Κι όλα τα ίδια μένουν

Δεκα­ε­τίες τώρα, έπειτα από κάθε κατα­στροφή που συντε­λεί­ται στη χώρα, είτε είναι από φωτιές είτε από πλημ­μύ­ρες, ακούμε την ίδια κασέτα από τους εκά­στοτε κυβερ­νώ­ντες: «Δεσμευό­μα­στε να απο­κα­τα­στή­σουμε τις κατα­στρο­φές και να κάνουμε όλα εκείνα τα έργα που απαι­τού­νται ώστε να μην ξανα­ζή­σουμε τέτοια φαι­νό­μενα». Μέχρι να έρθει η επόμενη κατα­στροφή για να δια­πι­στώ­σουμε πως δεν έγινε τίποτα στο μεσο­διά­στημα. Και ναι, με τη φύση και τα φυσικά φαι­νό­μενα δεν μπο­ρούμε να τα βάλ­λουμε. Μπο­ρούμε όμως με εκεί­νους που με τις απο­φά­σεις τους, εντεί­νουν την κλι­μα­τική αλλαγή ή δεν φρο­ντί­ζουν τους πολίτες τους, επειδή δεν κάνουν σωστές εκτι­μή­σεις των επι­πτώ­σεων που προ­κα­λούν οι απο­φά­σεις τους. Οι καται­γί­δες δεν είναι απο­τέ­λε­σμα της κλι­μα­τι­κής αλλαγής ούτε και φαι­νό­μενο σπάνιο. Και λέγο­νται καται­γί­δες επειδή χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από ραγδαιό­τητα. ( ο κ. Λέκκας όσο αφορά για τον «Μπάλλο» μίλησε για «υψηλή βρο­χό­πτωση», που δεν ήταν «ακραίο φαι­νό­μενο»). Από τη στιγμή που είτε έχουμε να κάνουμε με αστικό ιστό είτε με  υπαί­θριες περιο­χές, απρο­στά­τευ­τες από αντι­πλημ­μυ­ρικά έργα και με μπα­ζω­μένα ρέματα που οδηγούν σε σχη­μα­τι­σμό νέων χει­μάρ­ρων, που χαρά­ζουν δικές τους πορείες και πλήτ­τουν περιο­χές που ζουν άνθρω­ποι, οι ευθύνες είναι προ­σω­πο­ποι­η­μέ­νες. Και για να μην το κου­ρά­ζουμε, οι κακο­τε­χνίες έχουν και δημιουργό με ονο­μα­τε­πώ­νυμο και επι­βλέ­πο­ντα με ονο­μα­τε­πώ­νυμο. Όσο έντονα και αν είναι τα καιρικά φαι­νό­μενα, υπάρ­χουν ζητή­ματα που θα όφειλαν να έχουν αντι­με­τω­πι­στεί και δεν αντι­με­τω­πί­στη­καν. Ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών μίλησε για φρεάτια που δεν έχουν καθα­ρι­στεί, για πλημ­με­λείς πρό­νοιες σε σημεία όπου γίνο­νται εδώ και  έργα. Πώς είναι δυνατόν να μην καθα­ρί­ζο­νται φρεάτια, να μην γίνεται οτι­δή­ποτε είναι δυνατόν να γίνει, ειδικά όταν οι πλημ­μύ­ρες ήταν ανα­με­νό­με­νες μετά τις φωτιές και την «κλι­μα­τική κρίση»; Μια κλι­μα­τική κρίση που δεν μπορεί να είναι ένα θρη­σκειο­λο­γι­κού τύπου άλλοθι, αλλά αυτή που θα ορίζει όλο το εύρος των ενερ­γειών μας στο εξής.