ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η ιστορία του Μοχάμεντ από το Αφγανιστάν μέχρι το «Κάπταιν Ηλίας» στην Κω (βίντεο)

news room 3 λεπτά ανάγνωση
δημοσίευμα

Στην ταράτσα του εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νου ξενο­δο­χείου «Κάπταιν Ηλίας» στην Κω που έχει μετα­τρα­πεί σε αληθινό προ­σφυ­γικό καταυ­λι­σμό, ο 26χρονος Μοχά­μεντ, που έφυγε από το Αφγα­νι­στάν πριν από ένα μήνα, εξι­στο­ρεί την εμπει­ρία του με αφορμή την Παγκό­σμια Ημέρα των Προ­σφύ­γων.

Ο Μοχά­μεντ έφτασε στην Κω ταξι­δεύ­ο­ντας από το Ιράν στην Τουρκία. Τώρα βρί­σκε­ται σε αυτόν τον προ­σφυ­γικό καταυ­λι­σμό και προ­σπα­θεί να μαγει­ρέ­ψει για τον ίδιο και τους τρεις συνο­δοι­πό­ρους του ανά­βο­ντας φωτιά ανάμεσα σε σπα­σμένα τζάμια και χαλά­σματα.

«Στο Αφγα­νι­στάν είχα ένα φαρ­μα­κείο και δίδασκα σε ένα σχολείο του χωριού. Ήθελα επίσης να διδάξω στις γυναί­κες του χωριού πώς να είναι υγιείς και πώς να φρο­ντί­ζουν τα παιδιά τους. Μια μέρα ήρθαν κάποιοι και με κατη­γό­ρη­σαν ότι διδάσκω χρι­στια­νι­κές ιδέες στα παιδιά. Μου είπαν ότι δεν ήμουν αλη­θι­νός μου­σουλ­μά­νος και ότι πολύ σύντομα θα με απο­κε­φά­λι­ζαν. Δεν ξέρω γιατί. Την ίδια μέρα ανα­κά­λυψα ότι κάποιοι είχαν μπει στο φαρ­μα­κείο μου και είχαν δια­λύ­σει τα πάντα και ο πατέρας μου είχε εξα­φα­νι­στεί χωρίς καμία λογική εξήγηση. Έχουν περάσει τρεις μήνες τώρα και δεν έχουμε κανένα νέο του, δεν ξέρω αν είναι ζωντα­νός ή νεκρός. Για αυτό το λόγο απο­φά­σισα να κρύψω την οικο­γέ­νειά μου σε μία άλλη πόλη και να φύγω από το Αφγα­νι­στάν. Ήρθα εδώ με την ελπίδα ότι οι χώρες της Ευρώπης θα μας αφήσουν να ζήσουμε με αξιο­πρέ­πεια ως άνθρω­ποι και όχι σαν ζώα».

Ο Μοχά­μεντ είναι ένας από τους 14.000 πρό­σφυ­γες που έχουν φτάσει από την Τουρκία με βάρκα από την αρχή της χρονιάς στα Δωδε­κά­νησα. Πάνω από το 90% αυτών των ανθρώ­πων έρχο­νται από εμπό­λε­μες χώρες, όπως η Συρία, το Αφγα­νι­στάν, το Ιράκ και τη Σομαλία.

«Ταξί­δεψα με τα πόδια, με λεω­φο­ρείο και με βάρκα. Το ταξίδι με τη βάρκα από τα παράλια της Τουρ­κίας ήταν πολύ επι­κίν­δυνο. Πλη­ρώ­νεις έναν δια­κι­νητή για να μπο­ρέ­σεις να μπεις σε μία από τις φου­σκω­τές βάρκες. Όταν τον πλη­ρώ­νεις σου λέει ότι θα είναι μόνο 25 άτομα μέσα στη βάρκα. Και το βράδυ που μπαί­νεις μέσα στη βάρκα, βλέπεις ότι είναι ήδη μέσα άλλα 50 άτομα. Αλλά δεν μπορείς να αρνη­θείς να μπεις. Έχουν πάνω τους όπλα και σου λένε ότι θα σε σκο­τώ­σουν αν δεν μπεις. Όταν ανέβηκα, σκε­φτό­μουν μόνο την οικο­γέ­νειά μου, όχι τον εαυτό μου. Σε μία τέτοια κατά­σταση πρέπει απλά να είσαι γεν­ναίος. Κάποιοι άνθρω­ποι μέσα στη βάρκα έκλαι­γαν. Ήταν μια βάρκα μόνο οχτώ μέτρα μήκος. Πολύ μικρή για να χωρέ­σουμε όλοι μέσα. Νιώθω πολύ τυχερός που τα κατά­φερα να φτάσω ζωντα­νός απέ­να­ντι.

» Έχω ήδη ξοδέψει 4.000 δολάρια στους δια­κι­νη­τές για να με φέρουν εδώ. Ήταν οι οικο­νο­μίες μου που είχα μαζέψει τα τελευ­ταία έξι χρόνια από τη δουλειά μου από το φαρ­μα­κείο και είχα δανει­στεί και κάποια χρήματα. Έδωσα περίπου 1.000 δολάρια στην οικο­γέ­νειά μου για να τα βγάλει πέρα στο Αφγα­νι­στάν. Μετά από εδώ, θα πάω στην Αθήνα και μετά ο Θεός θα απο­φα­σί­σει για τα επόμενα βήματά μου. Είναι καλύ­τερα να φύγω από την Ελλάδα γιατί είναι η φτω­χό­τερη χώρα στην Ευρώπη. Πρέπει να προ­χω­ρήσω πιο πέρα. Αλλά πρέπει να πληρώσω πολλά λεφτά. Όμως δεν μου έχει μείνει τίποτα. Ωστόσο θα προ­σπα­θήσω να τα κατα­φέρω μόνος μου».

Στην Κω, όπου οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα έχουν ξεκι­νή­σει τους τελευ­ταί­ους μήνες ένα πρό­γραμμα παροχής ιατρι­κής και ανθρω­πι­στι­κής βοή­θειας, η κατά­σταση κρί­νε­ται ιδιαί­τερα ανη­συ­χη­τική, εξαι­τίας της παντε­λούς έλλει­ψης υπη­ρε­σιών υπο­δο­χής από τις Αρχές.

Εκα­το­ντά­δες πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες ανα­γκά­ζο­νται να δια­μέ­νουν σε ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μένο και ερει­πω­μένο ξενο­δο­χείο, χωρίς ηλε­κτρι­σμό και παροχή οποιασ­δή­ποτε βοή­θειας και προ­στα­σίας.

«Οι συν­θή­κες είναι εντελώς απα­ρά­δε­κτες. Αυτό το πρώην ξενο­δο­χείο, που έχει μετα­τρα­πεί σε αληθινό προ­σφυ­γικό καταυ­λι­σμό, είναι βρώμικο, ασφυ­κτικά γεμάτο από κόσμο και καθόλου ασφαλές. Οι πρό­σφυ­γες που δεν δια­θέ­τουν τα χρήματα για να νοι­κιά­σουν δωμάτιο σε ένα κανο­νικό ξενο­δο­χείο, ανα­γκά­ζο­νται να κοι­μη­θούν όπου βρουν μέσα στο «Κάπταιν Ηλίας», στους δια­δρό­μους, έξω στον κήπο ή στην ταράτσα. Υπάρ­χουν μικρά παιδιά που παίζουν ξυπό­λυτα δίπλα στα μπάζα και τα σπα­σμένα τζάμια. Είναι ένα επι­κίν­δυνο μέρος. Κανένας δεν αξίζει να δια­μέ­νει σε τόσο άσχημες συν­θή­κες», ανα­φέ­ρει ο Στάθης Κυρού­σης, επι­κε­φα­λής της απο­στο­λής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Ελλάδα και τα Βαλ­κά­νια.

ingr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.