Η ιστορία του Μοχάμεντ από το Αφγανιστάν μέχρι το «Κάπταιν Ηλίας» στην Κω (βίντεο)

Στην τα­ρά­τσα του εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νου ξε­νο­δο­χεί­ου «Κά­πταιν Ηλίας» στην Κω που έχει με­τα­τρα­πεί σε αλη­θι­νό προ­σφυ­γι­κό κα­ταυ­λι­σμό, ο 26χρο­νος Μο­χά­μεντ, που έφυγε από το Αφ­γα­νι­στάν πριν από ένα μήνα, εξι­στο­ρεί την εμπει­ρία του με αφορ­μή την Πα­γκό­σμια Ημέρα των Προ­σφύ­γων.

Ο Μο­χά­μεντ έφτα­σε στην Κω τα­ξι­δεύ­ο­ντας από το Ιράν στην Τουρ­κία. Τώρα βρί­σκε­ται σε αυτόν τον προ­σφυ­γι­κό κα­ταυ­λι­σμό και προ­σπα­θεί να μα­γει­ρέ­ψει για τον ίδιο και τους τρεις συ­νο­δοι­πό­ρους του ανά­βο­ντας φωτιά ανά­με­σα σε σπα­σμέ­να τζά­μια και χα­λά­σμα­τα.

«Στο Αφ­γα­νι­στάν είχα ένα φαρ­μα­κείο και δί­δα­σκα σε ένα σχο­λείο του χω­ριού. Ήθελα επί­σης να δι­δά­ξω στις γυ­ναί­κες του χω­ριού πώς να είναι υγιείς και πώς να φρο­ντί­ζουν τα παι­διά τους. Μια μέρα ήρθαν κά­ποιοι και με κα­τη­γό­ρη­σαν ότι δι­δά­σκω χρι­στια­νι­κές ιδέες στα παι­διά. Μου είπαν ότι δεν ήμουν αλη­θι­νός μου­σουλ­μά­νος και ότι πολύ σύ­ντο­μα θα με απο­κε­φά­λι­ζαν. Δεν ξέρω γιατί. Την ίδια μέρα ανα­κά­λυ­ψα ότι κά­ποιοι είχαν μπει στο φαρ­μα­κείο μου και είχαν δια­λύ­σει τα πάντα και ο πα­τέ­ρας μου είχε εξα­φα­νι­στεί χωρίς καμία λο­γι­κή εξή­γη­ση. Έχουν πε­ρά­σει τρεις μήνες τώρα και δεν έχου­με κα­νέ­να νέο του, δεν ξέρω αν είναι ζω­ντα­νός ή νε­κρός. Για αυτό το λόγο απο­φά­σι­σα να κρύψω την οι­κο­γέ­νειά μου σε μία άλλη πόλη και να φύγω από το Αφ­γα­νι­στάν. Ήρθα εδώ με την ελ­πί­δα ότι οι χώρες της Ευ­ρώ­πης θα μας αφή­σουν να ζή­σου­με με αξιο­πρέ­πεια ως άν­θρω­ποι και όχι σαν ζώα».

Ο Μο­χά­μεντ είναι ένας από τους 14.000 πρό­σφυ­γες που έχουν φτά­σει από την Τουρ­κία με βάρκα από την αρχή της χρο­νιάς στα Δω­δε­κά­νη­σα. Πάνω από το 90% αυτών των αν­θρώ­πων έρ­χο­νται από εμπό­λε­μες χώρες, όπως η Συρία, το Αφ­γα­νι­στάν, το Ιράκ και τη Σο­μα­λία.

«Τα­ξί­δε­ψα με τα πόδια, με λε­ω­φο­ρείο και με βάρκα. Το τα­ξί­δι με τη βάρκα από τα πα­ρά­λια της Τουρ­κί­ας ήταν πολύ επι­κίν­δυ­νο. Πλη­ρώ­νεις έναν δια­κι­νη­τή για να μπο­ρέ­σεις να μπεις σε μία από τις φου­σκω­τές βάρ­κες. Όταν τον πλη­ρώ­νεις σου λέει ότι θα είναι μόνο 25 άτομα μέσα στη βάρκα. Και το βράδυ που μπαί­νεις μέσα στη βάρκα, βλέ­πεις ότι είναι ήδη μέσα άλλα 50 άτομα. Αλλά δεν μπο­ρείς να αρ­νη­θείς να μπεις. Έχουν πάνω τους όπλα και σου λένε ότι θα σε σκο­τώ­σουν αν δεν μπεις. Όταν ανέ­βη­κα, σκε­φτό­μουν μόνο την οι­κο­γέ­νειά μου, όχι τον εαυτό μου. Σε μία τέ­τοια κα­τά­στα­ση πρέ­πει απλά να είσαι γεν­ναί­ος. Κά­ποιοι άν­θρω­ποι μέσα στη βάρκα έκλαι­γαν. Ήταν μια βάρκα μόνο οχτώ μέτρα μήκος. Πολύ μικρή για να χω­ρέ­σου­με όλοι μέσα. Νιώθω πολύ τυ­χε­ρός που τα κα­τά­φε­ρα να φτάσω ζω­ντα­νός απέ­να­ντι.

» Έχω ήδη ξο­δέ­ψει 4.000 δο­λά­ρια στους δια­κι­νη­τές για να με φέ­ρουν εδώ. Ήταν οι οι­κο­νο­μί­ες μου που είχα μα­ζέ­ψει τα τε­λευ­ταία έξι χρό­νια από τη δου­λειά μου από το φαρ­μα­κείο και είχα δα­νει­στεί και κά­ποια χρή­μα­τα. Έδωσα πε­ρί­που 1.000 δο­λά­ρια στην οι­κο­γέ­νειά μου για να τα βγά­λει πέρα στο Αφ­γα­νι­στάν. Μετά από εδώ, θα πάω στην Αθήνα και μετά ο Θεός θα απο­φα­σί­σει για τα επό­με­να βή­μα­τά μου. Είναι κα­λύ­τε­ρα να φύγω από την Ελ­λά­δα γιατί είναι η φτω­χό­τε­ρη χώρα στην Ευ­ρώ­πη. Πρέ­πει να προ­χω­ρή­σω πιο πέρα. Αλλά πρέ­πει να πλη­ρώ­σω πολλά λεφτά. Όμως δεν μου έχει μεί­νει τί­πο­τα. Ωστό­σο θα προ­σπα­θή­σω να τα κα­τα­φέ­ρω μόνος μου».

Στην Κω, όπου οι Για­τροί Χωρίς Σύ­νο­ρα έχουν ξε­κι­νή­σει τους τε­λευ­ταί­ους μήνες ένα πρό­γραμ­μα πα­ρο­χής ια­τρι­κής και αν­θρω­πι­στι­κής βο­ή­θειας, η κα­τά­στα­ση κρί­νε­ται ιδιαί­τε­ρα ανη­συ­χη­τι­κή, εξαι­τί­ας της πα­ντε­λούς έλ­λει­ψης υπη­ρε­σιών υπο­δο­χής από τις Αρχές.

Εκα­το­ντά­δες πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες ανα­γκά­ζο­νται να δια­μέ­νουν σε ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο και ερει­πω­μέ­νο ξε­νο­δο­χείο, χωρίς ηλε­κτρι­σμό και πα­ρο­χή οποιασ­δή­πο­τε βο­ή­θειας και προ­στα­σί­ας.

«Οι συν­θή­κες είναι εντε­λώς απα­ρά­δε­κτες. Αυτό το πρώην ξε­νο­δο­χείο, που έχει με­τα­τρα­πεί σε αλη­θι­νό προ­σφυ­γι­κό κα­ταυ­λι­σμό, είναι βρώ­μι­κο, ασφυ­κτι­κά γε­μά­το από κόσμο και κα­θό­λου ασφα­λές. Οι πρό­σφυ­γες που δεν δια­θέ­τουν τα χρή­μα­τα για να νοι­κιά­σουν δω­μά­τιο σε ένα κα­νο­νι­κό ξε­νο­δο­χείο, ανα­γκά­ζο­νται να κοι­μη­θούν όπου βρουν μέσα στο «Κά­πταιν Ηλίας», στους δια­δρό­μους, έξω στον κήπο ή στην τα­ρά­τσα. Υπάρ­χουν μικρά παι­διά που παί­ζουν ξυ­πό­λυ­τα δίπλα στα μπάζα και τα σπα­σμέ­να τζά­μια. Είναι ένα επι­κίν­δυ­νο μέρος. Κα­νέ­νας δεν αξί­ζει να δια­μέ­νει σε τόσο άσχη­μες συν­θή­κες», ανα­φέ­ρει ο Στά­θης Κυ­ρού­σης, επι­κε­φα­λής της απο­στο­λής των Για­τρών Χωρίς Σύ­νο­ρα στην Ελ­λά­δα και τα Βαλ­κά­νια.

ingr