Οι Ρόδιοι εθελοντές εξακολουθούν να βρίσκονται στο πλευρό των προσφύγων και μεταναστών

15 ολό­κλη­ρους μήνες έκλει­σαν χτες οι προ­σπά­θειες των εθε­λο­ντών και των ανθρώ­πων της τοπικής κοι­νω­νίας της Ρόδου που με την συν­δρομή των τοπικών αρχών, φιλο­ξε­νούν και φρο­ντί­ζουν τους πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες οι οποίοι είτε απο­βι­βά­ζο­νται στην Ρόδο είτε μετα­φέ­ρο­νται στο νησί από άλλα μέρη.

Η «δ» βρέθηκε χθες στον χώρο φιλο­ξε­νίας των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών που είναι τα παλαιά σφαγεία -δίπλα στο λιμάνι.

Εκεί φιλο­ξε­νού­νται αυτή την στιγμή 81 άτομα και παρά το γεγονός πως οι ροές παρου­σιά­ζουν ύφεση, δεν έχουν στα­μα­τή­σει.

Πρό­σφατα απο­βι­βά­στη­καν 70 άτομα στο Πλημ­μύρι, 60 άτομα στην Κάρπαθο, 19 στο Καστε­λό­ριζο και 11 στην Ιαλυσό. Βεβαίως, οι απο­βι­βά­σεις δεν βρί­σκο­νται σε έξαρση αλλά δεν έχουν στα­μα­τή­σει ενώ πολλά άτομα, βρί­σκο­νται στο χώρο φιλο­ξε­νίας πάνω από 9 μήνες!

Όπως δήλωσε προς την «δ» ο κ. Ντίνος Μαντι­κός, εθε­λο­ντής και αρωγός της όλης προ­σπά­θειας: «Άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχο­νται. Υπάρχει το ενδε­χό­μενο να μετα­φερ­θούν κάποιες γυναί­κες που έχουν παιδιά στον Αρχάγ­γελο, ενώ θα παρα­μεί­νουν στον χώρο, τα άτομα που είτε έχουν ζητήσει πολι­τικό άσυλο, είτε έχουν έρθει από άλλα νησιά, όπως η Λέρος, η Κως και η Κρήτη».

Οι μετα­νά­στες που φιλο­ξε­νού­νται στην Ρόδο κατά­γο­νται από την Συρία, το Κουρ­δι­στάν, το Ιράκ, το Πακι­στάν, την Παλαι­στίνη, την Αλγερία και το Αφγα­νι­στάν -από χώρες δηλαδή, που δεν βρί­σκο­νται σε εμπό­λεμη κατά­σταση.

Η δια­δι­κα­σία προ­ώ­θη­σής τους προς την Αθήνα, παρα­μέ­νει πολύ δύσκολη και χρο­νο­βόρα. Οι πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες που βρί­σκο­νται στην Ρόδο, δηλώ­νουν ότι δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, αλλά να φύγουν για την Γερ­μα­νία (ως επί το πλεί­στον) ή άλλες χώρες, όπως η Ολλαν­δία και οι Σκαν­δι­να­βι­κές χώρες, όπως η Σουηδία.

Η διαμονή όμως τόσο πολλών ατόμων σε ένα χώρο φιλο­ξε­νίας που είναι σαν καταυ­λι­σμός, έχει και πολλά προ­βλή­ματα.

Η εξα­σφά­λιση της τροφής καλύ­φθηκε εξ αρχής από ιδιω­τική πρω­το­βου­λία αλλά κυρίως από τους απλούς ανθρώ­πους, πολίτες της Ρόδου, που ευαι­σθη­το­ποι­ή­θη­καν από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε το προ­σφυ­γικό – μετα­να­στευ­τικό.

Συγκι­νη­τική πάντως είναι και η προ­σφορά πολλών εθε­λο­ντι­κών ομάδων που δεν στα­μά­τη­σαν να στη­ρί­ζουν αυτή την κατά­σταση.

Όσον αφορά στον Δήμο Ρόδου, τους τελευ­ταί­ους δύο μήνες, έκανε συμ­φω­νία με μια ΜΚΟ (Μη Κυβερ­νη­τική Οργά­νωση) η οποία έχει έδρα στην Σύμη και ανέλαβε την σίτιση των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στην Ρόδο.

«Τώρα συνε­χί­ζουν προς το παρόν να μας προ­μη­θεύ­ουν με τρόφιμα πλην μερικών, όπως πατάτες, ντο­μά­τες κ.ά. Μέχρι σήμερα όμως ο ροδια­κός λαός στη­ρί­ζει τις δικές μας προ­σπά­θειες ενώ υπάρ­χουν και πολλοί επι­χει­ρη­μα­τίες και φυσικά ξενο­δό­χοι», λέει ο κ. Μαντι­κός.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι ο συμπο­λί­της μας ιατρός κ. Σάββας Καρα­γιάν­νης από την πρώτη στιγμή έχει ανα­λά­βει την ιατρική κάλυψη των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών, που απο­βι­βά­ζο­νται στην Ρόδο, ενώ στον χώρο φιλο­ξε­νίας, έχει δημιουρ­γη­θεί ένα υπο­τυ­πώ­δες ‘διδα­σκα­λείο’, όπου εθε­λό­ντριες δασκά­λες από το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου, προ­σπα­θούν να διδά­ξουν στα μικρά παιδιά την ελλη­νική γλώσσα!

Όπως δήλωσαν στην «δ», οι πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες δεν ομιλούν άλλες γλώσσες πλην των μητρι­κών τους γι’ αυτό και η επι­κοι­νω­νία είναι δύσκολη, αλλά τα μικρά παιδιά είναι συνερ­γά­σιμα και δεί­χνουν ενδια­φέ­ρον για μάθηση.

«Προ­σπα­θούμε να τους διδά­ξουμε τα βασικά, το αλφά­βητο και κάποιες φράσεις στα ελλη­νικά για να συνεν­νο­ού­νται» δήλωσαν οι δασκά­λες, προ­σθέ­το­ντας πως και οι μεγα­λύ­τε­ροι ζητούν να μάθουν ελλη­νικά.

Σε κάθε περί­πτωση, οι πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες που έρχο­νται στην Ρόδο ανα­ζη­τώ­ντας τον δικό τους δρόμο, έχουν ένα μέρος δια­μο­νής που είναι τα παλαιά σφαγεία -προς το παρόν.

Το βάρος όμως όλης αυτής της φιλο­ξε­νίας το έχουν σηκώσει οι εθε­λο­ντές, οι άνθρω­ποι που δια­θέ­τουν τον χρόνο τους με καλή διάθεση από ανθρω­πιά και συμπό­νια στους ανθρώ­πους που ψάχνουν μια γωνιά για να σωθούν, φεύ­γο­ντας μακριά από τις πατρί­δες τους.