M. Xριστοδουλάκης, γραμματέας K.E. KIN.AΛ. : «Η πανδημία επιτάσσει να βάλουμε ξανά στο επίκεντρο τον άνθρωπο»

Κύριε Χρι­στο­δου­λάκη, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την υπερ­ψή­φιση του εργα­σια­κού νομο­σχε­δίου και τα όσα εκτυ­λί­χθη­καν στη Βουλή. Τι περι­λαμ­βά­νει πλέον η επόμενη ημέρα για τους εργα­ζό­με­νους;

Όλοι συμ­φω­νούμε, ότι σήμερα, μετά από 10 χρόνια κρίσης και με τερά­στιες αλλαγές στο περι­βάλ­λον εργα­σίας, χρειά­ζε­ται ένα νέο πλαίσιο ρύθ­μι­σης των εργα­σια­κών σχέσεων. Όμως ρύθ­μι­σης, και όχι απορ­ρύθ­μι­σης όπως αυτό που έφερε η ΝΔ. Και το λέω αυτό γιατί δυστυ­χώς ο βασικός κορμός των δια­τά­ξεων μάς δείχνει ότι σκοπός της κυβέρ­νη­σης είναι το βάρος και αυτής της κρίσης να το πλη­ρώ­σουν πάλι αυτοί που το έχουν περισ­σό­τερο ανάγκη. Συγκε­κρι­μένα, μιλάνε για ελα­στι­κο­ποί­ηση του ωραρίου και νομι­μο­ποιούν τις απλή­ρω­τες υπε­ρω­ρίες λέγο­ντάς μας ότι μπορεί κάποιος να πλη­ρώ­νε­ται σε ρεπό και όχι σε πρό­σθε­τες απο­λα­βές. Με ρεπό, όμως, δεν πλη­ρώ­νεις λογα­ρια­σμούς και υπο­χρε­ώ­σεις… Ακόμα, υπάρχει το πολύ σημα­ντικό ζήτημα όπου μετα­φέ­ρε­ται η εργα­σιακή δια­πραγ­μά­τευση από το συλ­λο­γικό επίπεδο στο ατομικό. Kαι αυτό όταν οι συλ­λο­γι­κές και κλα­δι­κές συμ­βά­σεις, ακόμα και στα δύσκολα χρόνια της κρίσης είχαν προ­στα­τευ­τεί από τον νόμο 3846/10 του ΠΑΣΟΚ. Δρο­μο­λο­γεί­ται η πλήρης απα­ξί­ωση των ελεγ­κτι­κών μηχα­νι­σμών στους χώρους εργα­σίας, με τον ΣΕΠΕ να φεύγει από την επί­βλεψη του Υπ. Εργα­σίας και να μετα­τρέ­πε­ται σε Ανε­ξάρ­τητη Αρχή, που καθόλου ανε­ξάρ­τητη τελικά δεν είναι. Παράλ­ληλα, νομι­μο­ποιεί­ται ένα καθε­στώς περαι­τέρω απε­λευ­θέ­ρω­σης των απο­λύ­σεων, περιο­ρί­ζο­ντας το δικαί­ωμα της επα­να­πρό­σλη­ψης ακόμα και σε εκεί­νους που δικαιώ­νο­νται δικα­στικά. Και τέλος, περιο­ρί­ζε­ται η συν­δι­κα­λι­στική εκπρο­σώ­πηση, υπό τη ρητο­ρική ότι ακόμα και το δικαί­ωμα στην απεργία προσ­διο­ρί­ζε­ται ως συν­δι­κα­λι­στικό προ­νό­μιο.

Δεν υπάρ­χουν δηλαδή θετικά στοι­χεία στο νομο­σχέ­διο;

Ακόμη και θετικά σημεία, όπως η κάρτα εργα­σίας, που ήταν πρόταση της ΓΣΕΕ και νομο­θέ­τημά μας, όπως εξήγ­γειλε και ο υπ. Εργα­σίας θα εφαρ­μο­στούν μόνο πιλο­τικά και πει­ρα­μα­τικά, ενώ άλλες θετικές δια­τά­ξεις που περι­λαμ­βά­νο­νται – και εμείς ψηφί­σαμε θετικά – αφορούν στην κύρωση ευρω­παϊ­κών δια­τά­ξεων και οδηγιών που ορθώς επι­βλή­θη­καν στη χώρα μας. Η παν­δη­μία επι­τάσ­σει να βάλουμε ξανά στο επί­κε­ντρο τον άνθρωπο. Για αυτό λοιπόν, το εργα­σιακό νομο­σχέ­διο μας βρήκε και μας βρίσκει απέ­να­ντι.

Την ίδια ώρα που το εργα­σιακό διχάζει την κοι­νω­νία, υπάρχει ένα ακόμα μείζον θέμα που έχει δημιουρ­γή­σει έντονο προ­βλη­μα­τι­σμό και δεν είναι άλλο, από τους εμβο­λια­σμούς και ανα­φέ­ρο­μαι στο AstraZeneca και στις πρό­σφα­τες απο­φά­σεις για την απα­γό­ρευση στους κάτω των 60…

Είμαστε οι τελευ­ταίοι που θα κάνουμε μικρο­πο­λι­τική πάνω στο κρίσιμο θέμα του εμβο­λίου. Γιατί δεν κρύ­βουμε στις τάξεις μας αρνητές που αξιο­ποιούμε στην εκά­στοτε συγκυ­ρία για να προ­σελ­κύ­σουμε αντι­δρα­στικά ακρο­α­τή­ρια. Γιατί δεν γίνεται σε ένα περι­βάλ­λον σύγ­χυ­σης και αντι­φά­σεων που έχει δια­μορ­φω­θεί γύρω από το εμβόλιο της AstraZeneca, εμείς να το εντεί­νουμε και να προ­κα­λούμε νέα σύγχυση. Υπάρ­χουν, όμως, δυο ερω­τή­ματα που πρέπει να απα­ντη­θούν. Το πρώτο αφορά στην Επι­τροπή, που οφείλει να απα­ντή­σει με τι επι­στη­μο­νικά δεδο­μένα πήρε αυτή την απόφαση, διότι τα στα­τι­στικά στοι­χεία σχετικά με τις επι­πλο­κές του εμβο­λίου έχουν παρα­μεί­νει απα­ράλ­λα­χτα τους τελευ­ταί­ους δύο μήνες. Το δεύτερο αφορά στην Κυβέρ­νηση – που δεν γίνεται στα «καλά» του εμβο­λια­σμού να είναι μπροστά για να τα καρ­πώ­νε­ται και στα «κακά» να κρύ­βε­ται πίσω από την Επι­τροπή – η οποία οφείλει να μας απα­ντή­σει εάν η χορή­γηση του AstraZeneca στα τέλη Απρί­λιου συν­δέ­ε­ται με την ανάγκη για το εσπευ­σμένο άνοιγμα της οικο­νο­μίας και της κοι­νω­νι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Σήμερα χρειά­ζε­ται να χτί­σουμε ξανά την εμπι­στο­σύνη με τους πολίτες που τους ζητάμε να εμβο­λια­στούν. Και σίγουρα τέτοιες λει­τουρ­γίες δεν συνη­γο­ρούν σε αυτό.

Πέραν των θεμάτων της παν­δη­μίας, πώς κρίνετε το έργο και την πορεία της κυβέρ­νη­σης; Είναι ευκαι­ρία το Ταμείο Ανά­καμ­ψης για την επόμενη μέρα;

Η σχεδόν απο­κλει­στικά μονο­θε­μα­τική ατζέντα του δημό­σιου δια­λό­γου, γύρω από τα θέματα της παν­δη­μίας, έχει λει­τουρ­γή­σει ως ένα ιδανικό χαλί. Για να κρύ­ψουμε βολικά, κάτω από αυτό, την απόλυτη ένδεια κυβερ­νη­τι­κών πολι­τι­κών και μεταρ­ρυθ­μι­στι­κών πρω­το­βου­λιών που θα μπο­ρού­σαν να δώσουν ώθηση σε μία πολύ κρίσιμη συγκυ­ρία για τη χώρα. Με την ολο­κλη­ρω­τική αφο­σί­ωση της κυβέρ­νη­σης στην πρόταξη της επι­κοι­νω­νια­κής προ­πα­γάν­δας έναντι του έργου και της πολι­τι­κής ουσίας, αλλά και τη συντη­ρη­τική της αντί­ληψη που πολλές φορές εργα­λειο­ποιεί την ίδια την κρίση για να υλο­ποι­ή­σει – με μπα­λώ­ματα – τις ιδε­ο­λη­πτι­κές της δεσμεύ­σεις. Χαρα­κτη­ρι­στική περί­πτωση το θέμα του Ταμείου Ανά­καμ­ψης. Όπου αντί η κυβέρ­νηση να περι­γρά­ψει το πώς η χώρα θα ανα­δια­μορ­φώ­σει το παρα­γω­γικό της μοντέλο, θα ταυ­τί­σει την ανά­πτυξη με την κοι­νω­νική προ­στα­σία, θα μιλήσει για τις κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες, την εργασία, τη μετά­βαση στην ψηφιακή και πράσινη οικο­νο­μία και την ελλη­νική προ­στι­θέ­μενη αξία στην παρα­γωγή μας, εκείνη προ­χω­ράει παντε­λώς πρό­χειρα και σπα­σμω­δικά. Παρα­θέ­τει επεν­δύ­σεις και έργα χωρίς ιεράρ­χηση, με την απουσία κάθε σύν­δε­σης του προ­γράμ­μα­τος με άλλους δια­θέ­σι­μους πόρους, αλλά και με δείκτες από­δο­σης για το περι­βάλ­λον, τη δημιουρ­γία θέσεων εργα­σίας, την ενί­σχυση της εγχώ­ριας παρα­γω­γής, την έρευνα, την και­νο­το­μία και την εξω­στρέ­φεια. Είναι μία μεγάλη ευκαι­ρία. Το θέμα είναι η ικα­νό­τητα να την αξιο­ποι­ή­σουμε, αλλά και η πολι­τική βούληση, ώστε αυτή να αφορά τους πολλούς.

Μιλή­σατε για έλλειψη μεταρ­ρυθ­μι­στι­κών πρω­το­βου­λιών αλλά και ελλιπές έργο από την πλευρά της κυβέρ­νη­σης. Σε ποιους τομείς την εντο­πί­ζετε;

Σε πολλούς, αλλά θα κρατήσω τρία χαρα­κτη­ρι­στικά παρα­δείγ­ματα. Πρώτον στο χώρο της παι­δείας, και ειδικά στην τρι­το­βάθ­μια εκπαί­δευση. Όπου αντί της ανάγκης ανα­βάθ­μι­σης και εκσυγ­χρο­νι­σμού των δημο­σίων Πανε­πι­στη­μίων, της δια­σύν­δε­σης των προ­γραμ­μά­των σπουδών με την αγορά εργα­σίας, της επα­να­κα­τάρ­τι­σης, της προ­α­γω­γής της έρευνας και της και­νο­το­μίας, επι­λέ­γουν να προ­τάσ­σουν το – κατά τη ΝΔ – μονα­δικό πρό­βλημα των ελλη­νι­κών Ιδρυ­μά­των: την αστυ­νό­μευσή τους. Η απο­θέ­ωση της μικρο­πο­λι­τι­κής διλημ­μα­τι­κής δια­χεί­ρι­σης, έναντι οποιασ­δή­ποτε ουσίας θα μπο­ρούσε να θωρα­κί­σει τη δημόσια παιδεία. Ίσως στο­χευ­μένα, για να ανοίξει ο δρόμος της αντι­κα­τά­στα­σής της από «φίλους» ιδιώτες. Δεύ­τε­ρον, η ασφά­λεια. Όπου επι­λέ­γε­ται η καθη­με­ρινή υπερ­προ­βολή των «καθα­ρι­σμέ­νων» Εξαρ­χείων, λες και εκεί εξα­ντλεί­ται η έννοια της προ­στα­σίας του πολίτη, όταν όμως η εγκλη­μα­τι­κό­τητα καλ­πά­ζει σε όλη την υπό­λοιπη χώρα. Τόσο με τις οργα­νω­μέ­νες της μορφές, όσο και με επι­μέ­ρους μεμο­νω­μέ­νες εκφάν­σεις της. Όμως, τελικά, το αίσθημα ασφά­λειας στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας, κυρί­αρχη ατζέντα στην προ­τε­ραιο­ποί­ηση των πολιτών, δεν απο­κα­τα­στά­θηκε από μία προ­σβά­σιμη πλατεία. Και η ευθύνη, φυσικά, ανήκει στην πολι­τική ηγεσία. Και τρίτον, η αντί­ληψή τους για το κράτος. Όπου το λεγό­μενο «επι­τε­λικό» κράτος, αντί να διευ­κο­λύ­νει και να εκσυγ­χρο­νί­σει τη λει­τουρ­γία του, να ανα­κου­φί­σει από τη δυσκαμ­ψία και τις γρα­φειο­κρα­τι­κές αγκυ­λώ­σεις, μάλλον εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται τον «επι­τε­λικό» του συγκε­ντρω­τι­σμό – που απα­ξιώ­νει ακόμα και τους ίδιους τους κυβερ­νη­τι­κούς υπουρ­γούς – για μία στενά ελεγ­χό­μενη δια­χεί­ριση του κυβερ­νη­τι­κού έργου, με το βλέμμα στους «ημέ­τε­ρους» και κρι­τή­ρια «ανα­δια­νο­μής» την ισχυ­ρο­ποί­ηση των συστη­μι­κών του συσχε­τι­σμών.

Όχι και τόσο φιλε­λεύ­θερη προ­σέγ­γιση, όχι και τόσο μεταρ­ρυθ­μι­στική, όχι και τόσο χρήσιμη για να πάει η χώρα ένα βήμα μπροστά.

Δεν θα μπο­ρούσα να μην ζητήσω το σχόλιό σας κ. Χρι­στο­δου­λάκη για την πρό­σφατη συνά­ντηση του πρω­θυ­πουρ­γού Κ. Μητσο­τάκη με τον πρόεδρο της Τουρ­κίας Ταγίπ Ερντο­γάν. Πόσο ρεα­λι­στική είναι μια «συμ­φω­νία για θετική ατζέντα και αποφυγή προ­κλή­σεων», μεταξύ των δύο πλευρών;

Είναι ανα­γκαίο για εμάς, εφόσον προ­χω­ρή­σει ένα νέο πλαίσιο συμ­φω­νίας μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας – μια μορφή ενός νέου τύπου Ελσίνκι – να υπάρ­ξουν αντί­στοι­χες δεσμεύ­σεις από την Τουρκία, που θα αφορούν το σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, το διάλογο και την προ­ο­πτική της Χάγης, και φυσικά την άρση του causus beli. Έχουμε χορ­τά­σει από «παρά­θυρα ευκαι­ρίας» που τελικά δεν είδαμε να ευδο­κι­μούν. Ειδικά τον τελευ­ταίο ενάμισι χρόνο, με την εντει­νό­μενη τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα σε βάρος της χώρας μας, νομίζω συμ­φω­νούμε όλοι ότι η χωρά μας χρειά­ζε­ται κάτι πολύ περισ­σό­τερο από το «καλό κλίμα» που έσπευ­σαν τα στελέχη της κυβέρ­νη­σης να διαρ­ρεύ­σουν χωρίς να υπάρ­χουν καν επί­ση­μες δηλώ­σεις. Ζητούμε, λοιπόν, επίσημη ενη­μέ­ρωση από την κυβέρ­νηση για το τι ακριβώς έχει τεθεί από την ελλη­νική πλευρά στη συνά­ντηση αυτή, ως οι εθνικοί μας όροι για να προ­χω­ρή­σουμε σε αυτή τη νέα συμφωνία-πλαίσιο μεταξύ ΕΕ και Τουρ­κίας.

Παρα­κο­λου­θή­σαμε στο τελευ­ταίο διά­στημα πολλές δράσεις του Κινή­μα­τος Αλλαγής αφιε­ρω­μέ­νες στο περι­βάλ­λον. Ήταν προ­σπά­θεια συγκυ­ριακή, ή κάποια νέα ταυ­τό­τητα που δια­μορ­φώ­νετε στο κόμμα;

Αφιε­ρώ­σαμε την πρώτη εβδο­μάδα του Ιουνίου σε δράσεις και παρεμ­βά­σεις για το περι­βάλ­λον, με αφορμή την Παγκό­σμια Ημέρα Περι­βάλ­λο­ντος. Όμως, οι πρω­το­βου­λίες μας αυτές και η δέσμευσή μας για μια ισχυρή πράσινη πολι­τική ταυ­τό­τητα δεν ανέ­κυ­ψαν συγκυ­ριακά, αλλά ως επι­στέ­γα­σμα μιας συντε­ταγ­μέ­νης πολι­τι­κής επι­λο­γής να θέσουμε τα ζητή­ματα της κλι­μα­τι­κής κρίσης, της περι­βαλ­λο­ντι­κής ευαι­σθη­σίας και οικο­λο­γι­κού ακτι­βι­σμού, ως κυρί­αρχα στην πολι­τική μας ατζέντα και τον δημόσιο διάλογο. Ξεκι­νή­σαμε εισά­γο­ντας πρώτοι το θέμα του ελλη­νι­κού Κλι­μα­τι­κού Νόμου, που περι­γρά­φει ακριβώς το σχέδιο και τον οδικό χάρτη για να μπει η χώρα μας στις ράγες της κλι­μα­τι­κής ουδε­τε­ρό­τη­τας. Που θέτει μακρο­πρό­θε­σμους και ενδιά­με­σους στόχους για αυτήν, αξιο­ποιεί τα απαι­τού­μενα εργα­λεία που αφορούν στις ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές ενέρ­γειας, τη βιώσιμη απο­λι­γνι­το­ποίση, δομές κλι­μα­τι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης με ίδρυση ανε­ξάρ­τη­της κλι­μα­τι­κής αρχής και πρω­το­βου­λίες για την ευαι­σθη­το­ποί­ηση και συμ­με­τοχή της κοι­νω­νίας στη συλ­λο­γική προ­σπά­θειας. Θέτουμε τα ζητή­ματα της προ­στα­σίας και ανα­στή­λω­σης του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος, της ανα­κύ­κλω­σης και της απο­τε­λε­σμα­τι­κής δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των και απο­βλή­των, τις ανάγκες μετα­στρο­φής του παρα­γω­γι­κού μοντέ­λου της χώρας σε περισ­σό­τερο βιώσιμα ανα­πτυ­ξιακά πρότυπα, της κυκλι­κής οικο­νο­μίας, των πρά­σι­νων καλ­λιερ­γειών. Και φυσικά, όλα αυτά μαζί, με την κοι­νω­νική διά­σταση της πρά­σι­νης μετά­βα­σης. Γιατί αυτή δεν μπορεί να είναι πολι­τικά ουδέ­τερη αλλά οφείλει να συν­δυά­ζει την προ­ο­πτική για άμβλυνση των ανι­σο­τή­των, να θέτει ζητή­ματα ενερ­γεια­κής δικαιο­σύ­νης, κατα­πο­λέ­μη­σης της ενερ­γεια­κής φτώ­χειας και καθο­λι­κής πρό­σβα­σης στην καθαρή ενέρ­γεια. Αυτό είναι το δικό μας πράσινο κοι­νω­νικό συμ­βό­λαιο. Γιατί ειδικά για εμάς, τις νεό­τε­ρες γενιές, η περι­βαλ­λο­ντική ατζέντα δεν είναι απλώς ένα «πια­σά­ρικο» νεο­τε­ρί­στικο μικρο­πο­λι­τικό τέχνα­σμα, αλλά πολύ περισ­σό­τερο όρος επι­βί­ω­σης για τις επό­με­νες δεκα­ε­τίες. Το Κίνημα Αλλαγής θα είναι μπρο­στά­ρης σε όλες αυτές τις μάχες και προ­κλή­σεις.

Παρόλο που ανα­γνω­ρί­ζε­ται από τους πολίτες σε όλες τις έρευνες που έχουν γίνει ότι το Κίνημα Αλλαγής κάνει ουσια­στική και εποι­κο­δο­μη­τική αντι­πο­λί­τευση αυτό δεν απο­τυ­πώ­νε­ται με αλμα­τώδη άνοδο στις δημο­σκο­πή­σεις. Ποια είναι η απά­ντησή σας;

Επι­τρέψτε μου να διατηρώ τις επι­φυ­λά­ξεις μου, όχι εστιά­ζο­ντας στην αξιο­πι­στία των μετρή­σεων, αλλά πολύ περισ­σό­τερο αντι­λαμ­βα­νό­με­νος ότι σήμερα, εν μέσω παν­δη­μίας, έχουμε μπροστά μας ένα πολύ ρευστό πολι­τικό σκηνικό. Και αυτό προ­στί­θε­ται σε ένα πολι­τικό σύστημα και σε μία κοι­νω­νία που μετά από δέκα χρόνια κρίσης, έχοντας απορ­ρί­ψει εκ των πραγ­μά­των του βολι­κούς και εύκο­λους εναλ­λα­κτι­κούς δρόμους με τους οποίους κάποιοι έχτισαν πολι­τι­κές καριέ­ρες, σήμερα επα­να­το­πο­θε­τεί­ται. Και είμαι βέβαιος ότι στην επα­να­το­πο­θέ­τηση αυτή, όταν έρθει η ώρα, θα επι­βρα­βευ­θεί η επιμονή και η υπομονή μας, ο υπεύ­θυ­νος, σοβαρός αλλά και μαχη­τι­κός όπου χρειά­ζε­ται αντι­πο­λι­τευ­τι­κός μας λόγος και οι πρω­το­πο­ρια­κές μας επε­ξερ­γα­σίες που μπορούν να περι­γρά­ψουν στην πράξη την αντί­ληψη μας για την προ­ο­δευ­τική δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας. Με θέσεις ρεα­λι­στι­κές και τεκ­μη­ριω­μέ­νες, με πρόσημο σύγ­χρονο και μεταρ­ρυθ­μι­στικό, με χαρα­κτήρα κοι­νω­νικό και το βλέμμα στραμ­μένο σε αυτούς που το έχουν πραγ­μα­τικά ανάγκη. Και αυτό τελικά θα απο­τυ­πω­θεί και στους κοι­νω­νι­κούς και εκλο­γι­κούς συσχε­τι­σμούς…

Τι λέτε για τις ίσες απο­στά­σεις; Ποιος είναι τελικά ο αντί­πα­λος του Κινή­μα­τος Αλλαγής;

Για εμάς, δεν υπάρ­χουν και ποτέ δεν υπήρξαν ίσες απο­στά­σεις. Γιατί αυτό, εξο­ρι­σμού μετα­φρά­ζε­ται σε έναν ετε­ρο­προσ­διο­ρι­σμό επι­βί­ω­σης. Το Κίνημα Αλλαγής, ως η φυσική συνέ­χεια του ΠΑΣΟΚ και της δημο­κρα­τι­κής παρά­τα­ξης, ήξερε πάντα να χαράσ­σει το δικό του δρόμο και να πρω­τα­γω­νι­στεί. Αυτή είναι και σήμερα η δια­κριτή πολι­τική μας ταυ­τό­τητα. Και από αυτή την ταυ­τό­τητα δια­φο­ρο­ποιού­νται αυτο­νό­ητα η βαθιά συντη­ρη­τική αντί­ληψη της ΝΔ αλλά και ο λαϊ­κί­στι­κος τυχο­διω­κτι­σμός ενός ερμα­φρό­δι­του και χωρίς πολι­τική ταυ­τό­τητα ΣΥΡΙΖΑ. Αντί­πα­λός μας είναι η οπι­σθο­δρό­μηση και η μικρο­πο­λι­τική κοκο­ρο­μα­χία ενός πλα­σμα­τι­κού διπόλου που δεν έχουν καμία σχέση με τα προ­βλή­ματα του ελλη­νι­κού λαού. Και σύμ­μα­χός μας είναι όσοι σήμερα αντι­λαμ­βά­νο­νται την ανάγκη να πάμε ξανά τη χώρα μπροστά.

• Παρα­κο­λου­θούμε να εντεί­νο­νται στα­διακά και οι εσω­κομ­μα­τι­κές σας διερ­γα­σίες. Θα πλη­γώ­σουν την παρά­ταξη; Και πώς αξιο­λο­γείτε το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ και τα σύμβολά του μπαί­νουν στην ατζέντα των εσω­κομ­μα­τι­κών εκλογών;

Η παρά­ταξή μας έχει απο­δεί­ξει στην πράξη την ικα­νό­τητά της να μετα­τρέ­πει τις εσω­κομ­μα­τι­κές δια­δι­κα­σίες σε κινη­τή­ρια δύναμη για τη συνέ­χεια. Αυτό πολύ απλά σημαί­νει ότι, για όλους μας, το κρι­τή­ριο των εσω­κομ­μα­τι­κών μας επι­λο­γών θα πρέπει να είναι απο­κλει­στικά το πώς η παρά­ταξη, την επόμενη ημέρα αυτών, θα βγει ισχυ­ρό­τερη και ενωμένη. Και προ­ϋ­πό­θεση για αυτό, είναι να παρα­μεί­νει ατα­λά­ντευτη η πολι­τική μας στρα­τη­γική – επι­κυ­ρω­μένη μάλιστα από όλα τα συλ­λο­γικά όργανα του κόμ­μα­τος – για την αυτό­νομη πορεία του χώρου, αλλά και για το πολι­τικό πρόσημο και τα πολι­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά που θα την προσ­διο­ρί­ζουν. Πολι­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά που θα τιμούν στην πράξη το όνομα, την πολι­τική δια­δρομή και την ιστορία της παρά­τα­ξης, αλλά παράλ­ληλα, θα εγγυώ­νται και τη φυσική της συνέ­χεια. Είναι κρίμα για την ιστορία του ΠΑΣΟΚ και της δημο­κρα­τι­κής παρά­τα­ξης να μετα­τρέ­ψουμε τις δια­δι­κα­σίες μας, σε ρητο­ρική αντι­πα­ρά­θεση με βάση το ρητο­ρικό «πασο­κό­με­τρο» του καθενός. Η κοι­νω­νική και κομ­μα­τική μας βάση εξάλλου γνω­ρί­ζει την πορεία και τη δια­δρομή μας καλυ­τέρα από τον καθένα.