Α-τυπος και υπογραμμός: Ενα βήμα πίσω…

Ο διά­λο­γος για την συνέ­νωση της κατα­κερ­μα­τι­σμέ­νης Κεντρο­α­ρι­στε­ράς, μόλις ξεκί­νησε. Ή έτσι φαί­νε­ται του­λά­χι­στον, αν το ενδια­φέ­ρον δεν είναι προ­σχη­μα­τικό, όχι ως προς την ουσία αλλά ως προς τον «μπρο­στάρη» που θα ηγηθεί της προ­σπά­θειας.

Τα κόμματα που εκφρά­ζουν το κέντρο ή/και την κεντρο­α­ρι­στερά, το κάθε ένα μεμο­νω­μένα, έχει επι­ση­μά­νει την ανάγκη για επα­να­σύ­σταση του χώρου (και όxι του ΠΑΣΟΚ) που αν και εκφρά­ζει κατά παρά­δοση το μεγα­λύ­τερο κομμάτι του ελλη­νι­κού λαού, σήμερα αυτό παρα­μέ­νει πολι­τικά άστεγο.

Φαι­νο­με­νικά, όλοι οι πολι­τι­κοί αρχηγοί των κομ­μά­των της κεντρο­α­ρι­στε­ράς, θέλουν τον διάλογο. Ουσια­στικά κανείς δεν θέλει να κάνει ένα βήμα πίσω, για να δει το κάδρο, να δει το όλον. Να δει ότι πέρα από τα πολι­τικά πρόσωπα, μεγα­λύ­τερη σημασία έχουν οι πολι­τι­κές προ­τά­σεις.

Λίγη σημασία έχει αν έστειλε πρώτα την επι­στολή η Φώφη ή ο Γιώργος, λίγη σημασία έχει ποιος απηύ­θυνε την πρό­σκληση και ποιος πρέπει να ακο­λου­θή­σει, ποιος θα είναι ο «αρχηγός» και ποιοι οι «υπαρ­χη­γοί» της προ­σπά­θειας.

Σημασία έχει, να κάτσουν στο τραπέζι του δια­λό­γου όλοι όσοι επι­κα­λού­νται την ανα­γκαιό­τητα για επα­να­σύ­σταση του χώρου σε αυτή την τόσο κρίσιμη συγκυ­ρία για τη χώρα, και με αμοι­βαίες υπο­χω­ρή­σεις και εντο­πι­σμό κοινών σημείων, τα σκόρπια κομ­μά­τια του παζλ να γίνουν ξανά ένα, ή έστω να ξεκι­νή­σει η σύνθεση του παζλ.

Όπως, πολύ σωστά, επι­σή­μανε ο Γιώργος Παπαν­δρέου, προ­κα­λώ­ντας ωστόσο αντι­δρά­σεις, από το τραπέζι του δια­λό­γου δεν θα πρέπει να λείπει ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος εκφρά­ζει ένα μεγάλο μέρος του συγκε­κρι­μέ­νου χώρου και τον οποίον στη­ρί­ζει ένα μεγάλο μέρος του ελλη­νι­κού λαού. Υπάρχει υγιές κομμάτι στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως υπήρχαν επίσης σάπια παρα­κλά­δια στο ΠΑΣΟΚ, και το αντί­στροφο. Όπως κάθε κόμμα έχει το υγιές κομμάτι του, έχει και το «σάπιο», που θα πρέπει να απο­μα­κρύ­νει.

Η δύναμη του ΠΑΣΟΚ, έχει συρ­ρι­κνω­θεί σημα­ντικά τα τελευ­ταία πέντε χρόνια, το άλλοτε κραταιό κόμμα, σήμερα είναι σκιά του εαυτού του. Παρόλα αυτά, έστω και ασθμαί­νο­ντας, παρα­μέ­νει εντός του παι­χνι­διού, σε αντί­θεση με το Ποτάμι το οποίο παρά το ελπι­δο­φόρο ξεκί­νημά του έχει κατα­πο­ντι­στεί, την ίδια ώρα που το Κίνημα Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών του Γ. Παπαν­δρέου κινεί­ται αργά αλλά δεν εγκα­τα­λεί­πει την μάχη, η ΔΗΜΑΡ τείνει να εξαϋ­λω­θεί, η κίνηση των 58 έκανε μόνο θόρυβο και εγκα­τέ­λειψε τον αγώνα και τόσες άλλες κινή­σεις, που έμειναν στα χαρτιά.

Τα πρόσωπα, στην πλειο­νό­τητά τους έχουν φθαρεί. Και ο κόσμος της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς κου­ρά­στηκε να παρα­κο­λου­θεί «Ρομπέν των Δασών» να εμφα­νί­ζο­νται και να εξα­φα­νί­ζο­νται στο όνομα της διά­σω­σης της χαμένης τιμής του χώρου. Απαι­τού­νται άλλες πρω­το­βου­λίες, ουσια­στι­κές, που να ξεπερ­νούν τα πρόσωπα και να εστιά­ζουν στην πολι­τική ατζέντα. Να κάνουν όλοι, “αρχηγοί” και “υπαρ­χη­γοί”, ένα βήμα πίσω. Να δουν το κάδρο και να λάβουν γεν­ναίες απο­φά­σεις, να βάλουν σε δεύτερη μοίρα το πολι­τικό τους τομάρι και να προ­τά­ξουν την επα­να­σύ­σταση και την ενότητα του χώρου της κεντρο­α­ρι­στε­ράς που, υπο­τί­θε­ται, ότι υπη­ρε­τούν. Μόνον έτσι θα πείσουν για τις αγνές τους προ­θέ­σεις και θα δώσουν διέξοδο στους υπο­στη­ρι­κτές της κεντρο­α­ρι­στε­ράς, που παρα­μέ­νουν πολι­τικά άστεγοι παρα­κο­λου­θώ­ντας τον χώρο τους να τρώει τις σάρκες του.