Παρεγράφησαν τα αδικήματα εις βάρος ιατρού του ΕΣΥ που παρείχε υπηρεσίες έναντι αμοιβής σε τουρίστες

Με την υπ’ αριθμ. 834/2022 απόφαση του Ε’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου αναι­ρέ­θηκε η υπ’ αριθ. 139/2020 απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου και έπαυσε ορι­στικά η δίωξη, λόγω παρα­γρα­φής, εις βάρος μια ιατρού του ΕΣΥ που κατα­δι­κά­στηκε τελε­σι­δί­κως για το ό,τι παρείχε υπη­ρε­σίες έναντι αμοιβής σε του­ρί­στες.

Η κατη­γο­ρού­μενη που είναι ιατρός κατά το έτος 2012 παρείχε τις υπη­ρε­σίες της σε Κέντρο Υγείας το οποίο απο­τε­λεί νομικό πρόσωπο δημο­σίου δικαίου.

Έπειτα από καταγ­γε­λίες που αφο­ρού­σαν στην παροχή έναντι αμοιβής ιατρι­κών υπη­ρε­σιών και διάθεση φαρ­μα­κευ­τι­κών σκευα­σμά­των στο Κέντρο Υγείας από ιατρούς υπη­ρε­τού­ντες σε αυτό προς αλλο­δα­πούς του­ρί­στες, που προ­σέρ­χο­νταν ως ασθε­νείς, διε­νερ­γή­θηκε, Ένορκη Διοι­κη­τική Εξέταση (Ε.Δ.Ε.) από Διοι­κη­τική Διευ­θύ­ντρια.

Οι εν λόγω καταγ­γε­λίες συνο­δεύ­ο­νταν από αντί­γραφα δέκα αθε­ώ­ρη­των απο­δεί­ξεων πλη­ρω­μής, συνο­λι­κού χρη­μα­τι­κού ποσού 570 ευρώ, οι οποίες φέρεται να εκδό­θη­καν τον μήνα Σεπτέμ­βριο του 2012 και είχαν συμπλη­ρω­θεί κατά περιε­χό­μενο στην αγγλική γλώσσα με πανο­μοιό­τυπο γραφικό χαρα­κτήρα.

Στα σώματα των απο­δεί­ξεων αυτών υπήρχαν σφρα­γί­δες και τα ονόματα ιατρών του Κέντρου Υγείας. και της κατη­γο­ρού­με­νης, από τους οποίους φέρεται να εκδό­θη­καν. Να σημειω­θεί ότι μία εξ αυτών φέρει επι­πλέον και στρογ­γυλή σφρα­γίδα.

Η Ε.Δ.Ε. ανα­γρά­φει ως πόρισμα ότι η κατη­γο­ρού­μενη έλαβε αμοιβή από αλλο­δα­πούς ασθε­νείς κατά την εκτέ­λεση των ιατρι­κών καθη­κό­ντων της για την παροχή ιατρι­κών υπη­ρε­σιών και αντί­τιμο για το χορη­γη­θέν φαρ­μα­κευ­τικό και υγειο­νο­μικό υλικό.

Στην ίδια ΕΔΕ επι­ση­μαί­νε­ται ότι η κατη­γο­ρου­μένη κατά την εκεί εξέτασή της ομο­λό­γησε την πράξη της.

Επι­ση­μαί­νε­ται επι­πλέον ότι η κατη­γο­ρού­μενη προέβη στις ανωτέρω ενέρ­γειες καίτοι κατά την κείμενη νομο­θε­σία στην κρίσιμη χρονική περίοδο (Σεπτέμ­βριος 2012) η μεν παροχή υγειο­νο­μι­κού υλικού και φαρ­μά­κων προς τους προ­σερ­χό­με­νους στο Κέντρο Υγείας ασθε­νείς, κατοί­κους ή προ­σω­ρινά δια­μέ­νο­ντες, έπρεπε και μπο­ρούσε να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί χωρίς χρέωση αντι­τί­μου, οι δε παρε­χό­με­νες υπη­ρε­σίες καλύ­πτο­νταν από το πρό­γραμμα της δωρεάν υγειο­νο­μι­κής περί­θαλ­ψης.

Η κατη­γο­ρου­μένη ως ιατρός εντε­ταγ­μένη στο ΕΣΥ είχε επι­πλέον υπο­γρά­ψει την από 24- 02-2012 υπεύ­θυνη δήλωση περί μη άσκησης του ιατρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος ως ελεύ­θερη επαγ­γελ­μα­τίας και περί μη δια­τή­ρη­σης ιδιω­τι­κού ιατρείου.

Κατά τη διάρ­κεια της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης που ακο­λού­θησε και η οποία προη­γή­θηκε της άσκησης ποι­νι­κής δίωξης σε βάρος της κατη­γο­ρου­μέ­νης, διε­νερ­γή­θηκε γρα­φο­λο­γική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη επί των δέκα απο­δεί­ξεων πλη­ρω­μής από την πραγματογνώμονα- δικα­στική γρα­φο­λόγο. Σύμφωνα με αυτήν η γραφή και οι υπο­γρα­φές επί των απο­δεί­ξεων σε σύγκριση με τη γραφή και τις υπο­γρα­φές των λοιπών ιατρών, πλην της κατη­γο­ρου­μέ­νης, δεν παρου­σιά­ζουν ευρή­ματα γρα­φι­κής συγ­γέ­νειας σε βασικά και ιδιαί­τερα γρα­φο­λο­γικά τους γνω­ρί­σματα, ώστε να απο­κλεί­ο­νται αυτοί από τυχόν γρα­φι­κούς τους φορείς, ενώ σε σύγκριση με τις γνήσιες σε ανύ­πο­πτο χρόνο και τις δειγ­μα­τι­κές γραφές και μονο­γρα­φές της κατη­γο­ρου­μέ­νης, προ­κύ­πτει ότι χαράσ­σο­νται με τέτοιας έκτασης ομοιό­τη­τες σε σκε­πτικό σύν­θε­σης, χαρα­κτή­ρες δομής, γρα­φι­κές συνή­θειες και γραφική ποιό­τητα, ώστε να οδηγούν στο συμπέ­ρα­σμα ότι συντά­κτρια είναι η κατη­γο­ρού­μενη.

Η κατη­γο­ρού­μενη απο­δέ­χε­ται παρου­σία μόνο στις 18.9.2012, οπότε και πραγ­μα­το­ποί­ησε εφη­με­ρία. Για τις λοιπές ημε­ρο­μη­νίες, που ανα­φέ­ρο­νται στο κατη­γο­ρη­τή­ριο, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν βρι­σκό­ταν στο κέντρο υγείας, αφού δεν είχε εφη­με­ρία.

Το Εφετειο την έκρινε ένοχη για τις πράξεις της πλα­στο­γρα­φίας κατ’ εξα­κο­λού­θηση και της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος κατ’ εξα­κο­λού­θηση με την ελα­φρυ­ντική περί­σταση του άρθρ. 84 παρ. 2 εδαφ.α’ του Π.Κ και της επέβαλε συνο­λική ποινή φυλά­κι­σης 15 μηνών.

Ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι οι ένδικες πράξεις της πλα­στο­γρα­φίας και παρά­βα­σης καθή­κο­ντος κατ’ εξα­κο­λού­θηση για τις οποίες κατα­δι­κά­στηκε η αναι­ρε­σεί­ουσα έχουν πλημ­με­λη­μα­τικό χαρα­κτήρα, φέρο­νται δε ως τελε­σθεί­σες κατά το χρονικό διά­στημα από 18/9/2012 έως 26/9/2012.

Συνεπώς, από τον ανωτέρω χρόνο τέλεσης αυτών και μέχρι την εκδί­καση της υπό­θε­σης [1-4-2022] παρήλθε χρονικό διά­στημα μεγα­λύ­τερο της οκτα­ε­τίας, με απο­τέ­λε­σμα να έχει εξα­λει­φθεί το αξιό­ποινό τους λόγω της επελ­θού­σης παρα­γρα­φής.