Πέθανε ο Τόλης Βοσκόπουλος

Θρηνεί το ελλη­νικό τρα­γούδι καθώς σε ηλικία 81 ετών πέθανε ο Τόλης Βοσκό­που­λος.

Σύμφωνα με τις πρώτες πλη­ρο­φο­ρίες, ο σπου­δαίος Έλληνας τρα­γου­δι­στής «έφυγε» από ανακοπή καρδιάς λίγες ημέρες πριν τα γενέ­θλιά του.

Ο ερμη­νευ­τής των μεγάλων επι­τυ­χιών νοση­λευό­ταν στο 251 Γενικό Νοσο­κο­μείο Αερο­πορίας, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες του zinapost.gr.

Ο τρα­γου­δι­στής εισήχθη στις 10 Μαΐου στο νοσο­κο­μείο καθώς είχε νιώσει μία έντονη δύσπνοια και είχε χαμηλό οξυγόνο.

Στο πλευρό του ήταν από την πρώτη στιγμή η σύζυγός του Άντζελα Γκε­ρέ­κου και η κόρη τους Μαρία Βοσκο­πού­λου.

Από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους καλ­λι­τέ­χνες στην ιστορία του ελλη­νι­κού τρα­γου­διού

Ο Τόλης Βοσκό­που­λος ήταν ένας από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους τρα­γου­δι­στές στην ιστορία του ελλη­νι­κού τρα­γου­διού, και μακράν ο πιο εμπο­ρι­κός.Όταν πρω­το­ξε­κί­νησε στο τρα­γούδι λόγω του στυλ, του στη­σί­μα­τος του στο πάλκο, και του τρόπου ερμη­νείας και ντυ­σί­μα­τος, οι φανα­τι­κοί θαυ­μα­στές του τον απο­κα­λού­σαν Πρί­γκιπα . Ένας καλ­λι­τέ­χνης που έχει φανα­τι­κούς θαυ­μα­στές, και όπως λένε χαρα­κτη­ρι­στικά «τον Βοσκό­πουλο ή θα τον λατρεύ­εις ή δεν θα τον ακούς καθόλου».

Ο Τόλης Βοσκό­που­λος βρι­σκό­ταν στην κορυφή του ελλη­νι­κού λαϊκού τρα­γου­διού για δεκα­ε­τίες, γεγονός που οδήγησε τον εξίσου μεγάλο καλ­λι­τέ­χνη και στι­χουργό σε πολλές επι­τυ­χίες του Γιάννη Πάριο να δηλώσει: «ο μόνος σταρ που έχει η Ελλάδα είναι ο Τόλης».

Μάλιστα όπως έχει δηλώσει ο Γιώργος Γερο­λυ­μά­τος τη δεκα­ε­τία του 1970 οι νέοι τρα­γου­δι­στές έσπαγαν το δόντι τους προ­κει­μέ­νου να μοιά­σουν στον Βοσκό­πουλο (λόγω της χαρα­κτη­ρι­στι­κής οδο­ντο­στοι­χίας του καλ­λι­τέ­χνη).

Ο Γιώργος Ζαμπέ­τας στην αυτο­βιο­γρα­φία του σημειώ­νει: «Ο Τόλης είναι γεν­νη­μέ­νος θεα­τρί­νος. Ανε­βαί­νει στην πίστα και την κατα­πί­νει όλη. Γιατί η πίστα όταν ανε­βαί­νεις σου λέει: φάε με για θα σε φάω. Να ξηγιό­μα­στε. Μεγάλος εργάτης ο Βοσκό­που­λος, ο μεγα­λύ­τε­ρος».

Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ο Βοσκό­που­λος κάποτε σε συνέ­ντευξη του στη δημο­σιο­γράφο Σεμίνα Διγενή, «ξεκι­νώ­ντας το τρα­γούδι, πήρα μαζί μου και τον ηθοποιό Βοσκό­πουλο».

Κατά περιό­δους έχει γράψει τρα­γού­δια τόσο σε στίχο όσο και μουσική που έχει συμπε­ρι­λά­βει σε προ­σω­πι­κούς του δίσκους ή τα έχουν ερμη­νεύ­σει άλλοι καλ­λι­τέ­χνες, με πιο γνωστό το ντουέτο του με τη Μαρι­νέλλα «Εγώ κι εσύ» το 1974 το οποίο έκανε ρεκόρ πωλή­σεων και τρα­γου­διέ­ται μέχρι και σήμερα.

Ανάμεσα στους θαυ­μα­στές του υπήρχαν και υπάρ­χουν άνθρω­ποι από όλες τις κοι­νω­νι­κές τάξεις, από τον λαϊκό κόσμο των εργα­τι­κών συνοι­κιών, μέχρι την οικο­νο­μική ελίτ των εφο­πλι­στών, και βέβαια τον αεί­μνη­στο Πρω­θυ­πουργό Ανδρέα Παπαν­δρέου.

Σήμερα μπορεί να πει κανείς πως 50 χρόνια μετά την εμφά­νιση του στο καλ­λι­τε­χνικό στε­ρέ­ωμα, ο Τόλης Βοσκό­που­λος απο­τέ­λεσε ένα σπου­δαίο κεφά­λαιο για το ελλη­νικό λαϊκό τρα­γούδι.

Η πορεία στο καλ­λι­τε­χνικό στε­ρέ­ωμα

Γεν­νή­θηκε στις 26 Ιουλίου του 1940 στον Πειραιά (Κοκ­κι­νιά).

Είναι το δωδέ­κατο παιδί της οικο­γέ­νειας Βοσκό­που­λου (έχει 11 αδελφές).

Πρω­το­εμ­φα­νί­στηκε στο θέατρο το 1958, σε ηλικία 18 ετών σε σκη­νο­θε­σία Θάνου Τράγκα, και πέντε χρόνια αργό­τερα, το 1963, έκανε το ντε­μπούτο του στον κινη­μα­το­γράφο.

Μπήκε στη δισκο­γρα­φία με το τρα­γούδι Βήμα-βήμα του αξέ­χα­στου μου­σι­κο­συν­θέτη Λυκούρ­γου Μαρκέα.

Η καθιέ­ρωσή του στο πεντά­γραμμο ήρθε με την «Άγωνία» τη σημα­διακή χρονιά του 1968 (σύνθεση Γιώργου Ζαμπέτα) που μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διά­στημα ξεπέ­ρασε τις 300.000 πωλή­σεις, ένα άπιαστο νούμερο για εκείνη την εποχή.

Έχει ένα εντυ­πω­σιακό φάσμα συνερ­γα­σιών, ερμη­νεύ­ο­ντας τρα­γού­δια του Γιώργου Ζαμπέτα, του Μίμη Πλέσσα, του Άκη Πάνου, του Θανάση Πολυ­καν­δριώτη, του Μάριου Τόκα, του Γιάννη Πάριου, του Γιώργου Κατσα­ρού, του Κώστα Βίρβου, του Φοίβου και πολλών άλλων.

Στην ιστορία έχει μείνει η συνερ­γα­σία του με τον Στράτο Διο­νυ­σίου.

Μάλιστα όταν οι 2 καλ­λι­τέ­χνες τρα­γου­δού­σαν στη Θεσ­σα­λο­νίκη ένα από­γευμα απο­φά­σι­σαν να πάνε να παίξουν μπι­λιάρδο. Η αγάπη του κόσμου για τα λαϊκά είδωλα ήταν τόσο μεγάλη που μέσα σε λίγη ώρα έξω από τη καφε­τέ­ρια είχαν μαζευ­τεί χιλιά­δες θαυ­μα­στές με απο­τέ­λε­σμα να χρεια­στεί η συν­δρομή της αστυ­νο­μίας προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σουν να βγουν από το μαγαζί.

Για παρα­πάνω από 35 χρόνια όλες του οι εμφα­νί­σεις ήταν sold-out με τον Πρί­γκιπα να απο­θε­ώ­νε­ται από τους φανα­τι­κούς θαυ­μα­στές.

Οι επι­τυ­χίες ενός Πρί­γκιπα

Τραγούδια-επιτυχίες όπως «Δυο καρδιές», «Το φεγγάρι πάνωθέ μου», «Μα εγώ αγαπώ μία», «Και εσύ θα φύγεις», «Γλυκά πονούσε το μαχαίρι», «Οι άντρες δε μιλούν πολύ», «Άιντε στην υγειά της», «Αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά», «Ανε­πα­νά­λη­πτος», «Πριν χαθεί το όνειρο μας», «Της Χελι­δο­νούς το ρέμα», «Τσιγ­γάνα για χατίρι σου», «Ψύλλοι στα αφτιά μου», «Μου χρω­στάει μια αγάπη η ζωή» και πόσα άλλα, όλα αγα­πη­μένα, ακόμα και από κείνους που δεν λάτρε­ψαν το Βοσκό­πουλο. Γιατί ο Βοσκό­που­λος αμφι­σβη­τή­θηκε πολύ. Όμως, τι είδωλο θα ‘ταν αν δεν είχε παρά­φο­ρες και ακραίες τόσο αγάπες, όσο και αντι­πά­θειες;

Τη δεκα­ε­τία του 1980 ο Τόλης Βοσκό­που­λος θα καθιε­ρω­θεί ως Πρί­γκι­πας του ελλη­νι­κού τρα­γου­διού με φανα­τι­κούς θαυ­μα­στές που κάνουν κάθε δίσκο του χρυσό και πλα­τι­νέ­νιο ενώ παράλ­ληλα κάνουν κράτηση στα κέντρα που εμφα­νί­ζε­ται με τον μήνα προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­σουν προ­νο­μιακή θέση, κοντά στο είδωλο τους.

Το 2000 βρα­βεύ­τηκε από τα βραβεία ΠΟΠ ΚΟΡΝ (μετέ­πειτα Αρίων) για την συνο­λική προ­σφορά του στο ελλη­νικό τρα­γούδι.

Το 2005 τρα­γού­δησε σε 5000 άτομα στο φρούριο της Κέρ­κυ­ρας και τα έσοδα από τη συναυ­λία πήγαν για φιλαν­θρω­πικό σκοπό.

Το 2011 έπειτα από τριετή απουσία από την αθη­ναϊκή νύχτα δέχτηκε την πρόταση του Αντώνη Ρέμου και εμφα­νί­στηκε μαζί του στη μουσική σκηνή Διο­γέ­νης στην Αθήνα, ένα σχήμα που απο­τέ­λεσε το talk of the town της χρονιάς.

Η επι­στροφή στην Κοκ­κι­νιά

Το καλο­καίρι του 2013 ο Τόλης Βοσκό­που­λος επέ­στρεψε στον Πειραιά, στην πόλη που γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε. Σε μια συγκι­νη­τική συναυ­λία στο Βεάκειο Δημο­τικό Θέατρο τρα­γού­δησε στον κόσμο που είχε συγκε­ντρω­θεί εκεί από νωρίς για να κατα­φέ­ρει να εισέλ­θει μιας και τα εισι­τή­ρια είχαν εξα­ντλη­θεί.

Κατά τη διάρ­κεια της βραδιάς ο καλ­λι­τέ­χνης βρα­βεύ­τηκε από τον δήμαρχο Πειραιά  για τη προ­σφορά του στο ελλη­νικό τρα­γούδι: «τον τόπο που γεν­νιέ­σαι και μεγα­λώ­νεις τον κου­βα­λάς πάντα μέσα στην ψυχή σου, όπου κι αν βρεθείς. Μόνο συγκί­νηση και βαθιά χαρά νοιώθω που επι­στρέφω στον Πειραιά, που αγαπώ και έχω τόσες ανα­μνή­σεις» δηλώνει ο Τόλης Βοσκό­που­λος. Μια βραδιά γεμάτη συγκι­νή­σεις. Μια ιδιαί­τερη στιγμή ήταν όταν ανέβηκε στη σκηνή μαζί του ο Μίμης Πλέσσας ο οποίος δήλωσε: «δεν έκανα τίποτε άλλο από το να χει­ρο­κροτώ ένα συγκλο­νι­στικό καλ­λι­τέ­χνη».

Η συνά­ντηση αυτή των 2 καλ­λι­τε­χνών στη σκηνή μετά από 40 χρόνια ήταν μόνο η αρχή αφού τον χειμώνα του ιδίου έτους ένωσαν τις δυνά­μεις τους παρου­σιά­ζο­ντας τη μουσική παρά­σταση «και να που ξανα­συ­να­ντιό­μα­στε» σε γνωστό νυχτε­ρινό κέντρο των Αθηνών.

To σπου­δαίο του έργο ως συν­θέ­της

Πλούσιο είναι και το έργο του ως συν­θέ­της. Μερικοί καλ­λι­τέ­χνες που ΄χουν ερμη­νεύ­σει τρα­γού­δια του είναι: Δού­κισσα, Μαρι­νέλλα, Στράτος Διο­νυ­σίου, Αντώνης Ρέμος, Νότης Σφα­κια­νά­κης. Το 1971 έγραψε τη σύνθεση του τρα­γου­διού Αδέλφια μου αλήτες πουλιά το οποίο ερμή­νευσε ο Γιάννης Βογια­τζής και κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστι­βάλ Τρα­γου­διού Θεσ­σα­λο­νί­κης, ενώ μετείχε στο ίδιο φεστι­βάλ την επόμενη χρονιά ο ίδιος, τρα­γου­δώ­ντας το Ξανθή αγα­πη­μένη Παναγιά, τρα­γούδι που όπως είχε ειπωθεί τότε το έγραψε για τη Ζωή Λάσκαρη, η οποία ήταν παρούσα στο ακρο­α­τή­ριο της εκδή­λω­σης.

Το 1976 όταν ο Στράτος Διο­νυ­σίου κρίθηκε αθώος από τις δικα­στι­κές αρχές του έγραψε το πολύ γνωστό τρα­γούδι με τίτλο Απο­κοι­μή­θηκα το οποίο έγινε μεγάλη επι­τυ­χία κι το τρα­γού­δησε κι ο ίδιος ο Βοσκό­που­λος σε δίσκο του το 1985.

Θέατρο

Έχει πρω­τα­γω­νι­στή­σει αλλά και συμ­με­τά­σχει σε πάρα πολλές θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις δίπλα σε ιερά τέρατα της ηθο­ποι­ίας όπως ο Βασίλης Αυλω­νί­της, η Βλα­χο­πού­λου, η Βασι­λειά­δου, ο Κώστας Χατζη­χρή­στος κ.ά. Από τις πιο μεγάλες επι­τυ­χίες του ήταν τα μιού­ζι­καλ: Οι εραστές του ονείρου (1972 μαζί με τη Ζωή Λάσκαρη), Τρα­γούδα θεα­τρίνε (1978 μαζί με τη Μαρία Αλιφέρη), Ήρθες σαν όνειρο (1998 μαζί με την Άντζελα Γκε­ρέ­κου), όπου το θεα­τρικό σενάριο είναι στη­ριγ­μένο στον τρόπο γνω­ρι­μίας τους.

Προ­σω­πική ζωή – Οι τέσ­σε­ρις γάμοι

Στην ιστορία έχει μείνει το ειδύλ­λιο του με την τρα­γου­δί­στρια Δού­κισσα της οποίας ήταν μου­σι­κός και παρ­τε­νέρ της αλλά και με την γνωστή ηθοποιό Ζωή Λάσκαρη με την οποία έπαιξαν μαζί στο θρυλικό μιού­ζι­καλ Εραστές του ονείρου.

Ο Τόλης έχει κάνει τέσ­σε­ρις γάμους. Παντρεύ­τηκε πρώτα τη Στέλλα Στρα­τη­γού (1960 – 1965), ύστερα την Μαρι­νέλλα (1973 – 1981), μετά την Τζούλια Παπα­δη­μη­τρίου, με την οποία έχει μία κόρη, τη Χαρά (1986) (η οποία το 2021 ανα­γνω­ρί­στηκε επι­σή­μως από το δικα­στή­ριο ότι δεν είναι η κόρη του) (1990 – 1996) και την πρώην ηθοποιό και πρ. Βου­λευτή του ΠΑΣΟΚ και Στέ­λε­χος της Νέας Δημο­κρα­τίας Άντζελα Γκε­ρέ­κου (παντρεύ­τη­καν στις 2 Αυγού­στου 1996 στην Κέρκυρα με κου­μπάρο τον δημο­σιο­γράφο Τέρενς Κουίκ). Με τη Γκε­ρέ­κου έχουν μία κόρη, τη Μαρία, που γεν­νή­θηκε to 2001.

Γράψτε το σχόλιό σας