέλ­φου γιατρού κ. Κρικέλη. Όταν το πήρα στα χέρια μου και δια­βά­ζο­ντας την εισή­γηση που είχε κάνει ο Ιάκωβος Καμπα­νέλ­λης δια­πί­στωσα ότι δεν πρό­κει­ται για ένα απλό διήγημα… Ξεκι­νάει με ένα δρα­μα­τικό γεγονός με το περι­βό­ητο σεισμό του 1953 όπου είχαμε γύρω στους 800 νεκρούς…

Από τη μία στιγμή στην άλλη η συγ­γρα­φέας είχε μείνει μόνο με τη μητέρα της και τα αδέλφια της μέσα στα χαλά­σματα. Τα μέλη της οικο­γέ­νειας μετά από αυτό το γεγονός δια­σκορ­πί­σθη­καν παντού, άλλοι πήγαν στην Πάτρα, άλλοι στα Γιάν­νενα… Η Ελευ­θε­ρία είχε παρό­τρυνση από τα μέλη της οικο­γέ­νειάς της για να εντα­χθεί στο Πολυ­τε­χνείο, ανα­κά­λυψε όμως ότι δεν κάνει γι΄ αυτό και στρά­φηκε στην Ιατρική. Έκανε σπουδές στο πανε­πι­στή­μιο της Αθήνας και στη συνέ­χεια έφυγε για τη Βοστώνη, όπου έκανε την ειδι­κό­τητά της. Επέ­στρεψε μετά από 12 χρόνια από την Αμερική, εγκα­τα­στά­θηκε στην Αθήνα και ανέλαβε την διεύ­θυνση του παθο­λο­γι­κού τμή­μα­τος του «Υγεία». Είχε απο­κτή­σει εν τω μεταξύ δύο παιδιά, τον Γιάννη και τον Στέφανο, στην Αμερική. Όταν ο ένας της γιος ήταν τρι­το­ε­τής φοι­τη­τής στο ΜΙΤ είχε έλθει το καλο­καίρι στην Ελλάδα. Τον Αύγου­στο, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τις δια­κο­πές του, επέ­στρεψε στην Αμερική. Λίγο αφότου οι γονείς απο­χει­ρέ­τι­σαν το παιδί τους, έμαθαν ότι ο γιος τους είχε μετα­φερ­θεί με ελι­κό­πτερο σε ιατρικό κέντρο της Βοστώ­νης …εγκε­φα­λικά νεκρός.

Από εκεί αρχίζει το δράμα… Στην πτήση προς την Αθήνα έπρεπε οι γονείς να πάρουν την απόφαση και να πουν αν θα έκαναν δωρεά των οργάνων. Από αυτό το σημείο αρχί­ζουν να ξετυ­λί­γο­νται τα συναι­σθή­ματα του γιατρού, γονιού δότη οργάνων. Στη συνέ­χεια, μας απο­κα­λύ­πτει η συγ­γρα­φέας ότι όλη αυτή η εμπει­ρία έρχεται να επι­σφρα­γι­σθεί με το θάνατο του γνωστού ανά το πανελ­λή­νιο, Αυστρα­λού, ο οποίος είχε συμπλοκή με κάποιους και μετα­φέρ­θηκε από τη Μύκονο εγκε­φα­λικά νεκρός στο Τζάνειο και μετά στο Υγεία, όπου κλήθηκε η κ. Κρικέλη να κάνει ενη­μέ­ρωση στους γονείς… Ταυ­τί­σθηκε μέσα της ο ρόλος της εκδή­λω­σης, της κατά­στα­σής της, του δοσί­μα­τος της, είδησης στον πατέρα. Στη συνέ­χεια μας αφη­γεί­ται για ένα άλλο περι­στα­τικό στην Κύπρο, ένα παιδί 10 ετών, τη Χρύσα που από παρά­συρση βρέθηκε στην ίδια κατά­σταση. Ήταν εγκε­φα­λικά νεκρό και απο­φά­σι­σαν οι γονείς του να κάνουν δωρεά των οργάνων του.

Η μεγα­λύ­τερη αδελφή της Χρύσας έτυχε να γνω­ρι­στεί στις σπουδές στην Αμερική με τον αδελφό του δεύ­τε­ρου γιου της Ελευ­θε­ρίας και να ενώσουν τις ζωές τους. Όλα τα συναι­σθή­ματα μπορεί να τα βιώσει κανείς μέσα από το βιβλίο.

Στην εκδή­λωση θα μιλή­σουμε για το τι είναι ο εγκε­φα­λι­κός θάνατος και τι είναι η δωρεά οργάνων… Τι γίνεται στην Ελλάδα…».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΡΤΖΩΝΗΣ