Ενα κορίτσι 14 ετών παίζει ποδόσφαιρο και κάνει ήδη πολύ μεγάλα όνειρα

Η Ιφι­γέ­νεια Μάκρα, από πολύ μικρή, ξέκλεβε χρόνο από τις φίλες της για να παίξει στην αυλή του σπιτιού της ποδό­σφαιρο με τον αδερφό της και φαντα­ζό­ταν πάντα τον εαυτό της, μέσα σε σένα γήπεδο.

Όταν αντι­λή­φθηκε ότι δεν θέλει να παίζει ποδό­σφαιρο μόνο για να περνά ευχά­ρι­στα την ώρα της, απο­φά­σισε να κυνη­γή­σει το όνειρό της, που είναι να παίξει ποδό­σφαιρο σε μεγάλη ομάδα του εξω­τε­ρι­κού.

Ξεκί­νησε να παίζει ποδό­σφαιρο στα 9 της χρόνια σε τοπικές ομάδες με αγόρια, όπου από νωρίς κλήθηκε να απο­δεί­ξει την αξία της μέσα στο γήπεδο, και μόλις στην προη­γού­μενη αγω­νι­στική περίοδο, έπαιξε για πρώτη φορά με κορί­τσια στην ομάδα του Α.Σ.Τ.Ι.Ρ.

Στόχος της είναι να κατα­φέ­ρει να παίξει στην Εθνική Ομάδα Ποδο­σφαί­ρου Κορα­σί­δων και όπως φαί­νε­ται είναι πολύ κοντά, αφού τον Ιούνιο κλήθηκε για προ­πο­νή­σεις προ­ε­πι­λο­γής της Εθνικής Ομάδας Κορα­σί­δων.

Στη συνέ­ντευξή της σήμερα στην «δημο­κρα­τική», μιλά για την απόφασή της να ακο­λου­θή­σει με πάθος ένα ανδρο­κρα­τού­μενο άθλημα αλλά και για το όνειρό της να παίξει επαγ­γελ­μα­τικό ποδό­σφαιρο σε ομάδα του εξω­τε­ρι­κού.

• Ιφι­γέ­νεια, πόσο χρονών είσαι;

Είμαι 14 ετών.

• Και από πόσων χρονών παίζεις ποδό­σφαιρο;

Από 9 ετών.

• Πώς προ­έ­κυψε η ενα­σχό­λησή σου με το ποδό­σφαιρο;

Εβλεπα τον αδελφό μου που έπαιζε, κι έβγαινα στην αυλή να παίξω μαζί του. Και χάρις στον αδελφό μου, ήθελα να ασχο­ληθώ κι εγώ με αυτό το άθλημα.

• Ο αδελφός σου έπαιζε σε κάποια ομάδα;

Ναι. Επαιζε στον Διγενή και τώρα παίζει στον Ιάλυσο.

• Και από την αυλή του σπιτιού σου, πώς έφτασες να παίζεις σήμερα στον ΑΣΤΙΡ, στην Β’ Εθνικη Κατη­γο­ρία;

Ηθελα κι εγώ να το ζήσω όλο αυτό, να μπορώ να παίζω σε κανο­νι­κούς αγώνες. Ξεκί­νησα από τον Διγενή, τότε ήταν η μόνη ομάδα που δεχόταν κορί­τσια.

Είχαμε επι­κοι­νω­νή­σει και με πολλές άλλες ομάδες και μας έλεγαν ότι δεν δέχο­νται κορί­τσια.

Ο Διγενής όμως, παρ΄ότι ήταν ομάδα για αγόρια, με δέχθηκε και χάρις στον κ. Μανω­λά­γκα, ο οποίος ήταν και ο πρώτος άνθρω­πος που με πίστεψε, κατά­φερα να το ζήσω.

• Επαιζες με αγόρια δηλαδή στα πρώτα σου βήματα.

Ναι, μόλις φέτος ξεκί­νησα να παίζω με κορί­τσια. Τα τέσσερα προη­γού­μενα χρόνια έπαιζα με αγόρια. Ξεκί­νησα στον Διγενή, όπου και ήμουν το μονα­δικό κορίτσι αλλά όλοι με στή­ρι­ξαν. Μετά πήγα στους Ιππότες, όπου συνά­ντησα κι εκεί ένα υπέροχο κλίμα. Με έκαναν να νιώθω σαν να είμαι στην οικο­γέ­νειά μου. Είχα έναν πολύ καλό προ­πο­νητή, τον κ. Νικήτα Μαλ­λιάκα, ο οποίος με πίστεψε και με βοήθησε να βγάλω το πάθος μου μέσα στο γήπεδο. Με έμαθε μέσα στον αγω­νι­στικό χώρο να βγάζω το 101% του εαυτού μου. Και ο κ. Γιώργος Δανάς με πίστεψε πολύ, και με βοήθησε εξίσου. Μετά πήγα στον Ιάλυσο, όπου συνε­χί­στηκε αυτό το υπέροχο οικο­γε­νειακό κλίμα γιατί τα παιδιά όλα εκεί ήταν πάρα πολύ καλά. Με στή­ρι­ζαν και με έκαναν να νιώθω πάρα πολύ άνετα.

Εκεί συνά­ντησα άλλο ένα κορίτσι, την Φρόσω Κων­στα­ντί­νου, με την οποία έχουμε γίνει πολύ καλές φίλες. Είμαστε σαν αδελφές τώρα. Εκεί στον Ιάλυσο, ο γενικός αρχηγός ο κ. Νίκος Αγας με στήριξε πάρα πολύ και συνε­χί­ζει να με στη­ρί­ζει σε ό,τι κι αν κάνω. Είναι πάντα δίπλα μου. Τώρα, είμαστε μαζί με την Φρόσω στον ΑΣΤΙΡ, που είναι καθαρά γυναι­κεία ομάδα και μπορώ να πω ότι δεθή­καμε σχετικά γρήγορα με όλα τα κορί­τσια. Ολες ήταν πάρα πολύ καλές. Πέρσι είχαμε και μια πάρα πολύ καλή αρχηγό, την Μαριέττα Φιλιπ­πά­κου, που ήταν πραγ­μα­τικά σαν δεύτερη μητέρα μας. Μας στήριζε, μας βοη­θούσε σε ό,τι κι αν κάναμε.

• Στον ΑΣΤΙΡ πότε πήγες;

Στην περσινή αγω­νι­στική περίοδο

• Κι αυτή ήταν η πρώτη φορά που έπαιζες με γυναί­κες.

Ναι.

• Ηταν πρό­βλημα για εσένα το γεγονός ότι έπρεπε να ξεκι­νή­σεις το ποδό­σφαιρο παί­ζο­ντας αγόρια;

Εγώ πιστεύω ότι στην γυναι­κεία ομάδα πήγα την κατάλ­ληλη στιγμή. Τα αγόρια με βοή­θη­σαν πολύ να βρω τα πατή­ματά μου μέσα στο γήπεδο και με ώθησαν να παίζω πιο δυνα­μικά.

Γι αυτό λέω ότι την κατάλ­ληλη στιγμή, όταν ήμουν ολο­κλη­ρω­μένη ως παί­κτρια, πήγα στην γυναι­κεία ομάδα. Χάρις στον κ. Βαγγέλη Χατζηα­ντω­νίου και στην κυρία Πόπη Καλτέκη, την πρόεδρό μας, με είδε ο ομο­σπον­δια­κός προ­πο­νη­τής της Εθνικής ο κ. Αντώνης Πριόνας, και με επέλεξε για προ­πο­νή­σεις προ­ε­πι­λο­γής της Εθνικής Ομάδας Κορα­σί­δων, τον Ιούνιο στο Καρ­πε­νήσι.

• Πώς ήταν αυτή η εμπει­ρία;

Ηταν εξαι­ρε­τική. Δεθή­καμε με τα κορί­τσια κι αυτό μας έκανε να περά­σουμε όλες καλά. Ηταν αυστηρά και πει­θαρ­χη­μένα μεν, μόνο προ­πό­νηση και φαγητό και αμέσως μετά στα δωμάτιά μας, αλλά περά­σαμε πολύ καλά και μάθαμε πολλά πράγ­ματα. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω τον κ. Χρήστο Βελλή γιατί έναν μήνα πριν πάω στο Καρ­πε­νήσι, για τις προ­πο­νή­σεις προ­ε­πι­λο­γής, με ανέλαβε και με βοήθησε να βελ­τιωθώ τόσο ποδο­σφαι­ρικά όσο και ψυχικά, για να είμαι έτοιμη, ολο­κλη­ρω­μένη γι αυτό που είχα μπροστά μου.

• Ο επό­με­νος στόχος σου ποιος είναι;

Ο μεγα­λύ­τε­ρός μου στόχος είναι να παίξω στην Εθνική και σιγά σιγά πιστεύω ότι θα τα κατα­φέρω. Θα ήθελα να παίξω σε μια καλή ομάδα του εξω­τε­ρι­κού και πιστεύω ότι με σκληρές προ­πο­νή­σεις και προ­σή­λωση θα το κατα­φέρω κι αυτό.

• Τώρα τι τάξη θα πας;

Τώρα θα πάω τρίτη γυμνα­σίου.

• Μαθή­ματα και προ­πό­νηση για την εκπλή­ρωση του υψηλού στόχου που έχεις θέσει, πώς συν­δυά­ζο­νται;

Το πρώτο πράγμα που κάνω όταν σχολάσω, είναι να έρθω στο σπίτι μου, να φάω και μετά να διαβάσω τα μαθή­ματά μου έτσι ώστε όταν πάω στην προ­πό­νησή μου, που είναι στις 17.00 να έχω το κεφάλι μου καθαρό, να μην σκέ­φτο­μαι τίποτα άλλο και να είμαι αφο­σιω­μένη σε αυτό που κάνω ώστε να βελ­τιώ­νο­μαι.

• Οι φίλες σου, οι συμ­μα­θή­τριές σου, τι λένε που ασχο­λεί­σαι με το ποδό­σφαιρο;

Συνήθως όταν κάποιοι για πρώτη φορά με γνω­ρί­ζουν και μαθαί­νουν ότι ασχο­λού­μαι με το ποδό­σφαιρο, μένουν άφωνοι! Μετά αρχί­ζουν οι ερω­τή­σεις, διότι το ποδό­σφαιρο είναι ένα καθαρά ανδρο­κρα­τού­μενο άθλημα και έχουν απορίες, γιατί ασχο­λή­θηκα, τι μου αρέσει, γιατί μου αρέσει… κι όλα αυτά.

Οι φίλες μου, εκτός ομάδας, το βλέπουν καθαρά ένα ανούσιο άθλημα που απλώς κλωτσάς μια μπάλα. Κι εγώ προ­σπαθώ να τους εξηγήσω ότι δεν είναι έτσι… Το αγαπώ το ποδό­σφαιρο και πιστεύω ότι είναι συναρ­πα­στικό σπορ.

• Η οικο­γέ­νειά σου τι λέει για την αγάπη σου για το ποδό­σφαιρο και την επι­θυ­μία σου να ασχο­λη­θείς επαγ­γελ­μα­τικά;

Ευτυχώς, η οικο­γέ­νειά μου από την πρώτη στιγμή που ήθελα να ασχο­ληθώ με αυτό το άθλημα, με στήριξε και ήταν πάντα δίπλα μου ό,τι και να γινόταν. Και στις χαρές και στις λύπες.

Πάντα με συμ­βού­λευαν και με βοη­θού­σαν, κι εμένα αυτό με έκανε να αισθά­νο­μαι πιο δυνατή και να αγαπάω ακόμα περισ­σό­τερο αυτό που κάνω, διότι ήξερα ότι είχα τους ανθρώ­πους που αγαπάω δίπλα μου.

• Υπάρχει κάποια στιγμή που θυμάσαι πιο έντονα;

Η στιγμή που πέρασα πάρα πολύ ωραία, εκτός βέβαια από την συμ­με­τοχή μου στις προ­πο­νή­σεις προ­ε­πι­λο­γής της Εθνικής, ήταν όταν με τον Ιάλυσο, μπήκαμε στις τέσ­σε­ρις καλύ­τε­ρες ομάδες του Ομίλου και αυτή ήταν πραγ­μα­τικά μια μαγική στιγμή. Πανη­γυ­ρί­ζαμε στα απο­δυ­τή­ρια, φωνά­ζαμε, χορο­πη­δού­σαμε από τη χαρά μας.

Και θυμάμαι μπήκε μέσα ο κ. Αγας και μας ανα­κοί­νωσε ότι θα πηγαί­ναμε πέντε μέρες στη Σύρο για ένα τουρ­νουά όπου και περά­σαμε τέλεια. Πιστεύω ότι εκεί με την ομάδα δεθή­καμε σαν οικο­γέ­νεια. Ολα όσα περά­σαμε στον Ιάλυσο ήταν μαγικά.

• Εσύ σε ποια θέση παίζεις;

Η κανο­νική μου θέση είναι στόπερ αλλά παίζω άνετα και δεξί μπακ και αρι­στερό, δηλαδή φουλ άμυνα. Με έχουν βάλει να παίξω και χαφ, όπου κι εκεί τα κατα­φέρνω.

• Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από τώρα;

Θα ήθελα να παίζω σε μια μεγάλη ομάδα στη Σουηδία ή στην Αμερική… Εκεί το επαγ­γελ­μα­τικό γυναι­κείο ποδό­σφαιρο είναι ισάξιο με το ανδρικό, στην Ελλάδα ακόμα δεν το έχουμε κατα­φέ­ρει αυτό.

Γι αυτό θέλω να φύγω στο εξω­τε­ρικό. Ξέρω ότι αν τελικά συμβεί αυτό -που το εύχομαι- θα πρέπει να απο­χω­ρι­στώ από την οικο­γέ­νειά μου και τους φίλους μου, όμως αν μου δινόταν αυτή η ευκαι­ρία δεν θα το σκε­φτό­μουν, θα έλεγα ναι, κατευ­θείαν.

• Εχεις ακόμα το Λύκειο μπροστά σου και τις σπουδές σου. Πιστεύ­εις ότι θα είναι εύκολο να τα συν­δυά­σεις με το ποδό­σφαιρο;

Ναι! Εγώ έτσι κι αλλιώς θέλω να μπω στη γυμνα­στική Ακα­δη­μία, θέλω να συν­δυάσω τις σπουδές μου με το ποδό­σφαιρο. Αν κατα­φέρω να περάσω στη Γυμνα­στική Ακα­δη­μία, πιστεύω ότι αυτό θα με βοη­θή­σει να έρθω πιο κοντά στον στόχο μου σε ό,τι αφορά το ποδό­σφαιρο.

• Φέτος, θα συνε­χί­σεις στον ΑΣΤΙΡ;

Ναι, θα συνε­χίσω στον ΑΣΤΙΡ. Αγαπάω πολύ την ομάδα μου και μου αρέσει πάρα πολύ εκεί, είναι σαν δεύτερη οικο­γέ­νειά μου.

• Στα κορί­τσια που ενδε­χο­μέ­νως θέλουν να ασχο­λη­θούν με το ποδό­σφαιρο αλλά διστά­ζουν επειδή ακριβώς είναι ανδρο­κρα­τού­μενο άθλημα, τι θα τους έλεγες;

Θα τους έλεγα να ακο­λου­θή­σουν αυτό που αγαπούν, και να κάνουν αυτό που λέει η καρδιά τους γιατί αξίζει. Ολα εξαρ­τώ­νται από το πόσο πολύ θέλει κάποιος να ικα­νο­ποι­ή­σει τον στόχο του και τι πραγ­μα­τικά θέλει να κάνει στη ζωή του. Οταν θέλεις πραγ­μα­τικά να επι­τύ­χεις κάτι, με σκληρή δουλειά και σκυφτό κεφάλι, όποιος κι αν είναι ο στόχος, θα τα κατα­φέ­ρεις.