Μια (ακόμη) χρονιά με βία

Τέλος της σχο­λι­κής χρονιάς. Μιας χρονιάς  που δυστυ­χώς όχι μόνο δεν έλειψε η βία στα σχολεία αλλά πολ­λα­πλα­σιά­στηκε. Καθη­με­ρινά δια­βά­ζαμε στο τύπο για  άγριο ξύλο, κοροϊ­δίες, απο­μό­νωση, ύβρεις. Με έναν στους τρεις μαθητές πέφτει θύμα σωμα­τι­κού εκφο­βι­σμού, έναν στους δύο λεκτι­κού, σύμφωνα με τα στοι­χεία. Το ανη­συ­χη­τικό/τρο­μα­κτικό είναι η έξαρση σε μικρά παιδιά του δημο­τι­κού σχο­λείου. Να λοιπόν κάτι που θα θέλαμε, να φέρει η νέα κυβέρ­νηση, όποια κι αν είναι. Ενα κανο­νικό δημόσιο δημο­τικό σχολείο για όλα τα παιδιά, ένα δημο­τικό σχολείο που να σε μαθαί­νει γράμ­ματα και πως να μην επι­βα­ρύ­νεις την κοι­νω­νία με τη συμπε­ρι­φορά σου. Ακού­γε­ται δύσκολο, φαί­νε­ται να έχει μια δυσκο­λία τοπική αφού σε ένα σωρό άλλες χώρες το έχουν κατα­φέ­ρει. Γενι­κό­τερα, στην Παιδεία, μπορεί να λέει ό,τι θέλει η Νέα Δημο­κρα­τία για τις επι­τυ­χίες της Νίκης Κερα­μέως, οι πολίτες όμως γνω­ρί­ζουν ότι έχουμε το… ακρι­βό­τερο σύστημα «δωρεάν» παι­δείας, σε ολό­κληρο τον πλανήτη. Ένα σύστημα που απο­θε­ώ­νει την παπα­γα­λία έναντι της κρι­τι­κής σκέψης, ένα σύστημα που υπο­χρε­ώ­νει τους γονείς σε υπέ­ρο­γκες φρο­ντι­στη­ρια­κές δαπάνες. Το πιο απί­στευτο δε είναι ότι φτάσαμε στο σημείο τα φρο­ντι­στή­ρια και τα ιδιαί­τερα να απο­τε­λούν κανόνα, συχνά από τις πρώτες τάξεις του γυμνα­σίου, όχι μόνο στα δημόσια αλλά και στα -ενίοτε πανάκριβα- ιδιω­τικά σχολεία. Φυσικά δεν έχω ακούσει κανένα να ασχο­λεί­ται με τέτοιου είδους ζητή­ματα προ­ε­κλο­γικά.