Η ερώτηση εκτός από… χάρτες

Κα­θη­με­ρι­νοί είναι πλέον οι χάρ­τες με τις πε­ριο­χές που εμ­φα­νί­ζο­νται οι μωβ μέ­δου­σες. Η μωβ μέ­δου­σα έχει πάρει δια­στά­σεις τέ­ρα­τος. Και πώς να μην πάρει, όταν μπρο­στά σου περ­νά­νε κα­τα­κόκ­κι­νοι στα­μπα­ρι­σμέ­νοι χάρ­τες και τί­τλοι όπως «Το χτύ­πη­μα της μέ­δου­σας», «Οι επι­κίν­δυ­νες πα­ρα­λί­ες». Το μόνο που έχει πε­ρά­σει στα ψιλά και δεν επα­να­λαμ­βά­νου­με –έστω ως υπο­ση­μεί­ω­ση στους χάρ­τες- είναι  τί φταί­ει και γέ­μι­σαν οι θά­λασ­σες μέ­δου­σες; Τι φταί­ει που κάθε φορά που βου­τά­με ρι­σκά­ρου­με να νοιώ­σου­με ένα έντο­νο κά­ψι­μο στο δέρμα μας; Από τη μια να εκ­θειά­ζου­με τον Μάριο, που κα­τα­να­λώ­νει εκα­το­ντά­δες μέ­δου­σες και από την άλλη, να περ­νά­με στο ντού­κου τη θα­νά­τω­ση θα­λάσ­σιων χε­λω­νών, όπως ο Μά­ριος, σχε­δόν σε κα­θη­με­ρι­νή βάση;  Κι αυτό να προ­κα­λεί­ται είτε από ψα­ρά­δες με τη «δι­καιο­λο­γία» πως οι χε­λώ­νες τους χα­λά­νε τα δί­χτυα, είτε από τρε­λα­μέ­νους χει­ρι­στές τα­χυ­πλό­ων και τζετ σκι. Σύμ­φω­να με τον διευ­θυ­ντή της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής ορ­γά­νω­σης Greenpeace Νίκο Χα­ρα­λα­μπί­δη , ο βα­σι­κός λόγος που έχει οδη­γή­σει –και- σε αύ­ξη­ση του πλη­θυ­σμού των με­δου­σών είναι ότι αντι­με­τω­πί­ζου­με τη θά­λασ­σα σαν μια τε­ρά­στια χω­μα­τε­ρή και όχι σαν ένα μα­γι­κό και μα­γευ­τι­κό πε­ρί­πλο­κο οι­κο­σύ­στη­μα. Η απόρ­ρι­ψη στη θά­λασ­σα με­γά­λων πο­σο­τή­των ορ­γα­νι­κού φορ­τί­ου (λι­πά­σμα­τα, λύ­μα­τα) που προ­κα­λούν ανο­ξι­κές συν­θή­κες, αλλά και η μεί­ω­ση, εξαι­τί­ας της υπε­ρα­λί­ευ­σης, των φυ­σι­κών θη­ρευ­τών των με­δου­σών, με συ­νέ­πεια οι μέ­δου­σες να δέ­χο­νται ελά­χι­στη πίεση και να αυ­ξά­νο­νται ανε­ξέ­λεγ­κτα ( και με τη βο­ή­θεια της αύ­ξη­σης της θερ­μο­κρα­σί­ας της θά­λασ­σας ως απο­τέ­λε­σμα της κλι­μα­τι­κής κρί­σης του βιώ­νου­με). Τι κα­τα­λα­βαί­νου­με από όλα αυτά; Πως δεν μπο­ρού­με πλέον να σφυ­ρί­ζου­με αδιά­φο­ρα για όλα τα κακά που προ­κα­λού­νται στη θά­λασ­σα. Πως δεν πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζου­με τη θά­λασ­σα σαν μια απέ­ρα­ντη χω­μα­τε­ρή. Όσοι δεν το κα­τα­νο­ούν, μπο­ρούν να συ­νε­χί­ζουν κο­λυ­μπούν ελεύ­θε­ρα χωρίς όμως να γκρι­νιά­ζουν για το κά­ψι­μο και τον πόνο που τους προ­κα­λεί το τσί­μπη­μα της τσού­χτρας…