Ποιητές εκ του προχείρου

Η με­γά­λη κα­θυ­στέ­ρη­ση των ερ­γα­σιών στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής για το νο­μο­σχέ­διο των φυ­λα­κών τύπου Γ’ έδωσε την ευ­και­ρία σε κά­ποιους βου­λευ­τές να αφή­σουν την φα­ντα­σία τους να ορ­γιά­σει… Για να την… πουν στην Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου, ο βου­λευ­τής της ΝΔ, Κώ­στας Τα­σού­λας, είχε την φα­ει­νή ιδέα να της κά­νουν μία έκ­πλη­ξη απαγ­γέλ­λο­ντάς της… Δρο­σί­νη. Σύμ­φω­να με τον Βη­μα­το­δό­τη, ο Κώ­στας Τα­σού­λας ντρά­πη­κε να το απαγ­γεί­λει αλλά ο Αδω­νις Γε­ωρ­γιά­δης που κα­θό­λου δεν ντρέ­πε­ται για τί­πο­τε, του το άρ­πα­ξε από τα χέρια λέ­γο­ντάς του «Φέρ’ το εδώ να της το πω εγώ που δεν ντρέ­πο­μαι» αφή­νο­ντας τον ποι­η­τή φαν­φά­ρα να απαγ­γέλ­λει μόνος: «Σε καρ­τε­ρού­σα και είπα να τη μα ήταν η αυ­γού­λα στις κο­ρυ­φές και η αμυ­γδα­λιά στο μο­νο­πά­τι μα ήταν ίδιες και οι τρεις σαν αδελ­φές». Πά­ντως η επι­μο­νή του εμπνευ­στού για Δρο­σί­νη εδρά­ζε­ται στο ότι είχε σκοπό να αφιε­ρώ­σει στην πρό­ε­δρο από­σπα­σμα της «Αφρο­δί­της της Μήλου», ως έν­δει­ξη συ­μπα­ρά­στα­σης για τα πα­θο­βο­λή­μα­τά της στο βεν­ζι­νά­δι­κο: «Απ’ τα ζη­τιά­νι­κα κου­ρέ­λια γύ­μνω­σαν/ το θείο κορμί σου βέ­βη­λοι κουρ­σά­ροι/ κι έλαμ­ψες αφρο­γέν­νη­τη και θά­μπω­σες/ γυμνή, τ’ ολό­φω­το ατ­τι­κό φεγ­γά­ρι./ Για να σε ξε­τι­μή­σουν ανυ­πό­μο­να/ -τέ­τοια άφτα­στη κι αφά­ντα­στη πρα­μά­τεια-/ με των δαυ­λιών τις φλό­γες σε ψη­λά­φι­σαν/ δά­χτυ­λα βάρ­βα­ρα κι ανά­ξια μάτια». Πλη­ρο­φο­ρί­ες πως το ‘στει­λε αν­θο­τύ­λι­χτο ρα­βα­σά­κι στο γρα­φείο της ελέγ­χο­νται ως ανα­κρι­βείς.