Χωρίς νερό και χωρίς απαντήσεις: Κοινή καταγγελία κατοίκων της Ιαλυσού κατά της ΔΕΥΑΡ

• Οι κ.κ. Άννα Λα­μπα­κά­κη και Καίτη Πα­ρα­σκευά, κά­τοι­κοι των πε­ριο­χών Καν­δά­λου και Αχαιών αντί­στοι­χα, πε­ρι­γρά­φουν με ανοι­χτή επι­στο­λή τους ένα χρό­νιο πρό­βλη­μα υδρο­δό­τη­σης που, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, συ­νο­δεύ­ε­ται από πλήρη αδυ­να­μία επι­κοι­νω­νί­ας με τους αρ­μό­διους και χρε­ώ­σεις που δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στην πραγ­μα­τι­κή πα­ρο­χή

Δύο κά­τοι­κοι της Ια­λυ­σού προ­χώ­ρη­σαν σε κοινή δη­μό­σια κα­ταγ­γε­λία για το πρό­βλη­μα που, όπως ανα­φέ­ρουν, τα­λαι­πω­ρεί τα νοι­κο­κυ­ριά τους επί σειρά ετών και κο­ρυ­φώ­θη­κε τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες.

Η κ. Άννα Λα­μπα­κά­κη, κά­τοι­κος της πε­ριο­χής Καν­δά­λου, και η κ. Καίτη Πα­ρα­σκευά, κά­τοι­κος της οδού Αχαιών, απευ­θύ­νο­νται με την επι­στο­λή τους στη ΔΕΥΑΡ, ζη­τώ­ντας συ­γκε­κρι­μέ­νες και δη­μό­σιες απα­ντή­σεις για τα αίτια των δια­κο­πών, τη δια­χεί­ρι­ση του δι­κτύ­ου και το σχέ­διο επί­λυ­σης.

Οι δύο μαρ­τυ­ρί­ες αφο­ρούν δια­φο­ρε­τι­κές κα­τοι­κί­ες της ίδιας πε­ριο­χής. Η μία δια­θέ­τει δε­ξα­με­νές και πιε­στι­κό, η άλλη όχι. Το απο­τέ­λε­σμα, όπως το­νί­ζουν οι κα­ταγ­γέλ­λου­σες, είναι κοινό: το νερό δεν φτά­νει στις βρύ­σες και οι εξη­γή­σεις δεν φτά­νουν ποτέ στους πο­λί­τες.

Η κ. Λα­μπα­κά­κη πε­ρι­γρά­φει ημέ­ρες ολό­κλη­ρες χωρίς τρο­φο­δο­σία από το δί­κτυο, αλ­λε­πάλ­λη­λα τη­λε­φω­νή­μα­τα στη γραμ­μή βλα­βών και πα­ρα­πο­μπές από υπάλ­λη­λο σε υπάλ­λη­λο χωρίς κα­νέ­να ου­σια­στι­κό απο­τέ­λε­σμα.

Η κ. Πα­ρα­σκευά, από την πλευ­ρά της, υπο­στη­ρί­ζει ότι για του­λά­χι­στον 6 μήνες τον χρόνο το νερό δεν φτά­νει ου­σια­στι­κά στην κα­τοι­κία της, ενώ δια­τεί­νε­ται ότι, παρά τα επα­νει­λημ­μέ­να email, τις επι­σκέ­ψεις στην υπη­ρε­σία και το επί­ση­μο αί­τη­μα με αριθ­μό πρω­το­κόλ­λου που έχει κα­τα­θέ­σει, επί­ση­μη απά­ντη­ση δεν έλαβε ποτέ. Κάνει μά­λι­στα λόγο για χρε­ώ­σεις που, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στην πραγ­μα­τι­κή πα­ρο­χή.

Η επι­στο­λή  των κα­τοί­κων

Ακο­λου­θεί αυ­τού­σια η κοινή κα­ταγ­γε­λία, όπως εστά­λη προς δη­μο­σί­ευ­ση:

«ΖΗ­ΤΕΙ­ΤΑΙ ΥΠΕΥ­ΘΥ­ΝΟΣ – ΤΟ ΝΕΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟ­ΛΥ­ΤΕ­ΛΕΙΑ

Δύο κά­τοι­κοι, σε δύο δια­φο­ρε­τι­κά ση­μεία της Ια­λυ­σού. Η πρώτη μαρ­τυ­ρία αφορά την πε­ριο­χή Καν­δά­λου και η δεύ­τε­ρη την οδό Αχαιών. Δύο δια­φο­ρε­τι­κές κα­τοι­κί­ες, δύο δια­φο­ρε­τι­κές πε­ρι­πτώ­σεις — η μία με πιε­στι­κό και δε­ξα­με­νές, η άλλη χωρίς. Το απο­τέ­λε­σμα, όμως, είναι το ίδιο: το νερό δεν φτά­νει στα σπί­τια μας και οι απα­ντή­σεις δεν φτά­νουν ποτέ σε εμάς.

Ακο­λου­θούν οι δύο μαρ­τυ­ρί­ες, όπως ακρι­βώς βιώ­νου­με την κα­τά­στα­ση.

Πε­ριο­χή Καν­δά­λου – Ια­λυ­σός

10/8/26

Χωρίς νερό πολ­λές μέρες. Με πιε­στι­κό και δε­ξα­με­νές τριών τόνων το σπίτι. Τρο­φο­δο­σία δι­κτύ­ου ανύ­παρ­κτη, συ­νε­πώς, για πολ­λές μέρες! Επι­κοι­νω­νία με τις βλά­βες στη ΔΕΥΑΡ από το από­γευ­μα. Απά­ντη­ση από… σε­κιου­ρι­τά, όπως συ­στή­θη­κε. Καμία σχέση με τις βλά­βες… Αρ­νεί­ται, όπως υπο­χρε­ού­ται, να δώσει το όνομά του. Και βε­βαί­ως αρ­νεί­ται να δώσει όνομα και τη­λέ­φω­νο κά­ποιου υπεύ­θυ­νου που θα μπο­ρού­σε να δώσει κά­ποια εξή­γη­ση έστω.

Τη­λέ­φω­νο βλα­βών που θα έπρε­πε να εξυ­πη­ρε­τεί σε 24ωρη βάση τους πο­λί­τες… με σε­κιου­ρι­τά να λέει απλά το ποί­η­μα που του έχουν μάθει να λέει. Ή δεν υπάρ­χουν βλά­βες ή υπάρ­χουν υπεύ­θυ­νοι-ανεύ­θυ­νοι που δια­χει­ρί­ζο­νται το νε­ρά­κι ΜΑΣ με βάση τις ανά­γκες αυτών που εξυ­πη­ρε­τούν… Δεν υπάρ­χει ντρο­πή! Για άλλη μια φορά!

11/8/26

Ξη­μέ­ρω­σε… Μέχρι τις 3:00 τα ξη­με­ρώ­μα­τα στα­γό­να… Τρελό ξε­νύ­χτι παρέα με την αγω­νία της βρύ­σης. Γύρω στις 6:00 εμ­φα­νί­στη­κε νε­ρά­κι στις βρύ­σες που συν­δέ­ο­νται με τις δε­ξα­με­νές. Η κε­ντρι­κή που συν­δέ­ε­ται με το δί­κτυο… στε­γνή και πάλι. Επι­κοι­νω­νί­ας συ­νέ­χεια: Από τον μη υπεύ­θυ­νο σε­κιου­ρι­τά, στον υπεύ­θυ­νο κύριο Ν., ο οποί­ος δή­λω­σε αδυ­να­μία επί­λυ­σης, ότι γνω­ρί­ζει το πρό­βλη­μα, ότι έχει προ­τεί­νει λύ­σεις χρό­νια τώρα οι οποί­ες δεν υλο­ποι­ή­θη­καν, αλλά δεν ευ­θύ­νε­ται ο ίδιος γι’ αυτό, και ότι το πρό­βλη­μα εξάλ­λου εμ­φα­νί­ζε­ται δύο μήνες το κα­λο­καί­ρι μόνο! Υπερ­κα­τα­νά­λω­ση…

Σωστά. Μία ώρα την ημέρα νερό στον μό­νι­μο κά­τοι­κο της πε­ριο­χής, για να εξυ­πη­ρε­τη­θεί τις 23 ώρες η βαριά βιο­μη­χα­νία του νη­σιού. Πάμε, λοι­πόν, στον αμέ­σως επό­με­νο υπεύ­θυ­νο, κύριο Β. Επι­κοι­νω­νία μόνο με τη γραμ­μα­τέα του. Τρεις φορές… Η τη­λε­φω­νι­κή σύν­δε­ση με τον ίδιο μη εφι­κτή. Η γραμ­μα­τέ­ας με πα­ρα­πέ­μπει στον αμέ­σως πα­ρα­πά­νω, κύριο Π. Πάλι επι­κοι­νω­νία με γραμ­μα­τέα. «Αφή­στε το τη­λέ­φω­νό σας και θα σας κα­λέ­σου­με…».

Σε ανα­μο­νή και της απά­ντη­σης στο e-mail που στάλ­θη­κε στο Τμήμα Πρω­το­κόλ­λου της ΔΕΥΑΡ.

Το αί­τη­μα στο ελά­χι­στο: να υδρο­δο­τεί­ται η πε­ριο­χή έστω για κά­ποιες ώρες τη νύχτα, αλλά κα­θη­με­ρι­νά, ώστε να γε­μί­ζουν οι δε­ξα­με­νές. Λύ­σεις! Από το «τι να σας κάνω εγώ, κυρία μου, ο πα­ρα­πά­νω ευ­θύ­νε­ται», χορ­τά­σα­με… Ζη­τεί­ται ΥΠΕΥ­ΘΥ­ΝΟΣ! Γιατί πρέ­πει αυτή η χώρα να λει­τουρ­γεί έτσι…

12/8/26

Νύ­χτω­σε… Ούτε στα­γό­να νερό από το δί­κτυο από χθες τα ξη­με­ρώ­μα­τα. Υπο­θέ­τω και για τα ξη­με­ρώ­μα­τα… βλέ­πο­ντας την ελά­χι­στη στάθ­μη του νερού στις δε­ξα­με­νές. Οι υπεύ­θυ­νοι-ανεύ­θυ­νοι εξα­φα­νι­σμέ­νοι. Απά­ντη­ση καμία και από κα­νέ­ναν. Μόνο κο­ροϊ­δία από τους γραμ­μα­τείς και τους σε­κιου­ρι­τά­δες που επά­ξια βγά­ζουν το με­ρο­κά­μα­το, ση­κώ­νο­ντας τη­λέ­φω­να για να σε συν­δέ­σουν με τα αφε­ντι­κά τους που δεν απα­ντούν ποτέ ή, στην κα­λύ­τε­ρη, να ση­μειώ­σουν το τη­λέ­φω­νό σου για να το προ­ω­θή­σουν…

Η απα­ξί­ω­ση του πο­λί­τη στο με­γα­λείο της… Οδός Αχαιών – Ια­λυ­σός Και μια δεύ­τε­ρη πλευ­ρά της ίδιας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας… Μέ­νου­με στην Αχαιών, σε ένα αρ­κε­τά ψηλό ση­μείο της Ια­λυ­σού. Εδώ και πολλά χρό­νια, για του­λά­χι­στον έξι μήνες τον χρόνο, το νερό δεν φτά­νει ου­σια­στι­κά στο σπίτι μας. Στα­γό­να νερό σε κα­θη­με­ρι­νή βάση.

Τα κα­λο­καί­ρια, συ­νή­θως υπήρ­χε νερό μόνο κά­ποιες ώρες το πρωί και από το από­γευ­μα μέχρι πε­ρί­που τις 11.30 το βράδυ. Από τον πε­ρα­σμέ­νο Σε­πτέμ­βριο προ­σπα­θώ να λύσω το πρό­βλη­μα. Χωρίς δε­ξα­με­νή και χωρίς πιε­στι­κό, γιατί θεωρώ ότι δεν είναι δική μου υπο­χρέ­ω­ση να δη­μιουρ­γή­σω ιδιω­τι­κή υπο­δο­μή για να έχω πρό­σβα­ση σε μια δη­μό­σια υπη­ρε­σία.

Από τότε έχω στεί­λει επα­νει­λημ­μέ­να email στη ΔΕΥΑΡ, έχω επι­σκε­φθεί την υπη­ρε­σία, έχω χάσει πο­λύ­τι­μο χρόνο από την ερ­γα­σία μου, έχω κλεί­σει ρα­ντε­βού, έχω ακού­σει διά­φο­ρες εξη­γή­σεις και λύ­σεις που δεν έλυ­σαν το πρό­βλη­μα. Έφτα­σα μά­λι­στα να ακού­σω ότι οι χρε­ώ­σεις μου προ­έ­κυ­πταν ακόμη και από το Google Earth, επει­δή… φαι­νό­ταν ότι έχω γκα­ζόν.

Έχω κα­τα­θέ­σει και επί­ση­μο αί­τη­μα με αριθ­μό πρω­το­κόλ­λου, ζη­τώ­ντας να διε­ρευ­νη­θεί το θέμα. Επί­ση­μη απά­ντη­ση δεν πήρα ποτέ. Και εδώ βρί­σκε­ται για μένα το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα.

Δεν είναι μόνο ότι δεν έχου­με νερό. Είναι ότι επί μήνες προ­σπα­θού­με να βρού­με μια λύση, χωρίς ου­σια­στι­κή αντα­πό­κρι­ση, ενώ την ίδια στιγ­μή βλέ­που­με χρε­ώ­σεις για ένα αγαθό που στην πράξη δεν έχου­με. Δεν ζη­τά­με χάρη. Ζη­τά­με νερό όταν ανοί­γου­με τη βρύση μας. Ζη­τά­με σωστή ενη­μέ­ρω­ση. Ζη­τά­με δί­καιη χρέ­ω­ση. Και, κυ­ρί­ως, ζη­τά­με να αντι­με­τω­πι­ζό­μα­στε ως πο­λί­τες και όχι ως κο­ρόι­δα.

Γιατί δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρεί­ται φυ­σιο­λο­γι­κό να πλη­ρώ­νου­με για μια υπη­ρε­σία που δεν μας πα­ρέ­χε­ται επαρ­κώς και, όταν ζη­τά­με εξη­γή­σεις, να πρέ­πει να κυ­νη­γά­με μόνοι μας την απά­ντη­ση. Το νερό δεν είναι πο­λυ­τέ­λεια.

Είναι δι­καί­ω­μα και βα­σι­κή υπο­χρέ­ω­ση μιας ορ­γα­νω­μέ­νης υπη­ρε­σί­ας προς τον πο­λί­τη. Και κά­ποια στιγ­μή θα πρέ­πει να δο­θούν κα­θα­ρές απα­ντή­σεις: Πού ακρι­βώς βρί­σκε­ται το πρό­βλη­μα στην πε­ριο­χή μας; Γιατί επα­να­λαμ­βά­νε­ται επί χρό­νια; Και γιατί εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν χρε­ώ­σεις που δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στην πραγ­μα­τι­κή πα­ρο­χή; Δεν θέλω άλλη μία προ­σω­ρι­νή λύση. Θέλω να μπορώ να ανοί­γω τη βρύση μου και να έχω νερό. Τόσο απλά.

ΔΥΟ ΠΕ­ΡΙΟ­ΧΕΣ – ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΟ­ΒΛΗ­ΜΑ

Καν­δά­λου και Αχαιών. Δύο δια­φο­ρε­τι­κά ση­μεία της Ια­λυ­σού. Δύο δια­φο­ρε­τι­κές κα­τοι­κί­ες. Η μία με δε­ξα­με­νές και πιε­στι­κό, η άλλη χωρίς. Το ίδιο, όμως, πρό­βλη­μα. Δεν ζη­τά­με χάρη. Ζη­τά­με να μά­θου­με ποιο ακρι­βώς είναι το πρό­βλη­μα στην υδρο­δό­τη­ση των πε­ριο­χών μας, γιατί πα­ρα­μέ­νει άλυτο επί χρό­νια και ποιο είναι το συ­γκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο της ΔΕΥΑΡ για την επί­λυ­σή του.

Ζη­τά­με κα­θη­με­ρι­νή και επαρ­κή υδρο­δό­τη­ση. Ζη­τά­με σωστή και υπεύ­θυ­νη ενη­μέ­ρω­ση. Ζη­τά­με απα­ντή­σεις από αν­θρώ­πους που έχουν την αρ­μο­διό­τη­τα και την ευ­θύ­νη να τις δώ­σουν.

Και, πάνω απ’ όλα: ΖΗ­ΤΕΙ­ΤΑΙ ΥΠΕΥ­ΘΥ­ΝΟΣ. Γιατί το νερό δεν είναι πο­λυ­τέ­λεια. Και ο πο­λί­της δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως ενο­χλη­τι­κός κάθε φορά που ζητά το αυ­το­νό­η­το: να ανοί­γει τη βρύση του και να έχει νερό.

Λα­μπα­κά­κη Άννα Κά­τοι­κος πε­ριο­χής Καν­δά­λου Ια­λυ­σού Ρόδου Πα­ρα­σκευά Καίτη Κά­τοι­κος πε­ριο­χής Αχαιών Ια­λυ­σού Ρόδου».