Η Φιλοζωική Δράση Καρπάθου μάς δείχνει τον δρόμο για τη σωτηρία των αδέσποτων

«“Και μέσα στο κλου­βάκι τι είναι;” ήταν η ερώτηση της Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, Κατε­ρί­νας Σακελ­λα­ρο­πού­λου. Τότε έβγαλε το μου­τράκι της η Καλυψώ, που είχε βρεθεί μόνο λίγες ημέρες πριν, σε μια απο­μα­κρυ­σμένη περιοχή, υπο­σι­τι­σμένη και ταλαι­πω­ρη­μένη. Αυτό ήταν! Φεύ­γο­ντας από τη συνά­ντηση ήδη είχε κανο­νι­στεί η υιο­θε­σία της. Και κάπως έτσι, όταν το γατάκι είχε πια εμβο­λια­στεί και απο­πα­ρα­σι­τω­θεί, μετα­φέρ­θηκε στην Αθήνα από τη Σοφία Χήρας- Μικρού, μέλος της οργά­νω­σής μας». Η Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νίδα κτη­νί­α­τρος που έδωσε νέα πνοή στη Φιλο­ζω­ική Δράση Καρ­πά­θου, δρ Αννα Κατω­γυ­ρίτη, περι­γρά­φει μια ιστορία με καλό τέλος, όταν ένα από τα εκα­το­ντά­δες αδέ­σποτα του νησιού, που εντο­πί­στηκε σε κακή κατά­σταση, ξεκί­νησε μια και­νούρ­για ζωή στο Προ­ε­δρικό Μέγαρο.

Ηταν στις αρχές Οκτω­βρίου του 2020 που η ΠτΔ επι­σκε­πτό­ταν το νησί με αφορμή την επέτειο της απε­λευ­θέ­ρω­σης και συνα­ντή­θηκε με φορείς, ανάμεσα στους οποίους και τη Φιλο­ζω­ική Δράση που κάνει υπο­δειγ­μα­τική δουλειά. Η Οργά­νωση είχε ατύπως πολλά χρόνια ζωής και πολλούς εθε­λο­ντές με σπου­δαίο έργο, αλλά χάρη στις προ­σπά­θειες της Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νί­δας κτη­νιά­τρου –και όχι μόνο– ανα­διορ­γα­νώ­θηκε πρό­σφατα παίρ­νο­ντας τη μορφή μιας μη κερ­δο­σκο­πι­κής εται­ρείας, ώστε να μπορεί να δέχεται δωρεές και να ανα­πτύ­ξει και άλλα προ­γράμ­ματα. Σε πολλές γωνιές της Ελλάδας γίνο­νται ηρωικές στο θέμα των αδέ­σπο­των προ­σπά­θειες, αλλά η Κάρ­πα­θος πρω­το­πο­ρεί διότι πια υπάρχει δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση: «Τόσο στην επαρχία όσο και σε πόλεις ανά τη χώρα συνα­ντάμε μια κακή νοο­τρο­πία ανα­φο­ρικά με τα ζώα. Αυτή δεν μπορεί να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη δυστυ­χώς», λέει στη στήλη η Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νίδα.

Ιερέας του νησιού με δύο παι­χνι­διά­ρικα γατάκια στην αγκαλιά.

Και οι δύο γονείς της, που έλκουν την κατα­γωγή από το νησί, γεν­νή­θη­καν στην Αμερική, αλλά απο­φά­σι­σαν να μεγα­λώ­σουν το παιδί τους στον τόπο τους ώστε να μάθει τη γλώσσα και να πάρει ελλη­νική ανα­τροφή. Η αγάπη της για τα ζώα ξεκί­νησε σε πολύ μικρή ηλικία και έβαλε σκοπό ζωής να γίνει κτη­νί­α­τρος. Σπού­δασε στην Ελλάδα και την Αμερική και όταν ολο­κλή­ρωσε αυτόν τον κύκλο απο­φά­σισε να αφιε­ρώ­σει χρόνο και ενέρ­γεια για να βοη­θή­σει τα αδέ­σποτα της Καρ­πά­θου αφι­λο­κερ­δώς. Ηδη και φέτος έχει σχε­δια­στεί ένα εκτε­τα­μένο πρό­γραμμα στει­ρώ­σεων (το οποίο η κτη­νί­α­τρος χρη­μα­το­δο­τεί απο­κλει­στικά μόνη της, μια και η ελλη­νική γρα­φειο­κρα­τία με καθυ­στε­ρή­σεις της στέρησε την ευκαι­ρία χρη­μα­το­δό­τη­σης από τις ΗΠΑ). Το και­νο­τόμο στοι­χείο είναι η συμ­με­τοχή ξένων φοι­τη­τών από πανε­πι­στή­μια της Αμε­ρι­κής και της Βρε­τα­νίας, καθώς και ενός συντα­ξιού­χου Βρε­τα­νού κτη­νιά­τρου, του Πίτερ Μπράουν. Αμε­ρι­κα­νικά πρότυπα ακο­λου­θή­θη­καν και στη δια­φά­νεια στα οικο­νο­μικά αλλά και στα πρω­τό­κολλα που έχει υιο­θε­τή­σει η οργά­νωση. Ευτυχώς ο δήμαρ­χος Γιάννης Νισύ­ριος στη­ρί­ζει κι αυτός την πρω­το­βου­λία.

«Στο εξω­τε­ρικό –στην Ασία και την Αφρική, όπου έχω κάνει αντί­στοι­χες αφι­λο­κερ­δείς δράσεις– είναι πολύ συνη­θι­σμένο να βλέ­πουμε πως τα κτη­νια­τρικά προ­γράμ­ματα συν­δυά­ζο­νται με πανε­πι­στη­μιακά ιδρύ­ματα, με επι­στη­μο­νική έρευνα αλλά και με φαρ­μα­κευ­τι­κές εται­ρείες που κάνουν χορη­γίες σε είδος, ώστε να αυξά­νε­ται η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητά τους», εξηγεί στη στήλη η δρ Κατω­γυ­ρίτη. «Προς το παρόν λόγω της ελλη­νι­κής νομο­θε­σίας οι ξένοι φοι­τη­τές δεν μπορούν να κάνουν στει­ρώ­σεις, όμως έχουν εκπαι­δευ­τεί ήδη τέλεια στο να προ­ε­τοι­μά­ζουν ένα ζώο για το χει­ρουρ­γείο και ύστερα να φρο­ντί­ζουν την ανάνηψη. Ευελ­πι­στώ πως μέχρι τα τέλη του μήνα θα έχουμε κάνει πολλές επεμ­βά­σεις, μια και το πρό­βλημα στο νησί με τον μεγάλο αριθμό των αδέ­σπο­των είναι πολύ έντονο».

H Αμε­ρι­κα­νίδα φοι­τή­τρια Τζέιν Αλε­ξά­ντερ φρο­ντί­ζει ένα γατάκι.

Συνε­χί­ζει: «Για μένα το πιο σημα­ντικό είναι ότι υπάρ­χουν εθε­λο­ντές και ότι όλοι οι κάτοι­κοι στα­διακά ενη­με­ρώ­νο­νται για το τι κάνουμε. Προχθές ήρθαν και πολλά παιδιά και μας γνώ­ρι­σαν από κοντά. Ενθου­σιά­στη­καν. Η αλλαγή της συμπε­ρι­φο­ράς μας προς τα ζώα μπορεί να γίνει μόνο με συνέ­πεια, υπομονή, επι­μόρ­φωση της νέας γενιάς, σταθερή φρο­ντίδα των αδέ­σπο­των».

Πηγή kathimerini.gr

Μαρ­γα­ρίτα Πουρ­νάρα