Κλειστά μυαλά, κλείνουν σχολεία

Υπάρ­χει ένα σχο­λείο στην Κρήτη, σαν αυτό που  όλοι θα θέ­λα­με να πη­γαί­νουν τα παι­διά μας. Ενα δη­μό­σιο σχο­λείο με ευ­τυ­χι­σμέ­νους μα­θη­τές, που μα­θαί­νουν τα πάντα εκεί και δεν χρειά­ζε­ται να δια­βά­σουν στο σπίτι. Ενα σχο­λείο που εκτός από γνώση προ­σφέ­ρει στα παι­διά πολ­λές εμπει­ρί­ες. Αν ήταν κάπου στην Ευ­ρώ­πη, θα το ζη­λεύ­α­με. Κι όμως, εδώ κιν­δυ­νεύ­ει να κλεί­σει αφού κά­ποιοι γο­νείς το αντι­με­τώ­πι­σαν με δυ­σπι­στία. Είναι αυτοί που έχουν άποψη και σχέ­δια για το πως πρέ­πει να είναι το σχο­λείο, που έχουν να πουν ιστο­ρί­ες για το πως είναι το σχο­λείο στην τάδε και στην δείνα χώρα, είναι όλοι αυτοί που θα κά­νουν μά­γκες στην τσέπη όλους εκεί­νους που επεν­δύ­ουν επι­χει­ρη­μα­τι­κά στα φρο­ντι­στή­ρια- που ξε­φυ­τρώ­νουν σαν την αγριά­δα στο χω­ρά­φι- για τα παι­διά του δη­μο­τι­κού. Είναι δυ­στυ­χώς είναι πολ­λοί και όχι μόνο στην Κρήτη.

Δια­βά­ζου­με σε ρε­πορ­τάζ του Μά­ριου Διο­νέ­λη για το σχλείο του Βατ­τό­λα­κου στην Κρήτη, σε ένα χωειό 600 κα­τοί­κων:  Εκεί βρέ­θη­καν τα τε­λευ­ταία χρό­νια δυο δα­σκά­λες νέες, αλλά εφο­δια­σμέ­νες με απέ­ρα­ντη αγάπη για τη δου­λειά τους και για τα παι­διά. Χωρίς να πα­ρεκ­κλί­νουν από το ανα­λυ­τι­κό πρό­γραμ­μα, κα­τά­φε­ραν να ολο­κλη­ρώ­νουν τη με­λέ­τη των 17 παι­διών εντός του σχο­λι­κού ωρα­ρί­ου και του ολο­ή­με­ρου, ώστε μετά τις 4 μ.μ. να έχουν ελεύ­θε­ρο και δη­μιουρ­γι­κό χρόνο με τους γο­νείς τους. Εκτός από αυτό, Οι δα­σκά­λες συ­νέ­νω­σαν τις ώρες της ευ­έ­λι­κτης ζώνης και κάθε Πα­ρα­σκευή επέ­κτει­ναν το γνω­στι­κό πεδίο των παι­διών με μα­θή­μα­τα φω­το­γρα­φί­ας και κι­νη­μα­το­γρά­φου, μου­σι­κής, αστρο­νο­μί­ας και ρο­μπο­τι­κής, με ημέ­ρες φι­λα­να­γνω­σί­ας και επα­φής με τις φυ­σι­κές επι­στή­μες,  ενώ τα παι­διά έβγα­λαν τη δική τους σχο­λι­κή εφη­με­ρί­δα και έφτια­ξαν τον δικό τους λα­χα­νό­κη­πο.Το σχο­λείο άνοι­ξε ακόμα και Κυ­ρια­κές για προ­βο­λές ται­νιών για όλο το χωριό. Κά­ποιοι γο­νείς όμως  είδαν πε­ρί­ερ­γα το γε­γο­νός ότι τα παι­διά δεν είχαν διά­βα­σμα για το σπίτι αλλά και συ­νο­λι­κά τη δια­φο­ρε­τι­κή προ­σέγ­γι­ση της δι­δα­σκα­λί­ας. Κά­ποιες οι­κο­γέ­νειες ζή­τη­σαν με­τεγ­γρα­φή σε άλλο σχο­λείο, ενώ, μαζί με τα παι­διά που απο­φοί­τη­σαν για το Γυ­μνά­σιο, η δυ­να­μι­κό­τη­τα του σχο­λεί­ου μειώ­θη­κε από τα 17 στα πέντε παι­διά και, φέτος, η μία από τις δύο δα­σκά­λες απο­σπά­στη­κε σε άλλη θέση. Με μόνο πέντε παι­διά, το σχο­λείο του Βα­τό­λακ­κου είναι πολύ πι­θα­νόν του χρό­νου να μην υπάρ­χει.

Συ­μπέ­ρα­σμα : Η εκ­παι­δευ­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση πρέ­πει να αρ­χί­σει από την οι­κο­γέ­νεια. Όταν οι γο­νείς έχουν πε­ρά­σει από την πα­πα­γα­λία και το φρο­ντι­στή­ριο, δεν μπο­ρούν να ταυ­τί­σουν το σύγ­χρο­νο σχο­λείο με ελεύ­θε­ρο απο­γευ­μα­τι­νό χρόνο για τα παι­διά και τους φα­ντά­ζει ξένη με το σχο­λείο η δια­φο­ρε­τι­κή προ­σέγ­γι­ση μά­θη­σης.  Γι’ αυ­τούς πρέ­πει να υπάρ­χουν τόνοι άσκο­πων ασκή­σε­ων και φω­το­τυ­πί­ες. Πρέ­πει το παιδί να μην παίρ­νει ανάσα και μαζί με αυτό και οι ίδιοι οι γο­νείς.