Τίτλοι τέλους για την ιστορική βιομηχανία Χαλυβουργική-Τράβηξε την «πρίζα» η ΔΕΗ

Το τέλος της πάλαι ποτέ κρα­ταιάς Χαλυ­βουρ­γι­κής, που συνέ­δεσε το όνομά της με το μετα­πο­λε­μικό ανα­πτυ­ξιακό μοντέλο της χώρας, σήμανε και τυπικά χθες με το κατέ­βα­σμα του δια­κό­πτη ηλε­κτρο­δό­τη­σης εν μέσω της δικα­στι­κής ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής δια­μά­χης της οικο­γε­νείας Κ. Αγγε­λό­που­λου. Τη Δευτέρα στις 23.59 ο ΑΔΜΗΕ είχε προ­γραμ­μα­τί­σει να κατε­βά­σει τον δια­κό­πτη της εται­ρείας υλο­ποιώ­ντας την εντολή της ΔΕΗ για άρση της εκπρο­σώ­πη­σής της από πελάτη της ύστερα και από νέα παρά­ταση που δόθηκε στη διοί­κηση της εται­ρείας για τη ρύθμιση των οφειλών της ύψους 31,4 εκατ. ευρώ και έληξε χθες χωρίς απο­τέ­λε­σμα.

Η Χαλυ­βουρ­γική μέχρι και αργά χθες το από­γευμα δεν είχε προ­χω­ρή­σει σε κάποια κίνηση για την ηλε­κτρο­δό­τησή της ως αυτο­προ­μη­θευό­με­νου πελάτη και ως εκ τούτου ο ΑΔΜΗΕ ως δια­χει­ρι­στής του συστή­μα­τος υψηλής τάσης ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νος να εκτε­λέ­σει την εντολή της ΔΕΗ για άρση της εκπρο­σώ­πη­σης και να κατε­βά­σει τον δια­κό­πτη της ιστο­ρι­κής βιο­μη­χα­νίας θέτο­ντας και τυπικά τέλος στη λει­τουρ­γία της, αφού η παρα­γω­γική της δρα­στη­ριό­τητα είχε στα­μα­τή­σει από το 2015. Το τέλος της λει­τουρ­γίας της Χαλυ­βουρ­γι­κής είχε, εξάλλου, προ­α­ναγ­γεί­λει μέσω της συνέ­ντευ­ξής του στην «Καθη­με­ρινή» της Κυρια­κής, δύο ημέρες πριν, ο κ. Κων­στα­ντί­νος Αγγε­λό­που­λος.

Εκανε σαφές ότι η κατα­βολή των μισθών Δεκεμ­βρίου και Ιανουα­ρίου και του δώρου των Χρι­στου­γέν­νων θα είναι η τελευ­ταία εκ μέρους του χρη­μα­το­δό­τηση στη Χαλυ­βουρ­γική, ενώ μίλησε για αξιο­ποί­ησή της με άλλο τρόπο και όχι ως χαλυ­βουρ­γίας. «Η Χαλυ­βουρ­γική μπορεί να αξιο­ποι­η­θεί αλλά με άλλον τρόπο, όχι ως χαλυ­βουρ­γία. Πρέπει να ανα­ζη­τή­σει νέα δρα­στη­ριό­τητα και να κάνει νέα αρχή. Δεν υπάρχει σήμερα οπου­δή­ποτε στον κόσμο τράπεζα που να δέχεται να χρη­μα­το­δο­τή­σει μια χαλυ­βουρ­γία. Ο μόνος λόγος για τον οποίο η εται­ρεία παρα­μέ­νει εν ζωή είναι για την προ­στα­σία των εργα­ζο­μέ­νων. Δια­φο­ρε­τικά θα είχε κλείσει προ πολλού», είπε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Το τέλος της Χαλυ­βουρ­γι­κής είχε προ­ε­ξο­φλη­θεί από την αγορά από το 2015, οπότε και η επι­χεί­ρηση, αδύναμη να αντι­με­τω­πί­σει την κρίση που χτύπησε τον κλάδο, αφέθηκε ουσια­στικά στην τύχη της. Η ισχυρή χαλυ­βουρ­γία που το 1961 λει­τούρ­γησε την πρώτη υψι­κά­μινο στη χώρα και για πολλές δεκα­ε­τίες απο­τέ­λεσε έναν από τους μεγα­λύ­τε­ρους εργο­δό­τες με 2.500 εργα­ζο­μέ­νους απο­δεί­χθηκε ο αδύ­να­μος κρίκος του κλάδου της χαλυ­βουρ­γίας, όπου την περίοδο της κρίσης η ζήτηση κορυ­φώ­θηκε συνο­λικά στους 300.000 τόνους από τα 2,5 εκατ. τόνους. Οι πωλή­σεις της Χαλυ­βουρ­γι­κής από 388.000 τόνους το 2011 μειώ­θη­καν στους 9.608 τόνους το 2016. Ο δανει­σμός έφθασε το 2015 στα 408 εκατ. ευρώ, ακο­λού­θη­σαν η παύση της παρα­γω­γι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και η παύση απο­πλη­ρω­μής των δανείων. Η Xαλυβουργική δεν κατά­φερε να αντα­πο­κρι­θεί ούτε στην πρω­το­βου­λία των τρα­πε­ζών για συνο­λική ανα­διάρ­θρωση του κλάδου της χαλυ­βουρ­γίας. Οι κλί­βα­νοι στο εργο­στά­σιο της Ελευ­σί­νας έσβησαν από το 2015 και για ένα διά­στημα μόνο συνε­χί­στηκε η λει­τουρ­γία στο ελα­σμα­τουρ­γείο. Με αλλε­πάλ­ληλα προ­γράμ­ματα εθε­λου­σίας εξόδου το προ­σω­πικό μειώ­θηκε από 520 άτομα το 2011 σε 170. Στις εγκα­τα­στά­σεις της εται­ρείας λει­τουρ­γούσε το τελευ­ταίο διά­στημα μόνο μία φιλο­ξε­νού­μενη εγκα­τά­σταση παρα­γω­γής υγρο­ποι­η­μέ­νων αερίων τρίτης εται­ρείας.

Η άρση εκπρο­σώ­πη­σης της ΔΕΗ από πελάτη της και το κατέ­βα­σμα του δια­κό­πτη επι­σφρά­γι­σαν απλώς το τέλος της ιστο­ρι­κής χαλυ­βουρ­γίας, που από το πρώτο εργο­στά­σιο στην οδό Πει­ραιώς το 1950, όπου φτιά­χνο­νταν σύρματα για καρφιά και πέταλα, μέχρι την ίδρυση του εργο­στα­σίου στην Ελευ­σίνα και την τοπο­θέ­τηση των πρώτων ηλε­κτρι­κών κλι­βά­νων η συν­δρομή της στην εθνική μετα­πο­λε­μική προ­σπά­θεια ανα­συ­γκρό­τη­σης της χώρας ήταν καθο­ρι­στική. Με χάλυβα από τη Χαλυ­βουρ­γική φτιά­χτη­καν και νεό­τε­ρες εμβλη­μα­τι­κές υπο­δο­μές της χώρας, όπως το ΟΑΚΑ, η Αττική Οδός, το ΣΕΦ, η εθνική οδός Αθηνών – Κορίν­θου, το «Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος», η Εγνατία και οι γέφυρες Ρίου – Αντιρ­ρίου και Χαλ­κί­δας.