Πολιτικές αποφάσεις για τη μαρίνα Μανδρακίου ώστε να περάσει από την αθλιότητα στην πολυτέλεια

«Αθλιό­τητα» είναι η μόνη λέξη που μπορεί να περι­γρά­ψει την εικόνα που επι­κρα­τεί σήμερα στη μαρίνα Μαν­δρα­κίου, στην καρδιά της Ρόδου. Η φθορά των υπο­δο­μών, η αδια­φο­ρία των πολιτών και η κακώς εννο­ού­μενη εκμε­τάλ­λευση των χώρων (θαλάσ­σιων και χερ­σαίων) έχουν δημιουρ­γή­σει ένα παζλ του οποίου η τελική εικόνα απο­κα­λύ­πτει μια εξαι­ρε­τικά θλιβερή κατά­σταση. Πάρα ταύτα, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η δημο­τική αρχή έχει ήδη ξεκι­νή­σει ενέρ­γειες ώστε η μαρίνα να απο­κτή­σει ταυ­τό­τητα «του­ρι­στι­κού λιμένα» και με τον τρόπο αυτό να εισ­ρεύ­σουν έσοδα στα ταμεία του δήμου και του λιμε­νι­κού ταμείου. Εάν η σχε­δια­ζό­μενη πολι­τική για το Μαν­δράκι, όπως σήμερα απο­κα­λύ­πτε­ται από τη «δημο­κρα­τική», εφαρ­μο­στεί κατά γράμμα, τότε στα σίγουρα η δημο­τική αρχή Ρόδου θα έχει επι­τύ­χει την ανα­πλή­ρωση ενός μέρους των εσόδων που χάθηκαν λόγω της κατάρ­γη­σης του ΔΗΦΟΔΩ.

Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», ο ίδιος ο δήμαρ­χος Φώτης Χατζη­διά­κος έχει ζητήσει από τους επαγ­γελ­μα­τίες του θαλάσ­σιου του­ρι­σμού να εκπο­νή­σουν έκθεση που θα περι­λαμ­βά­νει την παρου­σί­αση της κατά­στα­σης που επι­κρα­τεί  στη μαρίνα Μαν­δρα­κίου, όπως και προ­τά­σεις για τις πολι­τι­κές που θα ήταν σωστό να ακο­λου­θη­θούν. Στό­χευση αυτών των προ­τά­σεων θα είναι να γίνει πράξη το ΦΕΚ που εκδό­θηκε το έτος 2006 σύμφωνα με το οποίο χαρα­κτη­ρί­ζε­ται η μαρίνα Μαν­δρα­κίου Ρόδου ως «του­ρι­στι­κός λιμένας».  Αν και η πολι­τική απόφαση προς την κατεύ­θυνση αυτή έχει εκδοθεί, εν τούτοις η μαρίνα της πόλεως δεν έχει λάβει τη σχετική πιστο­ποί­ηση από την Αρχή Του­ρι­στι­κών Λιμένων Ελλάδος.

Η πιστο­ποί­ηση δεν εδόθη καθότι μέχρι σήμερα το Μαν­δράκι ως μαρίνα έχει μεικτή χρήση (του­ρι­στική και επαγ­γελ­μα­τική), ενώ θα έπρεπε να έχει απο­κλει­στικά του­ρι­στική χρήση. Εφόσον γίνει αυτή η μετα­βολή, τότε η Αρχή Του­ρι­στι­κών Λιμένων θα θέσει συγκε­κρι­μέ­νους όρους που θα πρέπει να τηρη­θούν (κυρίως σε ό,τι αφορά θέματα ασφα­λείας) προ­κει­μέ­νου εν συνε­χεία να χορη­γή­σει την απα­ραί­τητη πιστο­ποί­ηση.

Πιο ανα­λυ­τικά, στο ρεπορ­τάζ που ακο­λου­θεί παρου­σιά­ζο­νται όλα όσα ισχύουν σήμερα στη μαρίνα Μαν­δρα­κίου και είναι εξόχως απο­γοη­τευ­τικά. Όλα αυτά τα στοι­χεία δεί­χνουν ανά­γλυφα πως εκείνο που απαι­τείτο όλα αυτά τα χρόνια ήταν μια σοβαρή πολι­τική απόφαση, απαλ­λαγ­μένη από μικρο­πο­λι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες, ώστε η μαρίνα να απο­κτή­σει την πρέ­πουσα αίγλη.

Οι θέσεις ελλι­με­νι­σμού

σκαφών ανα­ψυ­χής

στο Μαν­δράκι

Σήμερα η μαρίνα Μαν­δρα­κίου Ρόδου έχει συνο­λική χωρη­τι­κό­τητα ελλι­με­νι­σμού 175 ιστιο­πλοϊ­κών σκαφών. Αυτό σημαί­νει ότι εάν ένα σκάφος είναι μεγα­λύ­τερο από ένα μέσο ιστιο­πλοϊκό, τότε αντι­στοί­χως μειώ­νε­ται ο συνο­λι­κός αριθμός ελλι­με­νι­ζό­με­νων σκαφών ανά ημέρα.

Οι 175 θέσεις ελλι­με­νι­σμού αξιο­ποιού­νται μέχρι σήμερα από τα εξής σκάφη:

– 22 ημε­ρό­πλοια (τα οποία κατα­λαμ­βά­νουν πολ­λα­πλά­σιο αριθμό θέσεων λόγω του μεγέ­θους τους και του τρόπου ελλι­με­νι­σμού τους)

– 3 παρο­πλι­σμένα σκάφη

– 4 θέσεις κατα­λαμ­βά­νει το «Κοντίκι»

– Μία ολό­κληρη λιμε­νική πλευρά κατα­λαμ­βά­νουν τα σκάφη του Λιμε­ναρ­χείου

– ΑΣΙΑΘ και Ροδί­τικο Club ιστιο­πλοϊ­κών και μηχα­νο­κί­νη­των σκαφών

Ετσι, από τις 175 θέσεις ελλι­με­νι­σμού σκαφών ανα­ψυ­χής που υπάρ­χουν δια­θέ­σι­μες, μόνο οι περίπου 60 – 70 είναι καθη­με­ρινά δια­θέ­σι­μες (χειμώνα – καλο­καίρι) για τους επι­σκέ­πτες. Προ­φα­νώς αυτές οι θέσεις που απο­μέ­νουν δεν είναι αρκετές για να καλύ­ψουν την τερά­στια ζήτηση που υπάρχει από τους επι­σκέ­πτες – ιδιο­κτή­τες σκαφών ανα­ψυ­χής.

Επι­πρό­σθετα, κάθε καλο­καίρι παρα­τη­ρεί­ται το φαι­νό­μενο στο Μαν­δράκι να προ­σεγ­γί­ζουν και μεγάλα σκάφη ανα­ψυ­χής. Αυτά τα σκάφη επίσης στρι­μώ­χνο­νται στις συγκε­ρι­μέ­νες, λιγο­στές θέσεις και με απο­τέ­λε­σμα οι λίγες – ελεύ­θε­ρες θέσεις να γίνο­νται ακόμα λιγό­τε­ρες, διότι τα σκάφη αυτά έχουν αυξη­μέ­νες ανάγκες χώρου. Αυτό συμ­βαί­νει διότι δεξιά και αρι­στερά από τα μεγάλα σκάφη ανα­ψυ­χής απαι­τεί­ται να υπάρχει ελεύ­θε­ρος χώρος, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται για τη χωρη­τι­κό­τητα του λιμένα.

Σε αυτούς τους αριθ­μούς πρέπει να συνυ­πο­λο­γι­στούν ακόμα 25 θέσεις ελλι­με­νι­σμού σκαφών ανα­ψυ­χής στο λιμάνι της «Κολόνας». Το άθροι­σμα αυτών των θέσεων δεί­χνουν τη δυνα­μι­κό­τητα, αλλά και τις δυνα­τό­τη­τες εσόδων που είχε ο δήμος Ρόδου από το θαλάσ­σιο του­ρι­σμό.

Η ζήτηση για θέσεις

είναι τερά­στια

Ενας από τους πιο έμπει­ρους επαγ­γελ­μα­τίες στον θαλάσ­σιο του­ρι­σμό σκαφών ανα­ψυ­χής είναι ο πρά­κτο­ρας κ. Μιχάλης Ροδίτης και σε δηλώ­σεις που έκανε χθες προς τη «δημο­κρα­τική» εξήγησε ότι «με τα όσα ισχύουν σήμερα στο Μαν­δράκι, είναι αδύνατο να καλύ­ψουμε τη ζήτηση που υπάρχει».

Σύμφωνα με την ανάλυση που έκανε προς τη «δημο­κρα­τική» ο κ. Μιχάλης Ροδίτης, με τις υπο­δο­μές που υπάρ­χουν σήμερα στο Μαν­δράκι, στη διάρ­κεια της του­ρι­στι­κής περιό­δου υπάρχει μέση ημε­ρή­σια ζήτηση για 300 θέσεις ελλι­με­νι­σμού σκαφών ανα­ψυ­χής. Από τη ζήτηση αυτή,  καλύ­πτε­ται μόνο το 10%. Δηλαδή, ικα­νο­ποιού­νται μόνο οι 30 ιδιο­κτή­τες σκαφών. Οι υπό­λοι­ποι είτε ελλι­με­νί­ζο­νται έξω από το λιμάνι (στη θάλασσα μπροστά στους μύλους), είτε απλώς βάζουν πλώρη για άλλους προ­ο­ρι­σμούς. Ωστόσο, ακόμα κι εκείνοι που ελλι­με­νί­ζο­νται έξω από το Μαν­δράκι, δεν μένουν παρα­πάνω από μία ή δύο ημέρες, δεν πλη­ρώ­νουν τέλη ελλι­με­νι­σμού και έτσι οι απώ­λειες είναι πολ­λα­πλές. Οι απώ­λειες των εσόδων εγγί­ζουν τόσο το Λιμε­νικό Ταμείο,  όσο και την τοπική αγορά.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι εκείνοι που ελλι­με­νί­ζο­νται στη θαλάσ­σια περιοχή έξω από τους μύλους, ανα­γκά­ζο­νται να φύγουν άρον – άρον καθώς ανά 20 λεπτά περνούν από μπροστά τους τα σκάφη με γυάλινο δάπεδο, προ­κα­λώ­ντας διαρκή κυμα­τι­σμό. Αυτό δεν σημαί­νει ότι η κίνηση των ημε­ρό­πλοιων αυτού του τύπου είναι παρά­νομη, αλλά απλώς δημιουρ­γούν ένα πρό­βλημα που με τη σειρά του επι­βα­ρύ­νει μια ήδη δυσά­ρε­στη κατά­σταση.

Επι­πρό­σθετα, έχει γίνει γνωστό ότι μεγάλες εται­ρείες δια­χεί­ρι­σης σκαφών ανα­ψυ­χής από το εξω­τε­ρικό, ζητούν συνεχώς δεκάδες θέσεις ελλι­με­νι­σμού στη Ρόδο, όμως αυτές δεν τους παρέ­χο­νται ποτέ. Τις θέσεις αυτές δεν τις βρί­σκουν ούτε και στην Τουρκία, καθώς από εκεί εκδιώ­χθη­καν, διότι οι Τούρκοι επι­χει­ρη­μα­τίες τα τελευ­ταία χρόνια επι­ζη­τούν στροφή στον ποιο­τικό του­ρι­σμό. Αυτό σημαί­νει ότι διώ­χνουν εκεί­νους που έχουν μικρά σκάφη και δια­τη­ρούν τους ιδιο­κτή­τες μεγάλων σκαφών και θαλα­μη­γών, διότι τα έσοδα από αυτούς είναι πολ­λα­πλά­σια.

Τιμές ελλι­με­νι­σμού και έσοδα

για γέλια και για κλάματα

Σήμερα η μαρίνα στο Μαν­δράκι της Ρόδου έχει το χαμη­λό­τερο τιμο­λό­γιο ελλι­με­νι­σμού σκαφών ανα­ψυ­χής από κάθε άλλη μαρίνα ολό­κλη­ρης της Μεσο­γείου. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι για ένα σκάφος 11 μέτρων η χρέωση που γίνεται στη μαρίνα της πόλεως είναι 8 ευρώ την ημέρα. Το αντί­στοιχο τέλος ελλι­με­νι­σμού για τη μαρίνα της Κω είναι 60 ευρώ την ημέρα και για μία από τις μαρίνες του Μαρ­μα­ρίς το τέλος ελλι­με­νι­σμού για τα ο ίδιο σκάφος ανέρ­χε­ται σε 140 ευρώ την ημέρα. Μάλιστα, στην πολυ­τελή μαρίνα «Γιαλί Καβάκ» της Τουρ­κίας το αντί­στοιχο τέλος ελλι­με­νι­σμού θα ήταν 600 ευρώ την ημέρα!!!

Οι τιμές που ισχύουν στη Ρόδο θεω­ρού­νται εξευ­τε­λι­στι­κές και εάν τελικά αυτές γινό­ντου­σαν γνωστές σε όλο τον κόσμο, τότε στα σίγουρα θα γινό­ντου­σαν ουρές χιλιά­δων σκαφών ανα­ψυ­χής που θα περί­με­ναν στη σειρά για μια θέση στο Μαντράκι.

Χαμηλό τιμο­λό­γιο ελλι­με­νι­σμού συνε­πά­γε­ται χαμηλά έσοδα και για το Λιμε­νικό Ταμείο που δια­χει­ρί­ζε­ται το Μαντράκι. Δυστυ­χώς για το Δήμο Ρόδου και για το Λιμε­νικό Ταμείο το τιμο­λό­γιο αυτό δεν μπορεί να αυξηθεί, καθώς η μαρίνα δεν είναι ανε­γνω­ρι­σμένη από την Αρχή Του­ρι­στι­κών Λιμένων.

Μεγάλη είναι η απώλεια εσόδων και από τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η πώληση του νερού προς τα ελλι­με­νι­σμένα σκάφη. Σύμφωνα με το καθε­στώς που ισχύει, ο κάθε ιδιο­κτή­της σκάφους ανα­ψυ­χής κατα­βάλ­λει απευ­θείας προς τη ΔΕΥΑΡ 10,35 ευρώ για κάθε κυβικό μέτρο νερού που χρη­σι­μο­ποιεί. Από τα χρήματα αυτά, το Λιμε­νικό Ταμείο δεν εισπράτ­τει ούτε ένα ευρώ, καθότι όλα τα έσοδα κατα­λή­γουν στο ταμείο της ΔΕΥΑΡ.

Εκείνο που ισχύει με το νερό για τις μαρίνες όλου του κόσμου είναι κάτι εντελώς δια­φο­ρε­τικό και συνάμα απλό. Η εκά­στοτε δια­χει­ρι­στική αρχή της μαρίνας (στην προ­κει­μένη περί­πτωση το Λιμε­νικό Ταμείου) αγο­ρά­ζει το νερό από την υπη­ρε­σία ύδρευ­σης και το μετα­πουλά. Ετσι, εκείνο που θα απο­τε­λέ­σει εισή­γηση προς τον δήμαρχο Φώτη Χατζη­διάκο είναι να αγο­ρά­ζει το λιμε­νικό ταμείο το νερό από τη ΔΕΥΑΡ στην τιμή που αγο­ρά­ζει ο κάθε πολίτης της Ρόδου και εν συνε­χεία να το δια­θέ­τει προς τα σκάφη ανα­ψυ­χής σε τιμή ανα­προ­σαρ­μο­σμένη προς τα πάνω. Ετσι το Λιμε­νικό Ταμείο θα κερ­δί­σει επι­πλέον έσοδα για τις υπο­δο­μές που εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται.

Μονό­δρο­μος η ανα­βάθ­μιση

και ετοι­μά­ζο­νται απο­φά­σεις

Η ανα­βάθ­μιση της μαρίνας Μαν­δρα­κίου δεν είχε προ­χω­ρή­σει τα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια, εξαι­τίας της εμμονής του ΤΑΙΠΕΔ να στα­μα­τή­σει κάθε τέτοιου είδους προ­σπά­θεια, λόγω πιθανής ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης. Η ενέρ­γεια αυτή του ΤΑΙΠΕΔ κατα­δί­κασε τη Ρόδο σε μια διετία στα­σι­μό­τη­τας και απο­στέ­ρησε από τον τόπο εξαι­ρε­τικά σημα­ντικά έσοδα.

«Διεθνές επεν­δυ­τικό ενδια­φέ­ρον για τη μαρίνα Μαν­δρα­κίου δεν υπάρχει» δήλωσε προς τη «δημο­κρα­τική» ο κ. Μιχάλης Ροδίτης και εξήγησε: «δεν υπάρ­χουν μεγάλες εται­ρείες από το εξω­τε­ρικό που να θέλουν να επεν­δύ­σουν στο συγκε­κρι­μένο χώρο για δύο λόγους. Ο ένας αφορά στην περιο­ρι­σμένη της χωρη­τι­κό­τητα και ο δεύ­τε­ρος στην αδυ­να­μία ανά­πτυ­ξης χερ­σαίων υπο­δο­μών».

Είναι ευνόητο ότι το κάθε επεν­δυ­τικό σχήμα που θα επι­χει­ρή­σει να εκμε­ταλ­λευ­τεί το συγκε­κρι­μένο χώρο, θα θελήσει να έχει τις μέγι­στες δυνατές απο­λα­βές και εάν τελικά δεν συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να γίνει κάτι τέτοιο, τότε ο κάθε δια­γω­νι­σμός θα καθί­στα­ται άγονος. «Ακόμα κι αν δεν υπάρ­χουν επεν­δυ­τές, είναι απα­ραί­τητο το Μαντράκι να λει­τουρ­γή­σει με ιδιω­τικά κρι­τή­ρια και αυτό θα είναι προς όφελος ολό­κλη­ρης της τοπικής οικο­νο­μίας».

Το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει είναι να ξεκι­νή­σει σοβαρή συζή­τηση για να μπο­ρέ­σει το Μαντράκι να πιστο­ποι­η­θεί από την Αρχή Του­ρι­στι­κών Λιμένων ως «μαρίνα». Με τον τρόπο αυτό θα γίνει αμέσως αύξηση του τιμο­λο­γίου ελλι­με­νι­σμού των σκαφών ανα­ψυ­χής και αντι­στοί­χως θα αυξη­θούν τα έσοδα του Λιμε­νι­κού Ταμείου. Η αύξηση των εσόδων θα φέρει ανα­βάθ­μιση των υπο­δο­μών (λιμε­νι­κών και χερ­σαίων).

Πρέπει να σημειω­θεί ότι όπως φαί­νε­ται και από τις φωτο­γρα­φίες της «δημο­κρα­τι­κής», όλα τα σίδερα στο Μαν­δράκι έχουν σκου­ριά­σει και αντι­κα­θί­στα­νται όπως – όπως. Μάλιστα, στη φωτο­γρα­φία φαί­νε­ται ξεκά­θαρα ότι μία από τις μεταλ­λι­κές σκάλες συγκρα­τεί­ται με σχοινί και τα σάπια μεταλ­λικά της μέρη έχουν αντι­κα­τα­στα­θεί από καλάμια μπαμπού !!!

Το ίδιο φωτο­ρε­πορ­τάζ δείχνει ότι οι χερ­σαίες λιμε­νι­κές υπο­δο­μές και οι πεζό­δρο­μοι, μπροστά από το δικα­στή­ριο και το Ακταίον έχουν μετα­τρα­πεί σε πάρ­κινγκ αυτο­κι­νή­των.

Στις προ­τά­σεις που ετοι­μά­ζο­νται να τεθούν στο τραπέζι των συζη­τή­σεων περι­λαμ­βά­νο­νται τα ακό­λουθα μέτρα:

– Αμεση απο­μά­κρυνση όλων των παρο­πλι­σμέ­νων σκαφών

– Τα ημε­ρό­πλοια να περιο­ρι­στούν σε ένα μόνο χώρο της μαρίνας και να τους δοθεί ολι­γό­τε­ρος χώρος ελλι­με­νι­σμού. Σύμφωνα με τις προ­τά­σεις, τα 22 ημε­ρό­πλοια κατα­λαμ­βά­νουν πολύ περισ­σό­τερο χώρο από εκείνο που κανο­νικά θα έπρεπε να τους έχει δοθεί.

– Να κλείσει η είσοδος για όλα τα οχήματα (πλην εκείνων που δια­θέ­τουν ειδική κάρτα εισόδου λόγω ελλι­με­νι­σμέ­νου σκάφους).

– Αύξηση των μέτρων ασφα­λείας (κίνηση προ­σώ­πων, οχη­μά­των, πυρα­σφά­λεια κλπ)

– Απο­μά­κρυνση  όλων των πάγκων και των ψυγείων που βρί­σκο­νται στο χώρο των λιμε­νι­κών υπο­δο­μών.

– Κατάρ­γηση της μεικτής χρήσης της μαρίνας και χρη­σι­μο­ποί­ησή της ως αμιγώς του­ρι­στι­κής.

Αυτά τα μέτρα είναι τα ουσιώδη που ζητεί η Αρχή Του­ρι­στι­κών Λιμένων για να χορη­γή­σει την πιστο­ποί­ηση. Για τα μέτρα αυτά οι παρεμ­βά­σεις απαι­τούν μόνο πολι­τι­κές απο­φά­σεις. Εφόσον αυτές ληφθούν τότε η πιστο­ποί­ηση χορη­γεί­ται άμεσα και το Μαν­δράκι αμέσως αλλάζει όψη.