Παρέμβαση Νικολάου Γερονικόλα για την αδειοδότητη από την Περιφέρεια επιχειρήσεων διαχείρισης ΑΕΕΚ στη Δ.Ε. Καλλιθέας

Δε μας αρμόζει ο σχε­δια­σμός του ποδα­ριού για τόσο σοβαρά θέματα

Του Νικο­λάου Ιακ. Γερο­νι­κόλα

Είναι πραγ­μα­τικά επι­ζή­μιο, να βρι­σκό­μα­στε στη μέση της πιο σοβαρής κρίσης που ζει ο πλα­νή­της κι ενώ ως Ροδίτες οφεί­λαμε να ασχο­λού­μα­στε απο­κλει­στικά με το θέμα της ενί­σχυ­σης του του­ρι­στι­κού μας προ­ϊ­ό­ντος, ώστε οι συμπο­λί­τες μας να μη βιώσουν το φάσμα της στέ­ρη­σης στον επερ­χό­μενο χειμώνα, έχει ξεκι­νή­σει τοπικά ακόμα μία πολι­τική διαμάχη με αφορμή την αδειο­δό­τηση από την περι­φέ­ρεια, των επι­χει­ρή­σεων δια­χεί­ρι­σης Απο­βλή­των Εκσκα­φών, Κατα­σκευών Κατε­δα­φί­σεων (ΑΕΚΚ).

Πρό­κει­ται για μείζον θέμα, διότι επη­ρε­ά­ζει την καθη­με­ρι­νό­τητα τοπικών κοι­νω­νιών, που στο κάτω – κάτω δε θέλουν να βιώνουν την ανα­σφά­λεια ότι επι­βα­ρύ­νε­ται η υγεία τους, το περι­βάλ­λον του χωριού τους και ότι υπο­βαθ­μί­ζε­ται η του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα στην περιοχή τους. Ποιος μπορεί όμως να τους δώσει εγγυ­ή­σεις αφού η πολι­τική ηγεσία της περι­φέ­ρειας δηλώνει αναρ­μό­δια; Ποιος θα τους εξη­γή­σει αν το ανε­παρ­κές οδικό δίκτυο πρό­σβα­σης που διέρ­χε­ται μέσα ή κοντά από τα χωριά τους, θα είναι το ίδιο που οδηγεί στις επι­χει­ρή­σεις δια­χεί­ρι­σης απο­βλή­των; Άραγε δεν θα περνούν διαρκώς έξω από τα σπίτια τους φορτηγά γεμάτα μπάζα;

Η αιτία των κοι­νω­νι­κών συγκρού­σεων κατά την χωρο­θέ­τηση οχλου­σών δρα­στη­ριο­τή­των, είναι η απουσία Βιο­μη­χα­νι­κών Επι­χει­ρη­μα­τι­κών Περιο­χών (Β.Ε.ΠΕ) στη Ρόδο. Στη Ρόδο, το μεγα­λύ­τερο νησί της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, δεν υπάρ­χουν Β.Ε.ΠΕ, ενώ όλες σχεδόν οι άλλες περι­φέ­ρειας της Χώρας, δια­θέ­τουν του­λά­χι­στον μία (δεδο­μέ­νου ότι ο αρχικός νόμος ισχύει από το 1997).

Η περι­φε­ρειακή αρχή πρέπει να κατα­λά­βει ότι πρό­κει­ται για ολέθριο σφάλμα να απο­φα­σί­ζουμε βεβια­σμένα και απο­σπα­σμα­τικά για τόσο σοβαρά θέματα. Σήμερα π.χ. για το πού θα εγκα­τα­στα­θεί το σύστημα για ΑΕΚΚ, σε ένα μήνα το πού θα χωρο­θε­τη­θεί η μονάδα ασφαλ­το­μίγ­μα­τος, σε πέντε μήνες το πού θα εγκα­τα­στα­θεί ένα νέο εργο­στά­σιο παρα­γω­γής σκυ­ρο­δέ­μα­τος ή κομπο­στο­ποί­η­σης υγειο­νο­μι­κών απορ­ριμ­μά­των.

Σε μια σωστά οργα­νω­μένη κοι­νω­νία τέτοιου είδους θέματα δεν απο­τε­λούν συζή­τηση του ποδα­ριού, διότι έχουν λυθεί μέσα από συγκε­κρι­μένο χωρο­τα­ξικό σχε­δια­σμό, που κι αυτός με τη σειρά του, έχει χαρα­χθεί μέσα από διάλογο μεταξύ όλων των εμπλε­κο­μέ­νων μερών. Η σωστά οργα­νω­μένη κοι­νω­νία έχει προ­βλέ­ψει τις περιο­χές όπου θα γίνει η οικι­στική επέ­κταση, κι έχει γίνει εκ των προ­τέ­ρων ο σχε­δια­σμός των χώρων λει­τουρ­γίας των δρα­στη­ριο­τή­των, οι οποίες προ­κα­λούν κάθε είδους όχληση. Μάλιστα, οι χώροι αυτοί έχουν ενιαίες υπο­δο­μές υπο­στή­ρι­ξης των δρα­στη­ριο­τή­των αυτών. Δια­θέ­τουν ειδι­κούς δρόμους, απο­χε­τευ­τικά δίκτυα, ενι­σχυ­μένα δίκτυα υδρο­δό­τη­σης, ενι­σχυ­μένα μέτρα περι­βαλ­λο­ντι­κής προ­στα­σίας και τόσες άλλες υπο­δο­μές.

Η ανάγκη πρό­βλε­ψης, δημιουρ­γίας και λει­τουρ­γίας μιας τέτοιας Β.Ε.ΠΕ είναι το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να συζη­τή­σουμε ως τοπικοί αιρετοί εκπρό­σω­ποι της κοι­νω­νίας. Κι όμως, αντί αυτού, στις συζη­τή­σεις των τελευ­ταίων εβδο­μά­δων σχετικά με τη χωρο­θέ­τηση της ΑΕΚΚ, για άλλη μια φορά κυριαρ­χεί ένας αγώνας πρό­κλη­σης εντυ­πώ­σεων και τίποτε άλλο. Η Περι­φε­ρειακή Αρχή Νοτίου Αιγαίου αρνεί­ται να πάρει σαφή θέση και μετα­θέ­τει την ευθύνη αδειο­δό­τη­σης σε υπη­ρε­σια­κούς παρά­γο­ντες, είτε μετα­θέ­τει την ευθύνη στην Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση, στην κείμενη νομο­θε­σία και στις προη­γού­με­νες περι­φε­ρεια­κές αρχές.

Οι κάτοι­κοι της περιο­χής αντι­δρούν διότι ακριβώς λόγω έλλει­ψης σχε­δια­σμού και από­το­μης προ­σαρ­μο­γής στη νομο­θε­σία, παρου­σιά­στηκε ως μονό­δρο­μος η ανάγκη δια­χεί­ρι­σης των αδρανών υλικών από τις οικο­δο­μι­κές εργα­σίας στον τόπο τους. Νιώθουν την αδικία να τους βαραί­νει, αφού επί δεκα­ε­τίες ολό­κλη­ρες δε νοιά­στηκε κανένας πολι­τι­κός παρά­γο­ντας για το που κατέ­λη­γαν τα μπάζα των χιλιά­δων οικο­δο­μών του νησιού. Ένα ερώτημα που καλό θα ήταν να το απα­ντή­σει ο κ Χατζη­μάρ­κος. Όχι μόνο για τις ιδιω­τι­κές οικο­δο­μές αλλά και για τα μπάζα από τα δημόσια έργα, όπως πχ αυτά της κατε­δά­φι­σης της γέφυρας του Μάκαρη. Που κατα­λή­γουν αυτά τα μπάζα όλα αυτά τα χρόνια;

Δεν νοείται, λοιπόν, να υπο­βαθ­μί­ζο­νται οι λαϊκές αντι­δρά­σεις με το επι­χεί­ρημα ότι όσοι αντι­δρούν χει­ρα­γω­γού­νται από πολι­τι­κούς. Το πρό­βλημα λοιπόν δεν προ­έ­κυψε μέσα σε μια νύχτα, ούτε και μπορεί να λυθεί ορι­στικά μέσα σε μια νύχτα. Απλά είχε θαφτεί επί δεκα­ε­τίες μέχρι που η πίεση της Ευρω­παϊ­κής και Εθνικής Νομο­θε­σίας δημιούρ­γησε επι­χει­ρη­μα­τικό ενδια­φέ­ρον σε ιδιώτες επεν­δυ­τές. Είμαστε όμως ένας τόπος με βαριά του­ρι­στική παρα­κα­τα­θήκη και οι λύσεις του ποδα­ριού όχι μόνο δεν μας αρμό­ζουν, αλλά μας οδηγούν σε αδιέ­ξοδο. Δε μπορεί να συνε­χι­στεί άλλο η προ­χει­ρό­τητα και οι απο­σπα­σμα­τι­κές και σημεια­κές αδειο­δο­τή­σεις.

Ο Περι­φε­ρειάρ­χης, οφείλει να ανα­λά­βει την πρω­το­βου­λία θεσμο­θέ­τη­σης Β.Ε.ΠΕ., και όχι να προ­σπα­θεί να καλύψει με τη σκόνη των ΑΕΕΚ, τις ευθύνες, για την ανυ­παρ­ξία Β.Ε.ΠΕ. Είναι άλλωστε η ώρα να υπάρξει η ανάλογη αυτο­κρι­τική από την επί 8 χρόνια περι­φε­ρειακή αρχή, όχι απλά να μετα­θέ­τει τις ευθύνες στους Δήμους για την απουσία ολο­κλη­ρω­μέ­νου χωρο­τα­ξι­κού και πολε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού σε επίπεδο νησιών της περι­φέ­ρειας. Άλλωστε, ο κ Χατζη­μάρ­κος πριν γίνει περι­φε­ρειάρ­χης συμ­με­τείχε ενεργά επί δεκα­ε­τίες ως μέλος της διοι­κη­τι­κής επι­τρο­πής ή πρό­ε­δρος του ΕΒΕΔ και ως αντι­πο­λί­τευση στο Δήμο Ρόδου. Του ανα­λο­γεί λοιπόν αντί­στοιχο μέρος της ευθύνης για τη μη θεσμο­θέ­τηση τους για το Νομό Δωδε­κα­νή­σου.

Προ­φα­νώς, ο σχε­δια­σμός μιας ΒΕΠΕ απαιτεί χρόνο και χρο­νο­βό­ρες δια­δι­κα­σίες έγκρι­σης. Όμως, οφεί­λουμε να θέσουμε προ­τε­ραιό­τη­τες, πέρα από τις επό­με­νες εκλογές, και να συνε­χί­σουμε από όποιο σημείο το άφησαν οι προ­γε­νέ­στε­ροι δήμαρ­χοι ή περι­φε­ρειάρ­χες. Ήδη έχουν εκπο­νη­θεί κάποιες επί μέρους Στρα­τη­γι­κές Μελέτες Περι­βαλ­λο­ντι­κών Επι­πτώ­σεων που αφορούν υπό έγκριση γενικά πολε­ο­δο­μικά και χωρο­τα­ξικά σχέδια, τις οποίες μπο­ρούμε να αξιο­ποι­ή­σουμε για να κερ­δί­σουμε χρόνο.

Θα θυμίσω την προ 25ετίας διαμάχη για το πού θα έπρεπε να ανε­γερ­θεί το, τότε νέο, εργο­στά­σιο της ΔΕΗ. Ο «Μαύρος Κάβος» της Κατ­τα­βιάς ήταν από την αρχή στο τραπέζι

της συζή­τη­σης, όμως έπρεπε να χαθούν χρόνια ολό­κληρα μέχρις ότου ληφθεί η απόφαση και ξεκι­νή­σει η κατα­σκευή. Μπο­ρείτε να φαντα­στείτε, τι θα συνέ­βαινε εάν η εκρη­κτική του­ρι­στική ανά­πτυξη της Νότιας Ρόδου ξεκι­νούσε μια δεκα­ε­τία πιο νωρίς; Θα είχαμε σήμερα εργο­στά­σιο της ΔΕΗ στην περιοχή; Θα μπο­ρού­σαμε να έχουμε ενερ­γειακή επάρ­κεια;

Θέλω να υπο­γραμ­μίσω ότι μία σωστή απόφαση χωρο­θέ­τη­σης ή ενός γενικού πολε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού πρέπει να ληφθεί εγκαί­ρως, προτού οικο­δο­μη­θεί άναρχα όλη η Ρόδος. Γι’ αυτό και οφεί­λουμε να μην καθυ­στε­ρή­σουμε άλλο και να ξεκι­νή­σουμε τώρα το σχε­δια­σμό μιας πλήρως οργα­νω­μέ­νης Βιο­μη­χα­νι­κής Επι­χει­ρη­μα­τι­κής Περιο­χής στο νησί της Ρόδου. Το οφεί­λουμε στην κοι­νω­νία μας, στην ανά­πτυξη μας, στο περι­βάλ­λον και προ­φα­νώς στις επό­με­νες γενεές.

Ο Περι­φε­ρειάρ­χης στο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο της προ­σε­χούς Τετάρ­της ζητάει να μετα­φερ­θεί η αρμο­διό­τητα λήψης των σχε­τι­κών απο­φά­σεων από τους υπη­ρε­σια­κούς υπαλ­λή­λους, προς τους αιρε­τούς πολι­τι­κούς της Περι­φέ­ρειας. Ωστόσο, τέτοιου είδους απο­φά­σεις, δεν μπορεί να είναι ορθές (είτε λαμ­βά­νο­νται από υπη­ρε­σια­κούς, είτε από πολι­τι­κούς), αν δεν βασί­ζο­νται σε στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό χρήσεων γης, που να έχει γίνει από ειδι­κούς, να έχει προ­κύ­ψει μέσα από δημο­κρα­τικό διάλογο, που με τη σειρά του είναι απαλ­λαγ­μέ­νος από μικρο­πο­λι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες.

Προ­σω­πικά δεσμεύ­ο­μαι, ότι εφόσον ο Περι­φε­ρειάρ­χης υιο­θε­τή­σει υπεύ­θυνη στάση, ανάλογη του θεσμού που υπη­ρε­τεί, θα τον επι­κρο­τήσω και θα τον στηρίξω δημόσια.