Ωδή στον Βασίλειο Καμπουράκη

Τρεις του Δε­κέμ­βρη ήτανε

που έκλα­ψε η νήσος

όλα τα δω­δε­κά­νη­σα

κι όλος ο κό­σμος ίσως.

Η νήσος Ρόδος έχασε

έν’ από τα παι­διά της

ελύ­γι­σε ολά­κε­ρη

μα­χαί­ρι στην καρ­διά της.

Η Ντίρε Ντά­ουα έμελε

να σ’αντι­κρύ­σει πρώτα

η γέν­νη­σή σου εσκί­α­σε

όλα τα γε­γο­νό­τα.

Κι έδω­κέν σου ο Θεός

του Αρ­γάγ­γε­λου το χέρι,

μία καρ­διά και έναν νου

σαν κο­φτε­ρό μα­χαί­ρι.

Μα­χαί­ρι όχι για κακό

μα για καλό σ’αν­θρώ­πους

που μοί­ρα­σες για χάρη τους

μ’εκα­το­ντά­δες τρό­πους.

Γνω­στός τοις πάσι και πα­ντού

με συ­ντρο­φιά ηγέ­τες

ήξε­ρες όμως να μιλάς

και μ’ άπο­ρους ικέ­τες.

Με θάρ­ρος, κύρος και πυγμή

και ήθος σαν ατσά­λι

σε πί­κρες και ανα­πο­διές

ψι­θύ­ρι­ζες…. «χα­λά­λι».

Το λά­βα­ρό σου η λε­βε­ντιά

κι η αγάπη για τη Χώρα

μπρο­στά­ρης μες στα δύ­σκο­λα

σε κάθε λογής ώρα.

Μας άφη­σες εν­θύ­μιο

ένα σωρό ει­κό­νες

θα σε θυ­μί­ζουν πά­ντο­τε

χρό­νια πολλά κι αιώ­νες.

Θύ­μη­σες από μά­λα­μα

και πρά­ξεις απ’ασήμι

μέσα σε κάθε μας καρ­διά

μέσα σε κάθε μνήμη.

Στην λύπη και τον θρήνο μας

κά­ποιος δεν συμ­με­τέ­χει

κά­ποιος γελά και χαί­ρε­ται

αφού κοντά του σ’έχει.

Είναι ο Άρχων Μι­χα­ήλ

κρα­τώ­ντας ένα ξίφος

όρ­θιος και αγέ­ρω­χος

σαν το δικό σου ύφος.

Σου λέει ο Αρ­χάγ­γε­λος…

«Δεν είναι δω το τέλος….

περ­νά­ει η ζωή και χά­νε­ται

γρή­γο­ρη σαν το βέλος…

Κοντά μου είναι μιαν αρχή

ζωή μια πιο με­γά­λη

μέσα σ’αυτήν θα ξα­να­βρείς

τους αν­θρω­πούς σου πάλι…»

Μας θύμισ’ όμως ο Θεός

ότι παρά την θλίψη

έχου­με κάτι από σε

η αύρα να μη λεί­ψει.

Είναι τα δυο σου τα παι­διά

και όλα τα εγ­γό­νια

θα σε θυ­μί­ζουν τώρα δα

και σ’όλα μας τα χρό­νια.

Η Μαίρη κι ο Αντώ­νης μας

μαζί κι οι σύ­ζυ­γοί τους

οι κόρες τους οι όμορ­φες

και οι λε­βέ­ντες γιοι τους.

Ετί­μη­σες τον γάμο σου

με μια Κυρά «οσία»

βρά­χος ήτανε δίπλα σου

η κυρά Βα­λα­σία.

Αγα­πη­μέ­νοι και οι δυο

πα­ντού γε­μά­τοι χάρες

μα και δε­μέ­νοι πά­ντο­τε

σε όλες τις αντά­ρες.

Επί­τρε­ψέ μου άρ­χο­ντα

να γρά­ψει κάτι η πένα

για τον Αντώ­νη π’αγαπώ

που μ’αγαπά και μένα.

Με την ευχή σου έγινε

ο άρ­χο­ντας της Ρόδου

αφού πάντα ακο­λού­θη­σε

μία πο­ρεία ανό­δου.

Επρό­φτα­σες και του’δωσες

απ’την δική σου χάρη

με την πνοή σου έγινε

της Ρόδου το κα­μά­ρι.

Ακού­στε με συ­νέλ­λη­νες!

Τα πάντα θέ­λη­μά του…

το επώ­νυ­μο είναι γνω­στό

μα και το όνομά του.

Πρό­ξε­νος ήσουν για πολ­λούς

γνω­στός ως Κα­μπου­ρά­κης

μα με αγάπη η Κυρά

έλεγε «Βα­σι­λά­κης».

Βα­δί­ζεις στον Πα­ρά­δει­σο

Του ου­ρα­νού την πύλη

Και μεις όλοι φω­νά­ζου­με….

Τα λέμε «κυρ Βα­σί­λη»!!

Του Πλω­τάρ­χη

Γε­ωρ­γί­ου Αλ. Αλε­ξαν­δρά­κη

Ο Γε­ώρ­γιος Αλε­ξαν­δρά­κης, κα­τά­γε­ται από τα Με­σο­νή­σια Αμα­ρί­ου Ρε­θύ­μνης. Είναι Αξιω­μα­τι­κός του Π.Ν. και Επι­τε­λής του ΥΠΕΘΑ. Είναι Πτυ­χιού­χος Νο­μι­κής Αθη­νών, Αρι­στού­χος του Defense Language Institute της Αμε­ρι­κής, Αρι­στού­χος

της Φι­λο­σο­φι­κής Αθη­νών, με Με­τα­πτυ­χια­κές Σπου­δές στις Πο­λι­τι­κές Επι­στή­μες και στο Ευ­ρω­παϊ­κό και Διε­θνές Δί­καιο. Ιδρυ­τι­κό μέλος της European Law Masters Alumni Association