Το αιώνιο καλοκαίρι της νότιας Ρόδου – Ελευθερία, σερφινγκ και μοχίτο

Με ηλιο­φά­νεια και μέση ετήσια θερ­μο­κρα­σία 29 βαθμών κελσίου τον Σεπτέμ­βριο, δεν είναι να απορείς που στη νότια Ρόδο, η του­ρι­στική σεζόν καλά κρατεί. Ανό­θευτο φυσικό περι­βάλ­λον, ανα­βαθ­μι­σμένη ποιό­τητα παροχών, πόλος έλξης για λάτρεις του wind surfing απ΄όλο τον κόσμο, αλλά και ζηλευτά μοχίτο σε παρα­δεί­σια beach bar, συν­θέ­τουν ένα του­ρι­στικό προιόν με ισχυρή ταυ­τό­τητα.

Ο Κολοσ­σός της Ρόδου, ένα από τα εφτά θαύματα της αρχαιό­τη­τας, ανα­πα­ρι­στούσε τον θεό Ήλιο, που λατρεύ­τηκε στο νησί των Δωδε­κα­νή­σων. Το μπρού­τζινο άγαλμα αντα­να­κλούσε τις ακτίνες του ήλιου, αφή­νο­ντας άφωνους όσους εισέρ­χο­νταν στο λιμάνι. Το μέγεθός του εντυ­πω­σί­αζε καθώς ήταν ίδιο με το άγαλμα της Ελευ­θε­ρίας. Εξάλλου ο Γάλλος γλύπτης Φρε­ντε­ρίκ Ογκίστ Μπαρ­τολ­ντί, που το φιλο­τέ­χνησε, άντλησε την έμπνευση του από τον Κολοσσό της Ρόδου, ο οποίος συμ­βό­λιζε την ελευ­θε­ρία και την ανε­ξαρ­τη­σία των Ροδίων.

Πώς να μη λατρευό­ταν ο θεός Ήλιος σε έναν τόπο που δια­φέ­ντευε σχεδόν όλες τις ημέρες του χρόνου; Η γοητεία του, απα­ρά­μιλλή στο πέρασμα των αιώνων, εξα­κο­λου­θεί να συγκε­ντρώ­νει εκα­τομ­μύ­ρια «πιστών» που ταξι­δεύ­ουν ως εδώ για να νιώσουν το χάδι του. Σύμφωνα με τα επίσημα στοι­χεία που είναι κατα­γε­γραμ­μένα από το 1960 έως σήμερα, η μέση ετήσια θερ­μο­κρα­σία στο νησί της Ρόδου είναι 22 βαθμοί. Όσο για τον Σεπτέμ­βριο η μέση ετήσια θερ­μο­κρα­σία των 29 βαθμών και η κυριαρ­χία της ηλιο­φά­νειας, απο­τε­λούν τους καλύ­τε­ρους λόγους δια­κο­πών. Βάλτε στην εξίσωση και τον παρά­γο­ντα «χωρίς πολυ­κο­σμία, καλύ­τε­ρες δια­κο­πές» και θα κατα­λά­βετε γιατί στη νότια Ρόδο, η του­ρι­στική σεζόν καλά κρατεί.

Εδώ, όλα κινού­νται, σε άλλους ρυθμούς ακόμα και στα μέσα Αυγού­στου. Αν και η Δημο­τική Ενότητα της Νότιας Ρόδου, κατα­λαμ­βά­νει τη μεγα­λύ­τερη έκταση με 379 τετ. χλμ. αντι­προ­σω­πεύει μόλις το 5% των κλινών του νησιού και απευ­θύ­νε­ται σε όσους απο­ζη­τούν ανοι­χτούς ορί­ζο­ντες και ηρεμία.

Οδη­γώ­ντας σε μιάμιση ώρα από την πόλη έως το πιο νότιο άκρο της, βλέπεις τα κτίρια να δίνουν στα­διακά τη θέση τους στον άπλετο χώρο, ενώ οι ορεινοί όγκοι με την πυκνή βλά­στηση του βορρά, μετα­τρέ­πο­νται σε εικόνες εξω­τι­κές με αμμό­λο­φους και απέ­ρα­ντες παρα­λίες που θες να μείνεις για πάντα εκεί.

Οι πιο φανα­τι­κοί επι­σκέ­πτες είναι αναμ­φι­σβή­τητα οι surfers και οι kite surfers, που έ surfers και οι kite surfers , τη λιλι­πού­τεια χερ­σό­νησο που χωρίζει στα δυο το πιο νότιο κομμάτι της Ρόδου. Ποτέ δεν έχουμε ξαναδεί τόσους μαζε­μέ­νους σέρφερς (ας μας επι­τρα­πεί ο όρος και για τα δύο αθλή­ματα). Καθώς πλη­σιά­ζουμε στο Πρα­σο­νήσι, βλέ­πουμε πανο­ρα­μικά εκα­το­ντά­δες πανιά να χρω­μα­τί­ζουν τη θάλασσα και τον ουρανό. Στην αρι­στερή παραλία αυτοί που σερ­φά­ρουν στα κύματα και στη δεξιά αυτοί που κάνουν φιγού­ρες στον αέρα. Το Πρα­σο­νήσι είναι ένας μικρό­κο­σμος που συγκε­ντρώ­νει ανθρώ­πους απ’ όλο τον πλανήτη, έχοντας για μονα­δικό μέλημα την ενα­σχό­ληση με τα αγα­πη­μένα τους σπορ. Τι καιρό θα κάνει αύριο, πόσο θα φυσάει, με ποια κατεύ­θυνση, πότε θα πέσει ο αέρας;

Όλη η ζωή περι­στρέ­φε­ται γύρω από τις δια­θέ­σεις του Αίολου. Πληθώρα σχολών και κατα­στη­μά­των ενοι­κί­α­σης εξο­πλι­σμού, εξυ­πη­ρε­τούν τις ανάγκες των πιο αρχά­ριων, ενώ οι πιο προ­χω­ρη­μέ­νοι κατα­φθά­νουν ως εδώ με τα αυτο­κι­νού­μενα οχήματα ή τα τρο­χό­σπιτά τους, περ­νώ­ντας ατε­λεί­ω­τες ώρες παρέα με τα κύματα. Συνυ­πο­λο­γί­ζο­ντας και αυτούς που δια­μέ­νουν στα ξενο­δο­χεία της περιο­χής, μιλάμε για έναν βασικό παρά­γο­ντα τόνωσης της τοπική οικο­νο­μίας και κατά συνέ­πεια επέ­κτα­σης της του­ρι­στι­κής περιό­δου της Ρόδου. Ένα πολύ­χρωμο συνον­θύ­λευμα ανθρώ­πων που πηγαι­νο­έρ­χο­νται με τις σανίδες τους, αγω­νί­ζο­νται με τα στοι­χεία της φύσης και με τον εαυτό τους και στο τέλος της ημέρας μοι­ρά­ζο­νται με γέλια τις ιστο­ρίες τους στις παρα­λίες, τα καφέ και τα εστια­τό­ρια, δίνο­ντας ζωντά­νια στο παρα­τε­τα­μένο καλο­καίρι.

Εκτός όμως από τους λάτρεις της αλμυρής αδρε­να­λί­νης, η νότια Ρόδος έλκει επι­σκέ­πτες που επι­ζη­τούν ηρεμία σε ένα ανό­θευτο τοπίο, το οποίο όμως δια­θέ­τει υψηλού επι­πέ­δου υπη­ρε­σίες. Το 75% των ξενο­δο­χείων ανήκουν στην κατη­γο­ρία των τεσ­σά­ρων αστέρων, ενώ στο σύνολο του νησιού το αντί­στοιχο ποσοστό είναι 46%, δεί­χνο­ντας ξεκά­θαρα τον προ­σα­να­το­λι­σμό. Κατά τη διάρ­κεια του οδοι­πο­ρι­κού μας και την ολι­γό­ωρη στάση που πραγ­μα­το­ποι­ή­σαμε στη Λαχανιά -στα νοτιο­α­να­το­λικά παράλια ανάμεσα σε Πρα­σο­νήσι και Λίνδο- μία μεγάλη περιοχή που έχει ως επί­κε­ντρο της το ομώνυμο χωριό στο λόφο και απλώ­νε­ται ως την απέ­ρα­ντη παραλία, δια­πι­στώ­σαμε ιδίοις όμμασι, την τάση προς μία ποιο­τική ανα­βάθ­μιση. Όπως μας είπε μάλιστα ο δια­κε­κρι­μέ­νος Ιταλός σεφ Τζιο­βάνι Σκα­ρά­τζι, κατά την επί­σκεψη μας στο εστια­τό­ριο του ‘’Sole Giaguaro’’ που στε­γά­ζε­ται σε μια ήσυχη γει­το­νιά στη Λαχανιά : «Η άνοδος της επι­σκε­ψι­μό­τη­τας στη Νότια Ρόδο, από ανθρώ­πους από όλο τον κόσμο οι οποίοι επι­ζη­τούν μία ανα­βαθ­μι­σμένη ποιό­τητα ζωής, σχετικά με τις γεύσεις, τη διαμονή και την ψυχα­γω­γία γενι­κό­τερα, συνε­τέ­λεσε σε μεγάλο βαθμό, έτσι ώστε να στεγάσω το όνειρο μου στον όμορφο αυτό τόπο».

Στην παραλία της Λαχα­νιάς, το Beach Bar ‘’Mea Terra’’, ευθυ­γραμ­μί­ζε­ται απόλυτα με την παρα­πάνω λογική, καθώς η υψηλή του αισθη­τική, εκφρά­ζε­ται από την αρχι­τε­κτο­νική και τις άνετες ξύλινες ξαπλώ­στρες, έως το δια­κρι­τικό σέρβις. Ο ιδιο­κτή­της του, Βαρ­θο­λο­μαίος Καμπου­ρά­κης, μας ανέφερε σχετικά: «Φιλο­σο­φία μας είναι η παροχή ποιο­τι­κών υπη­ρε­σιών και επι­δί­ωξή μας η δημιουρ­γία μίας φιλικής ατμό­σφαι­ρας. Θεωρώ ότι το έχουμε πετύχει σε ικα­νο­ποι­η­τικό βαθμό, αν ανα­λο­γι­στούμε ότι ξεκι­νή­σαμε τη λει­τουρ­γία μας το 2019 και ήδη αρκετά ζευ­γά­ρια που ήρθαν για δια­κο­πές, την επόμενη χρονιά επέ­λε­ξαν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν εδώ το γαμήλιο πάρτι τους».

Ο επί­λο­γός μας ανήκει δικαιω­μα­τικά στο διάσημο πλέον ‘’Mojito Beach Bar’’ που έβαλε εν πολλοίς στον του­ρι­στικό χάρτη, τη Λαχανιά. Καθώς πλη­σιά­ζεις προς την απέ­ρα­ντη παραλία απλώ­νε­ται μπροστά σου ένα παρα­μύθι που περι­λαμ­βά­νει δεντρό­σπιτα, ευφά­ντα­στες πολύ­χρω­μες καλ­λι­τε­χνι­κές δημιουρ­γίες από ξύλο και πέτρα, ανθρώ­πους χαλα­ρούς και γελα­στούς, μουσική σε ρυθμούς μπόσα νόβα, ρέγκε και σάλσα να «ντύνει» ιδανικά το σκηνικό. Όλα ξεκί­νη­σαν το 2007 όταν η Θεοδώρα Ανδρου­τσο­πού­λου, με κατα­γωγή από τη Ρόδο, ήρθε με τον σύζυγό της Ανδρέα και την μικρή τους κόρη Χρι­στίνα, επεν­δύ­ο­ντας σε μία καλύ­τερη ποιό­τητα ζωής, μένο­ντας και δου­λεύ­ο­ντας εδώ: «Οτι­δή­ποτε βλέπεις το έχουμε κάνει με τα χέρια μας, ολ’ αυτά τα χρόνια» μας λέει ο Αντρέας, για να συνε­χί­σει: «Φτιά­ξαμε ένα beach bar, δημιουρ­γώ­ντας ένα ευχά­ρι­στο περι­βάλ­λον σαν και αυτό που θα θέλαμε να βρι­σκό­μα­σταν οι ίδιοι σαν πελάτες. Όσοι επι­σκε­φθούν τη νότια Ρόδο, θα περά­σουν του­λά­χι­στον μία φορά από εδώ, ενώ στην πορεία των 14 χρόνων της λει­τουρ­γίας μας, έχουν δημιουρ­γη­θεί ισχυροί δεσμοί φιλίας με ανθρώ­πους από όλο τον κόσμο που έρχο­νται ξανά και ξανά».

Εννο­εί­ται βέβαια ότι δοκι­μά­σαμε μοχίτο, το δημο­φι­λές κοκτέιλ από την Κούβα, που έδωσε και την ονο­μα­σία του στο μπαρ. Η από­λαυση συμπλη­ρω­νό­ταν από τα χρώματα της δύσης που σχη­μα­τί­ζο­νταν στον ορί­ζο­ντα και το δροσερό αεράκι που φυσούσε. Δεν κατά­λαβα για πότε το ήπια. Πριν παραγ­γείλω το επόμενο, ρώτησα τον Αντρέα: «Έχετε υπο­λο­γί­σει πόσα μοχίτο δίνετε τη σεζόν;» για να απα­ντή­σει απο­στο­μω­τικά: «Σίγουρα τα περισ­σό­τερα στην Ελλάδα και πρέπει να συγκα­τα­λε­γό­μα­στε ανάμεσα στα μπαρ με τη μεγα­λύ­τερη κατα­νά­λωση σε ρούμι παγκο­σμίως. Φτιά­χνουμε 15.000 μοχίτο τη σεζόν, κατα­να­λώ­νο­ντας 1,5 τόνο ρούμι». Προ­λα­βαί­νετε να απο­λαύ­σετε κι εσείς ένα ή περισ­σό­τερα, καθώς το Mojito Beach Bar, θα σας περι­μέ­νει ως τα τέλη Οκτώβρη. Εδώ έχει πάντα ήλιο. Χαλαρά.

Πηγή travel.gr