Το θερινό μας δράμα

Κάθε χρόνο η ετήσια επα­νά­ληψη της ίδιου θερινού δρά­μα­τος. Με το στομάχι σφιγ­μένο και το άγχος τι θα ακού­σουμε ή θα κλη­θούμε να αντι­με­τω­πί­σουμε εμείς ή φίλοι και συγ­γε­νείς μας, Θα περί­μενε κανείς ότι με τόσα χρόνια “εμπει­ρία” κάτι θα είχε αλλάξει, θα είχαν βελ­τιω­θεί οι υπο­δο­μές, θα είχαν ανα­λά­βει δράση τοπικοί φορείς ώστε να προ­λά­βουν  τις πυρ­κα­γιές. Θα περι­μέ­νουμε μάταια, ως φαί­νε­ται. Όλα έχουν ειπωθεί. Και για τις ευθύνες και για τις αιτίες και για τα απο­τε­λέ­σματα. Οι φωτιές κατα­στρέ­φουν τα πάντα και έχουν μετα­τρα­πεί σε καλο­και­ρινό σήριαλ. Σαν να βλέπεις κάθε φορά μια σειρά στον ανα­παυ­τικό σου καναπέ. Σαν να βλέπεις κάθε φορά μια σειρά στον ανα­παυ­τικό σου καναπέ. Θρη­νούμε και παρα­κο­λου­θούμε με δέος κράτος, δήμαρ­χοι, πολίτες τις φλόγες να εξο­κο­λου­θούν να αφήνουν το μαύρο απο­τύ­πωμά τους στο πολύ­τιμο περι­βάλ­λον, στο ζωογόνο δάσος, στο ανα­γκαίο για την μεγα­λού­πολη περια­στικό πράσινο. Δεν είχε εμφα­νι­στεί ακόμη η απειλή της κλι­μα­τι­κής αλλαγής όταν εδώ και δεκα­ε­τίες η Ελλάδα άρχισε να υπο­φέ­ρει από την διαρκή κρίση των πυρ­κα­γιών. Ξεπη­δούν από ποι­κι­λία αιτιών. Η πλέον συχνή που φου­ντώ­νει με τις συνθήκες-απόρροια της κλι­μα­τι­κής κρίσης, τα ξερό­χορτα, τα ξερό­κλαδα που μένουν στοι­βαγ­μένα στους δρόμους, τα ενα­πο­μεί­να­ντα περια­στικά δάση «πνί­γο­νται» στις πευ­κο­βε­λό­νες και στα κου­κου­νά­ρια, τα ιδιω­τικά οικό­πεδα αδιά­φο­ρων το ίδιο, ο Δήμος  που δεν μπήκε στον κόπο να στείλει συνερ­γείο να καθα­ρί­σει και να χρεώσει στη συνέ­χεια στον ιδιο­κτήτη την υπη­ρε­σία και φυσικά στις σου­ρε­α­λι­στι­κές κατα­στά­σεις και ο Δήμαρ­χος στο σκηνικό να καταγ­γέλ­λει το κράτος και την κυβέρ­νηση, εάν τον συμ­φέ­ρει να κάνει πολι­τικό παι­χνίδι. Οι Δήμοι που πια, έχουν ευθύνη μόνον για τους στο­λι­σμούς των Χρι­στου­γέν­νων και για πολι­τι­στι­κές εκδη­λώ­σεις. Δεν πιστεύω ότι συνη­θί­σαμε στην ιδέα της κατα­στρο­φής. Πιστεύω ότι είναι μια κουλ­τούρα ωχα­δερ­φι­σμού και απα­ξί­ω­σης. Γιατί ξέρουμε πως «μας παίρνει». Και δεν συνει­δη­το­ποιούμε πως η κλι­μα­τική κρίση είναι εδώ. Τελειώ­νουν λένε, οι ανα­πνοές του κλί­μα­τος. Και οι δικές μας μαζί. Και των παιδιών μας.