Πόσο προς τα… ακροδεξιά στρέφεται η Ευρώπη; – Οι αριθμοί «μιλούν»

Το πρό­σφα­το «κο­ντα­ρο­χτύ­πη­μα» -όπως του­λά­χι­στον έδει­χναν οι δη­μο­σκο­πή­σεις- του ακρο­δε­ξιού Βίλ­ντερς και του Ρούτε στην Ολ­λαν­δία, με την πα­νη­γυ­ρι­κή εκλο­γή τε­λι­κά του δεύ­τε­ρου, είναι μόνο ένα από τα πολλά «κρού­σμα­τα» ανό­δου της ακρο­δε­ξιάς στην Ευ­ρώ­πη.

Γρά­φει ο Δη­μή­τρης Κα­πε­τα­νό­που­λος

Η άνο­δος της Λεπέν στην Γαλ­λία, με γκά­λοπ να την εμ­φα­νί­ζουν ακόμα και φα­βο­ρί για τις προ­ε­δρι­κές εκλο­γές, η άνο­δος του αντί­στοι­χου κόμ­μα­τος στην Γερ­μα­νία, αλλά και η «έκρη­ξη» των ακρο­δε­ξιών στην Ουγ­γα­ρία είναι μόνο με­ρι­κά από τα πά­μπολ­λα κρού­σμα­τα της απο­δο­χής της ρα­τσι­στι­κής ρη­το­ρι­κής και πρα­κτι­κών στην Ευ­ρώ­πη και είναι αυτά που θα πα­ρου­σιά­σου­με σή­με­ρα στο ΕThe Magazine του EleftherosTypos.gr.

Φυ­σι­κά σε όλα αυτά προ­στί­θε­ται και το υπε­ρα­τλα­ντι­κό πα­ρά­δειγ­μα της εκλο­γής του Ντό­ναλντ Τραμπ στην προ­ε­δρία των ΗΠΑ. Εάν εξε­τά­σει κά­ποιος το ζή­τη­μα ιστο­ρι­κά, θα δια­πι­στώ­σει πως σε συν­θή­κες βα­θιάς κρί­σης και ύφε­σης του συ­στή­μα­τος, όπως αυτή που βρι­σκό­μα­στε τώρα, υπάρ­χει έξαρ­ση του συ­ντη­ρη­τι­σμού, του ρα­τσι­σμού, του φα­σι­σμού με λίγα λόγια.

Σή­με­ρα λοι­πόν θα πα­ρου­σιά­σου­με την έξαρ­ση αυτή μέσα από τις εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις σε χώρες της Ε.Ε, τα τε­λευ­ταία 20 χρό­νια.

Ολ­λαν­δία

Οι εκλο­γές της 15ης Μαρ­τί­ου διέ­ψευ­σαν πολ­λούς δη­μο­σκό­πους οι οποί­οι έφερ­ναν στην πρώτη θέση τον ακρο­δε­ξιό Βίλ­ντερς ωστό­σο αυτό δεν αναι­ρεί το ότι πλέον 2ο κόμμα στη χώρα με εκλο­γι­κή άνοδο είναι οι ακρο­δε­ξιοί του Βίλ­ντερς.

Η επι­τυ­χία αυτή επί­σης ξε­θάρ­ρυ­νε και άλλα δεξιά κόμ­μα­τα να εκ­φρά­σουν τις πραγ­μα­τι­κές ρα­τσι­στι­κές τους από­ψεις, κάτι που θε­ω­ρεί­ται ως… επι­τυ­χία.

Το κόμμα «Ελευ­θε­ρί­ας» έκανε την εμ­φά­νι­σή του στο Ολ­λαν­δι­κό κοι­νο­βού­λιο το 2006 με 5,9% και πλέον έχει φτά­σει στο 13,1%.

Γερ­μα­νία

Το κόμμα «Εναλ­λα­κτι­κή για τη Γερ­μα­νία» (AfD) στις το­πι­κές εκλο­γές του 2016 πήρε πε­ρί­που το 1/4 των ψήφων και έχει εκ­προ­σώ­πη­ση στα 10 από τα 16 το­πι­κά κοι­νο­βού­λια της χώρας.

Τα στε­λέ­χη του κόμ­μα­τος έχουν εκ­φρά­σει ανοι­χτά την… απο­ρία τους στο γιατί η Γερ­μα­νία προ­σπα­θεί να «εξα­γνι­στεί» από το να­ζι­στι­κό πα­ρελ­θόν της.

Tο ΑfD «ξε­πε­τά­χτη­κε» στα έδρα­να του κοι­νο­βου­λί­ου το 2013 με πο­σο­στό 4,7%, ενώ στις τε­λευ­ταί­ες δη­μο­σκο­πή­σεις φαί­νε­ται να παίρ­νει ένα διό­λου ευ­κα­τα­φρό­νη­το 11% που φυ­σι­κά, έχει δια­φο­ρε­τι­κή βα­ρύ­τη­τα όταν προ­έρ­χε­ται στην χώρα που γέν­νη­σε τον να­ζι­σμό.

Αυ­στρία

Το Κόμμα Ελευ­θε­ρί­ας της Αυ­στρί­ας «FPO» ιδρύ­θη­κε το 1956 από Αυ­στρια­κούς ναζί και αυτό και μόνο του λέει πολλά.

Τα πο­σο­στά του κόμ­μα­τος αυτού είναι εδώ και χρό­νια υψηλά, κερ­δί­ζο­ντας ένα 29, 9% το1998, στη συ­νέ­χεια έπαθε «κα­θί­ζη­ση» το 2002 συ­γκε­ντρώ­νο­ντας 10% και από εκεί και πέρα η πο­ρεία του ήταν ανο­δι­κή μέχρι να φτά­σει στο 35,1% στις τε­λευ­ταί­ες εκλο­γές.

Ο αρ­χη­γός του κόμ­μα­τος Χάιντς Κρί­στιαν Στρά­χε, βγήκε πρώ­τος σε ψή­φους στον πρωτο γύρο των εκλο­γών του 2016 αλλά δεν πήρε πο­σο­στό άνω του 50% και έχασε στον δεύ­τε­ρο γύρο από τον Αλε­ξά­ντερ Βαν Ντερ Μπέ­λεν των «Πρα­σί­νων», που συ­μπλή­ρω­σε πο­σο­στό 53.8% ένα­ντι 46.2% του Κρί­στιαν Στρά­χε.

O Κρί­στιαν Στρά­χε κατά την… προ­σφι­λή τα­κτι­κή τέ­τοιου εί­δους κομ­μά­των, δη­λώ­νει ότι δεν είναι ακρο­δε­ξιός.

Επί­σης δη­λώ­νει ότι οι Εβραί­οι δεν είναι κακοί, κακό είναι το «πο­λι­τι­κό Ισλάμ» που θέλει να τους κα­τα­στρέ­ψει. Το «πο­λι­τι­κό Ισλάμ έχει σκοπό την πα­γκό­σμια κυ­ριαρ­χία» συ­μπλη­ρώ­νει χρη­σι­μο­ποιώ­ντας λίγο με­ταλ­λαγ­μέ­νη ως προς τον «εχθρό», την να­ζι­στι­κή προ­πα­γάν­δα που χρη­σι­μο­ποιούν οι ναζί για τους Εβραί­ους.

Πο­λω­νία

Στην Πο­λω­νία το ακρο­δε­ξιό κόμμα «Νόμος και Δι­καιο­σύ­νη» όχι απλά έχει δύ­να­μη, αλλά είναι και κυ­βέρ­νη­ση.

Η τάση ενί­σχυ­σης των ρα­τσι­στι­κών ιδεών στη χώρα φά­νη­κε από το 2001 όταν συ­γκέ­ντρω­σε το 9,1% των ψήφων, το 2007 έγινε το δεύ­τε­ρο κόμμα της χώρας με 27% και πλέον με 37,6% στις τε­λευ­ταί­ες εκλο­γές του 2015 είναι και στον πρω­θυ­πουρ­γι­κό «θώκο».

Ουγ­γα­ρία

Παρ’ ότι η Ουγ­γα­ρία είναι μία από τις πρώην σο­σια­λι­στι­κές χώρες, θα μπο­ρού­σα­με να πούμε πως η σχέση της με τον φα­σι­σμό και τον να­ζι­σμό είναι μάλ­λον… πα­ρα­δο­σια­κή (η Ουγ­γα­ρία ήταν σύμ­μα­χος της Γερ­μα­νί­ας στον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο).

Έτσι λοι­πόν λίγα χρό­νια μετά την αλ­λα­γή κα­θε­στώ­τος και συ­γκε­κρι­μέ­να το 1998, το ακρο­δε­ξιό FIDESZ συ­γκέ­ντρω­νε το 28,2% των ψήφων, για να φτά­σει σή­με­ρα να είναι κυ­βέρ­νη­ση με πο­σο­στό 44,8%, έχο­ντας μά­λι­στα και μεί­ω­ση από τις προη­γού­με­νες εκλο­γές του 2010 όπου πήρε 52,7%.

Ο λόγος είναι ότι ψή­φους του «έκλε­ψε» ένα άλλο νε­ο­να­ζι­στι­κό μόρ­φω­μα, το Jobbik, που το 2014 συ­γκέ­ντρω­σε το 20,2% και ανα­δεί­χθη­κε σε 3η δύ­να­μη της χώρας.

Δεν είναι απο­ρί­ας άξιον λοι­πόν η στάση της Ουγ­γα­ρί­ας απέ­να­ντι στους με­τα­νά­στες, η οποία είναι ίσως η πιο σκλη­ρή στην Ευ­ρώ­πη.

Γαλ­λία

Το «Εθνι­κό Μέ­τω­πο» που κλη­ρο­νό­μη­σε η Μαρίν Λεπέν, από τον πα­τέ­ρα της, ανα­μέ­νε­ται στις εκλο­γές της 23 Απρι­λί­ου να είναι μέχρι και πρώτο, στον πρώτο γύρο.

Η Μαρίν Λεπέν, έκανε ένα rebranding του κόμ­μα­τος, που εκ­φρά­ζει τις ίδιες ξε­νο­φο­βι­κές και ρα­τσι­στι­κές ιδέες με τότε που το ίδρυ­σε ο πα­τέ­ρας της, άλλα υπεκ­φεύ­γο­ντας να μι­λή­σει ανοι­χτά για τις από­ψεις της, όπως ο πα­τέ­ρας της που είπε ότι «οι Γάλ­λοι συ­νερ­γά­τες των ναζί, δεν έκανα κάτι απάν­θρω­πο αφού βο­ή­θη­σαν να εκτε­λε­στούν κομ­μου­νι­στές και δια­νοη­τι­κά άρ­ρω­στοι» ενώ αρ­νεί­ται και το ολο­καύ­τω­μα των Εβραί­ων.

Το 1997 συ­γκέ­ντρω­σε 15,3% για να πέσει στο 4,3% το 2007 και να φτά­σει στο με­γά­λο 27,7% το 2015.

Σου­η­δία

Το κόμμα των «Σου­η­δών Δη­μο­κρα­τών» όσο και αν ακού­γε­ται αταί­ρια­στο με το όνομα του, γεν­νή­θη­κε το 1988 μέσα από το «κί­νη­μα της λευ­κής ανω­τε­ρό­τη­τας». Αυτή την στιγ­μή είναι το τρίτο κόμμα στην Σου­η­δι­κή Βουλή, παίρ­νο­ντας 12,9% στις εκλο­γές και έχο­ντας 49 βου­λευ­τές (στις εκλο­γές του 2006 είχαν μόλις 2,9%). Η ρη­το­ρι­κή του αρ­χη­γού του κόμ­μα­τος Jimmie Akesson, θέτει ως «αιχμή το δό­ρα­τος» το κλασ­σι­κό «έρ­χο­νται οι ξένοι και μας παίρ­νουν τις δου­λειές».

Υπάρ­χουν πάρα πολλά ρα­τσι­στι­κά πε­ρι­στα­τι­κά από μέλη του κόμ­μα­τος με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή μια δή­λω­ση του αρ­χη­γού του κόμ­μα­τος το 2002, όταν απο­κά­λε­σε τους με­τα­νά­στες στην Σου­η­δία «πα­ρά­σι­τα».

Εν κα­τα­κλεί­δι

Την φράση-κλει­δί για την πο­ρεία των πραγ­μά­των την είπε μάλ­λον ο ακρο­δε­ξιός Ολ­λαν­δός Βίλ­ντερς τη μέρα των εκλο­γών ο οποί­ος δή­λω­σε πως «το τζίνι δεν γυ­ρί­ζει στο μπου­κά­λι».

Και κάπως έτσι είναι καθώς η ιστο­ρία έχει δι­δά­ξει πως όταν στη συ­νεί­δη­ση με­γά­λου κομ­μα­τιού κό­σμου κό­σμου υπάρ­χει απο­δο­χή ή και ανοχή φα­σι­στι­κών-εγκλη­μα­τι­κών φαι­νο­μέ­νων και ιδεών, τότε αυτό δε μπο­ρεί να λυθεί «απλά και ει­ρη­νι­κά» μέσα από τις εκλο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες.

Το πα­ρελ­θόν έχει κα­τα­δεί­ξει πως η «συ­ντρι­βή» αυτής της ιδε­ο­λο­γί­ας απαι­τεί πολλά πολλά πα­ρα­πά­νω…

Ελεύ­θε­ρος Τύπος