Μια ομιλία – απάντηση

Οι ομιλίες τόσο του πρω­θυ­πουρ­γού όσο και του κυβερ­νη­τι­κού εκπρο­σώ­που Άκη Σκέρ­τσου ήταν υπο­δειγ­μα­τι­κοί, έως και συγκι­νη­τι­κοί, θα έλεγα, ιδίως του δεύ­τε­ρου, ο οποίος και σήκωσε όλο το βάρος αυτού του νομο­σχε­δίου. Όμως εκείνη η ομιλία που καθή­λωσε, ήταν η ομιλία του Προ­έ­δρου της Βουλής κ. Κων­στα­ντί­νου Τασούλα. Μια ομιλία υψηλών συμ­βο­λι­σμών/νοη­μά­των, αλλά και απλών ξεκά­θα­ρων εξη­γή­σεων, μια ομιλία που ξεδιά­λυνε παρε­ξη­γή­σεις, απά­ντησε σε όσους λένε ότι το νομο­σχέ­διο «απειλεί» την ελλη­νική παρα­δο­σιακή οικο­γέ­νεια. Μια ομιλία που εξήγησε ότι ο θεσμός της οικο­γέ­νειας, δεν απει­λεί­ται από τη διεύ­ρυνσή του. Αντι­θέ­τως. Ενι­σχύ­ε­ται. Για τους πολίτες που από προχθές συμπε­ρι­λαμ­βά­νει δια­νοί­γει, όχι τη σφαίρα της ελεύ­θε­ρης επι­θυ­μίας, αλλά τη σφαίρα της ευθύνης του συζυ­γι­κού και γονεϊ­κού καθή­κο­ντος. «Δεν κανο­νί­ζουμε τη ζωή συμπο­λι­τών μας με βάση τα γούστα τους, παρά τους ανα­θέ­τουμε μια υψηλή ευθύνη στην οποία προ­σχω­ρούν. Ευθύνη ανα­λαμ­βά­νουν, ευθύνη θεσμο­θε­τούμε. Κι εμένα προ­σω­πικά ως συντη­ρη­τικό και παρα­δο­σιακό άνθρωπο μου αρέσει να προ­σχω­ρούν σε θεσμούς ευθύνης όλα τα μέλη της κοι­νω­νίας. Αυτό κάνουμε σήμερα», τόνισε ο κ. Τασού­λας. Και διε­ρω­τή­θηκε: «Τώρα αυτή την παρα­δο­σιακή οικο­γέ­νεια, που τόσο πολλοί την υπο­στη­ρί­ζουν, τόσο λίγο αισθά­νο­νται ότι πρέπει να της έχουν εμπι­στο­σύνη; Τόσο λίγη εμπι­στο­σύνη έχετε στους παρα­δο­σια­κούς θεσμούς ώστε, επειδή μία μειο­ψη­φία συμπο­λι­τών μας εθε­λο­ντικά και με τη δική μας πρω­το­βου­λία μπαίνει στην ίδια οικο­γε­νειακή ευθύνη, απειλεί τα ιερά και τα όσια του έθνους;», υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι «αυτή η οικο­γέ­νεια που επι­βί­ωσε χει­μα­ζό­με­νων περιό­δων και της Τουρ­κο­κρα­τίας και συνέ­βαλε στο να κρα­τη­θεί όρθια η Ελλάδα, δεν χρειά­ζε­ται υπο­χρε­ω­τι­κό­τη­τες, κιν­δυ­νο­λο­γίες, τοξι­κό­τη­τες για να κρα­τη­θεί όρθια. Θα κρα­τη­θεί όρθια γιατί είναι ένας άξιος δοκι­μα­σμέ­νος θεσμός». Προ­χω­ρώ­ντας ένα βήμα παρα­πέρα τον συλ­λο­γι­σμό του, ο κ. Τασού­λας έθεσε το ερώτημα: «Ή μήπως κάποιοι ελά­χι­στοι από εσάς, είστε εμπο­ρευό­με­νοι ή παρι­στά­νετε τους θια­σώ­τες αυτών των ιερών και των όσιων του έθνους;». Για να κατα­λή­ξει στο τέλος: «Εχουν γνώση οι φύλακες και κυρίως έχουν εμπι­στο­σύνη στην παρα­δο­σιακή μορφή της οικο­γέ­νειας και γι’ αυτό και ψηφί­ζουν και καλω­σο­ρί­ζουν στη θεσμική οικο­γέ­νεια εκεί­νους τους συμπο­λί­τες μας οι οποίοι σήμερα, με αυτό το νομο­σχέ­διο, θα νιώσουν ότι έχουν ίσα δικαιώ­ματα και υπο­χρε­ώ­σεις. Υπό αυτή την έννοια στηρίζω αυτό το νομο­σχέ­διο, όχι παρά το ότι είμαι συντη­ρη­τι­κός, αλλά επειδή ακριβώς είμαι συντη­ρη­τι­κός».